ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ: https://drive.google.com/folderview?id=0B2R6tNC3qVhKako0Mm5FRkxqcWc&usp=sharing

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2011

Το πάρτυ στην Πάτμο που εξευτέλισε το Σταυρό και τον Ιερό χώρο του σπηλαίου της Αποκαλύψεως


video
ΠΑΤΜΙΑΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ -Συντάχθηκε απο τον/την Σμαράγδα Μουλιάτη

Όλοι περιμέναμε το πάρτι της κ. Άτζελας Ισμαήλου, για την επερχόμενη ταινία της στην Πάτμο «με Τίτλο «City of a dead woman» γιατί λόγω των δημοσιευμάτων σε μεγάλες εφημερίδες και περιοδικά ήταν ένα γεγονός που όπως λέγανε, ήταν προσκεκλημένος επώνυμος επιχειρηματικός και εφοπλιστικός κόσμος, ηθοποιοί και θα εξασφάλιζε μεγάλη προβολή για το νησί μας, τις δύσκολες αυτές εποχές.

Το πάρτι θα γινόταν στην πέτρα της Καλικατσού. Η πέτρα της Καλικατσού, είναι ο δεύτερος σημαντικότερος αρχαιολογικός χώρος του νησιού. Πρόκειται για πέτρα που προήλθε από την τελευταία ηφαιστειακή δραστηριότητα της περιοχής , περίπου 4 εκ. χρόνια πριν. Διαμορφώθηκε κατά τους ιστορικούς χρόνους σε υπαίθριο ιερό (από το 1600 π.Χ. ως τον 4ο αι. μ.Χ.). και οι λαξευτοί χώροι χρησιμοποιήθηκαν ως ασκητήρια (7ος-14ος αιώνας).

Περιλαμβάνει λαξευτά σκαλιά, σπηλιά, πηγάδια για τις ιερές τελετουργίες και τεχνητά σπήλαια.

Η Καλικατσού βρίσκεται στην Α΄ζώνη, υπάγεται στον έλεγχο της 4ης εφορίας Βυζαντινών αρχαιοτήτων , στο ιδιοκτησιακό καθεστώς της Ιεράς Μονής Πάτμου και ως αιγιαλός στην αρμοδιότητα της κτηματικής υπηρεσίας του Δημοσίου. Μέχρι σήμερα αποτελούσε ταμπού εκ μέρους του υπουργείου πολιτισμού η διενέργεια εκδηλώσεων και στο παρελθόν είχε ζητηθεί για την οργάνωση γάμων, αλλά προσέκρουε στην άρνηση του.

Το πάρτι του Δεκαπενταύγουστου, της κ. Άτζελας Ισμαήλου όπως χαρακτηρίστηκε, έγινε τελικά παρά τις απαγορεύσεις της κτηματικής εταιρεία του Δημοσίου και με καράφορη καταπάτηση των κανόνων της αρχαιολογίας.

Στήθηκε σε λίγες ώρες, φανερά, αλλά κανείς δεν μπόρεσε να το σταματήσει, η δε εταιρεία οργάνωσης του πάρτι davlas &partners την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια, επικαλούμενη πως «παραιτήθηκε» εξαιτίας «των αντιρρήσεων από τις τοπικές αρχές». Την τελευταία μέρα όλα όμως εκτελούνταν κανονικά.

Το μόνο που έχει απομείνει είναι η δικογραφία στον εισαγγελέα για τις παραβάσεις που εντοπίστηκαν από το Α.Τ. Πάτμου για :

1. Κατάληψη αιγιαλού. Η κτηματική υπηρεσία του Δημοσίου απαγόρευσε τη διεξαγωγή του.

2. Παραβίαση της άδειας της αρχαιολογίας.

3. Πολεοδομικές παραβάσεις. Η εξέδρα κατασκευάστηκε χωρίς άδεια.

Πέρα από τις παραβάσεις και τον «εξευτελισμό» του σταυρού και του ιερού χώρου της Καλικατσού, με το ασεβές σκηνικό που στήθηκε και προκάλεσε πολλές αντιδράσεις από ξένους και ντόπιους , όχι θρησκόληπτους, το πάρτι συγκέντρωσε κατά τα άλλα καλές κριτικές, όσο αφορά την οργάνωση του και το γκλαμουράτο κοινό που συγκέντρωσε.

Οι συμμετέχοντες που δεν γνώριζαν τις συνθήκες που έγινε, την ιστορία της Καλλικατσού, το απόλαυσαν, όπως γίνεται στη Μύκονο και σε άλλους προορισμούς, αρκετοί ντόπιοι κυρίως νέοι, ένοιωσαν υπερήφανοι που ένα τέτοιο πάρτι έγινε (επιτέλους) και στο νησί μας.

Απεναντίας δεχθήκαμε πολλά τηλέφωνα και διαμαρτυρίες από επισκέπτες και φίλους της Πάτμου, που συνειδητά επιλέγουν το νησί ΄μας για τις διακοπές τους, γνωρίζοντας πολύ καλά την ιστορία, τον πολιτισμό, την πολιτισμική δύναμη της Πάτμου, που σε συνδυασμό με την απαράμιλλη ατμόσφαιρα της, αποτελούν πόλο έλξης και ιδιαίτερου ενδιαφέροντος, διαμαρτυρόμενοι όχι για το πάρτι αυτό καθεαυτό, αλλά γιατί αγνοήθηκαν οι απαγορεύσεις των αρχών και επετράπη να εξελιχθεί το σκηνικό του εξεφτελισμού του Σταυρού.

«Δεν είναι δυνατόν με τα λεφτά τους έλεγαν, να κάνουν αυτοί ότι θέλουν. Να μη σέβονται τις αρχές και να γελοιοποιούν το σύμβολο της πίστης μας σε έναν αρχαιολογικό τόπο». Που είναι η Ιερά Μονή μαας έλεγαν, η επιτροπή Ιερότητας, ο Δήμος κ.λ.π΄.Κάποιοι δε από αυτούς μας είπαν ότι τηλεφωνούσαν στο Α.Τ. και δεν απαντούσε.

Αγανακτισμένοι ήταν επίσης με τις φήμες που κυκλοφορούσαν, ότι πολιιτκές και άλλες παρεμβάσεις το επέτρεψαν να γίνει.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες δαπανήθηκαν για το πάρτι πάνω από 250.000,00 ευρώ.

Πέρασε σχεδόν όλο το νησί και καταναλώθηκαν 4.000 ποτά, με αποτέλεσμα το μπαρ να ξεμείνει από ποτά, γύρω στις 4 η ώρα το πρωΐ.

Όπως είχε ανακοινωθεί στο δημοτικό συμβούλιο, περιμέναμε να δούμε τον κ. Κραουνάκη και άλλα ονόματα της μουσικής σκηνής αλλά τελικά είδαμε 2 dj. Έναν άνδρα στην αρχή κάτω από γιγαντιαίο σταυρό και τις δύο ημίγυμνες που αναρριχούνταν στους στύλους και στη συνέχεια τη Αμερικανίδα Σαμάνθα Ρόνσον, γνωστή όχι μόνο ως dj αλλά και πρώην σύντροφο της ηθοποιού Λϊντσεϊ Λόχαν, όπως με έμφαση παρουσίαζαν τα δημοσιεύματα των Αθηναικών εφημερίδων.

Είδαμε επίσης στη συνέχεια τις ελληνικές σημαίες να αγκαλιάζουν τα σώματα της κ. Άτζελας Ισμαήλου και της d.j.

Πρόσωπο της βραδιάς ο ένας εκ των πρωταγωνιστών Πάτμιος Μανώλης Κοκκώνης και ο Ισπανός ηθοποιός που θα παίξει στην ταινία της .

Το ιστορικό

Το Δημοτικό συμβούλιο Πάτμου, στις 9 Αυγούστου με εισήγηση του Δημάρχου, ότι είναι ευκαιρία μεγάλης διαφήμισης για το νησί, (θα έρθουν να τραγουδήσουν διάσημα ονόματα, ανέφερε και το όνομα του κ. Κραουνάκη), ανέγνωσε επιστολή του κ. Χάρη Ντάβλα της DAVLAS &PARTNERS, όπου ενημέρωνε το Δήμο, δεν ζητούσε άδεια για τη διεξαγωγή της εκδήλωσης γιατί πήρε από την Ιερά Μονή.

Μεταξύ άλλων αναφερόταν στην επιστολή.

«Τη Δευτέρα 15 Αυγούστου 2011 στην παραλία της Πέτρας θα λάβει μέρος , (εννοούσε χώρα), το πάρτι της κυρίας Άντζελας Ισμαήλου. Για τους σκοπούς της εκδήλωσης θα χρειαστεί να τοποθετηθούν στην παραλία προσωρινή λυόμενη κατασκευή (stage) , και θα περιφραχθεί ο απαραίτητος χώρος.

Ζητούσε επίσης να ενημερώσει ο Δήμος την Αστυνομία για τη διεξαγωγή του πάρτι για την παραχώρηση κάποιων αστυνομικών, προκειμένου να διασφαλίζουν την ασφάλεια των μηχανημάτων τις ημέρες από 12 έως 15 Αυγούστου πριν την εκδήλωση. Επίσης, ενημέρωση του Λιμενικού για τη διεξαγωγή του πάρτι, εύρεση ασθενοφόρου και ναυαγοσώστη από την Πάτμο. Άδειες για την παραλία, για το χώρο του parking αλλά και τον ήχο (σε περίπτωση που ενοχληθεί κάποιος από τους κατοίκους της περιοχής)".

Το δημοτικό Συμβούλιο, ψήφισε θετικά στην πραγματοποίηση του πάρτι και στην από 12 έως 15 Αυγούστου πραγματοποίηση εργασιών στην περοχή της Πέτρας της Καλικατσού, με τον όρο, τον έθεσε την τελευταία στιγμή ο πρόεδρος του Δ.Σ. κ. Παντελής Γρύλλης, να πάρουν τις απαιτούμενες αδειοδοτήσεις από τις άλλες εμπλεκόμενες υπηρεσίες, όπως, αρχαιολογική υπηρεσία, λιμεναρχείο, κ.λ.π.

Την Παρασκευή όμως 12 Αυγούστου, ο Δήμος Πάτμου στο έκτακτο Δημοτικό Συμβούλιο, που είχε εκείνη την ημέρα, ανακάλεσε την απόφαση του για αδειοδότηση του πάρτι, γιατί μετά από έγγραφη καταγγελία πολίτη , του κ. Δημήτρη Κωνσταντινίδη η κτηματική εταιρεία του Δημοσίου, με το υπ αριθμ. 2323/11-8-2011 προς το Δήμο Πάτμου, με κοινοποίηση της στο Α.Τ. Πάτμου και το υπολιμεναρχείο, απαγόρευσε τη διεξαγωγή της εκδήλωσης, ως αυθαίρετη, παράνομη, γιατί αντίκειται στις διατάξεις του Ν.2971/2001 και καλούσε το Δημ. Συμβούλιο να ανακαλέσει την απόφαση του, στο δε Α.Τ. Πάτμου και το υπολιμεναρχείο να «διασφαλίσουν τον κοινόχρηστο χώρο».



Σύμφωνα με το ρεπορτάζ μας το Α.Τ. Πάτμου, πριν από το έγγραφο της κτηματικής εταιρείας του Δημοσίου, ζήτησε επανειλημμένα από τους οργανωτές και την κ. Ισμαήλου να τους προσκομίσουν τις απαιτούμενες άδειες για το πάρτι και τους έλεγαν ότι ακόμα δεν τις έχουν, τις περιμένουν.

Το Σάββατο το πρωί ήρθε η άδεια της Αρχαιολογίας αρνητική για τη δημιουργία του πάρτι, αλλά μετά από μερικές ώρες, νέα άδεια επέτρεπε να γίνει , με τον όρο, «η εξέδρα να είναι το λιγότερο σε απόσταση 200 μέτρων από την πέτρα της Καλικατσού».

Το βραδάκι του Σαββάτου 13 Αυγούστου, όργανα του Α.Τ. Πάτμου επειδή άκουγαν ότι το πάρτι θα γίνει και ξεκίνησαν εργασίες, έσπευσαν στην περιοχή. Είχε αρχίσει πράγματι να στήνεται η εξέδρα.

Τα όργανα διέκοψαν τις εργασίες, διότι η μεταλλική εξέδρα 12μ.Χ8μ στηνόταν μόλις 60 μέτρα από την πέτρα της Καλικατσούς και όχι 200 όπως η αρχαιολογία όριζε και δεν είχαν πολεοδομική άδεια .

Οι εργασίες σταμάτησαν προς στιγμήν, και μετά συνεχίστηκαν.

Ο διοικητής του Α.Τ. Πάτμου κάλεσε στο τμήμα την κ. Ισμαήλου το βράδυ της Κυριακής 14 Αυγούστου στο τμήμα, διότι η εταιρεία οργάνωσης του κ. Ντάβλα είχε παραιτηθεί με φαξ από τη διοργάνωση, λίγες ώρες πριν.

Εκεί κρατήθηκε ο υπεύθυνος των εργασιών, αλλοδαπός εργάτης που εργάζεται στο νησί, για να σταλεί στον εισαγγελέα αυτόφωρο. Επειδή όμως ήταν της Παναγίας και οι υπηρεσίες ήταν κλειστές ο εισαγγελέας ζήτησε να μη μεταβεί στην Κω για το αυτόφωρο, και να αφεθεί ελεύθερος. Σχηματίστηκε σχετική δικογραφία και θα οριστεί τακτική δικάσιμος.

Σύμφωνα με πληροφορίες μας, το Α.Τ.Πάτμου προέβη σε μήνυση κατά των υπευθύνων του πάρτι για την παράνομη διεξαγωγή του .

Τι δήλωσαν οι αρχές

Ρωτήσαμε το δήμαρχο κ. Γρηγόρη Στόικο, αν συμφωνεί που το πάρτι έγινε χωρίς τις απαραίτητες άδειες, εάν συμφωνεί με το σκηνικό του Σταυρού, έτσι ακριβώς όπως είχε στηθεί, και κείνος μας απάντησε.

"Κακώς έγινε χωρίς άδειες, ήδη όπως γνωρίζετε ο Δήμος της Πάτμου αναίρεσε την αρχική του συναίνεση. Όσο αφορά το σκηνικό, δεν το είδα γιατί δεν πήγα στο πάρτι, αλλά σύμφωνα με αυτά που έχω πληροφορηθεί, ήταν απαράδεκτο για το νησί μας».

Ελπιζουμε . ότι σύντομα θα έχουμε και τη δήλωση του ηγουμένου της Ιερά Μονής Πάτμου την οποία θα δημοσιεύσουμε , αφού ήδη του θέσαμε την επομένη του πάρτι τις ερωτήσεις μας.

Πηγή: ierovima.gr

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011













Απάντησι στον διαστρεβλωτη 
της ΑΛΗΘΕΙΑΣ
π. Βασιλειον Παπαδακην 
- (Γρηγοριατην) 
και ολους τους ομοφρονας του


του αρχιμανδριτου Ευθυμιου Τρικαμηνα


Περιοχή Ἀμπελακίων 22/8/2011κ

Ἀγαπητέ ἀδελφέ Ὀδυσσέα, χαῖρε ἐν Κυρίῳ.

Ἔφθασαν στά χέρια μου κάποια σχόλια ὀνομαστῶν καί ἀνωνύμων πού ἀναρτήθηκαν στήν ἱστοσελίδα σας τήν 6η καί 7η Αὐγούστου. Ἐπειδή ἀσχολοῦνται μέ τό θέμα τῆς ἀποτειχίσεως καί σχολιάζουν δυσμενῶς τήν στάσι τοῦ ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου στίς δύο πρῶτες ἀποτειχίσεις του ἀπό τούς ἁγίους Πατριάρχες Ταράσιο καί Νικηφόρο καί ἐπειδή ἔχω κάπως ἀσχοληθῆ μέ τό θέμα αὐτό, πρός ἀποκατάστασι τῆς ἀληθείας, ἡ ὁποία στίς ἡμέρες μας εἶναι σκληρή καί δέν μᾶς συμφέρει, οὔτε ἐξυπηρετεῖ τόν ἐφησυχασμό καί τό βόλεμά μας, ἔχω νά ἀναφέρω τά ἀκόλουθα:
1) Στηριζόμενος ὁ πρώην παλαιοημερολογίτης σχολιαστής στό βιβλίο του π. Βασιλείου Παπαδάκη «Ἀντιπατερική ἡ στάσι τοῦ Ζηλωτικοῦ Παλαιοημερολογιτισμοῦ» ἀποφαίνεται ὅτι ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ἀναθεματίσθηκε ἀπό πολλούς ἁγίους τῆς ἐποχῆς του, μετενόησε γιά τήν στάσι του αὐτή τῆς ἀποτειχίσεως καί ἐπέστρεψε, ὅτι ἁγίασε τελικῶς ἕνεκα τῶν ἀγώνων του κατά τῆς εἰκονομαχικῆς αἱρέσεως καί ὅτι τά Στουδιτικά σχίσματα τά κατέκριναν πολλοί Ἅγιοι μεταξύ τῶν ὁποίων ὁ Θεοφάνης ὁ ὁμολογητής, Δανιήλ ὁ Στυλίτης, ὁ ὅσιος Ἰωαννίκιος, ὁ Ἅγ. Μεθόδιος καί ὁ Δοσίθεος Ἱεροσολύμων.
Ὅλα αὐτά, ἀδελφέ Ὀδυσσέα, εἶναι ὄνειρα σκηνοθετημένα ἀπό τόν σχολιαστή - πρώην παλαιοημερολογίτη καί τόν π. Βασίλειο, προκειμένου νά στηρίξωμε τήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί βεβαίως νά διέλθωμε τήν περίοδο αὐτή τοῦ διωγμοῦ τῆς πίστεως, ἀφ’ ἑνός μέν κατά τό δή λεγόμενο «ἀβρόχοις ποσί» καί χωρίς ἴχνος ἀντιαιρετικοῦ ἀγῶνος πού κοστίζει, ἀφ’ ἑτέρου διά νά ἔχωμε τή συνείδησί μας ἥσυχη ὅτι καλῶς καί νουνεχῶς πράττωμε καί οἱ Ἅγιοι συμφωνοῦν στήν ἀπραξία μας. Συγκεκριμένα ἐπί τοῦ θέματος ἀναφέρω τά ἑξῆς:

Ὁ ὅσ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ὄντως ἀναθεματίσθηκε· ὄχι ὅμως ἀπό Ἁγίους, ἀλλά ἀπό μία Σύνοδο Ἐπισκόπων (ὁ Μ. Γεδεών ἀναφέρει ὅτι ὁ αὐτοκράτωρ «συνεκάλεσε συνέδριον κληρικῶν»), τήν ὁποία συγκέντρωσε ὁ αὐτοκράτωρ Νικηφόρος ὁ ἀπό Γενικοῦ τό 809, μέ σκοπό νά ἐπιβάλη τήν ἀθώωσι τοῦ μοιχοζεύκτου Ἰωσήφ καί νά ἐξορίση τούς ἀντιφρονοῦντας. Ἀπό αὐτό τό συνέδριο κατά γενική ὁμολογία ἀπουσίαζε ὁ Πατριάρχης Ἅγ. Νικηφόρος. Νά πῶς περιγράφει τό συνέδριο αὐτό ὁ Ἅγ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης σέ ἐπιστολή του πρός τόν ἡγούμενο καί τούς μοναχούς τοῦ Ἁγ. Σάββα: 

«Καί ἐπειδή οὐκ ἐγκατέλιπε Κύριος τοσοῦτον τήν καθ᾿ ἡμᾶς γενεάν, ὥστε πάντας κλῖναι γόνυ τῇ Βάαλ, ἀλλ' εὑρεθῆναί τινας ὡς καί ἐπ' αὐτῆς τῆς μοιχείας πρότερον καί αὐτίκα ἐρειδομένους τοῖς τοῦ θεοῦ νόμοις, γνωσθέντων τούτων τῷ δή παραιτουμένῳ τήν κοινωνίαν ἀμφοτέρων κροτεῖται ἐκ προστάγματος βασιλικοῦ καθολική σύνοδος. Καί δή πρό τῆς συνόδου φρουρήσαντες καί περιστοιχήσαντες στρατιωτικόν τάγμα τούς μή συνανομεῖν αὐτοῖς ἀνελομένους ἱστῶσιν ἐπί τοῦ συνεδρίου τῆς παρανομίας, ἀναθεματίζουσιν οἱ μοιχοΐστορες, αὐτοφρονοῦσιν, ὑπερορίζουσιν, εἴργουσιν ἀσφαλῶς ἄλλον ἐξ ἄλλου, οὕς μέν καί σιδηροδεσμίους θέμενοι, ἐνίους δέ καί τῷ ξύλῳ τοῖν ποδοῖν συνείραντες» (Ἐπιστολή 555, Φατοῦρος σελ. 851,49). 

Ἀπό τέτοια Σύνοδο, ἀδελφέ Ὀδυσσέα, ἀναθεματίσθηκε ὁ ὅσιος. Ἀπό Σύνοδο «καπελωμένη» ἀπό τόν αὐτοκράτορα, μὲ τήν ὁποία, ὅποιος δέν συμφωνεῖ, ἀμέσως συλλαμβάνεται ἀπό τούς στρατιῶτες καί ὁδηγεῖται πρός πνευματική καρατόμησι ἀπό κληρικούς κατευθυνόμενους καί ὑποτελεῖς στόν βασιλέα.

Μία ἀκόμη περιγραφή γιά τό πῶς ἐλειτούργησε ἡ Σύνοδος μᾶς κάνει ὁ ὅσιος σέ ἐπιστολή του πρός τόν μοναχό Ἀθανάσιο: 

«ὑπέρ τίνος ἡ δι’ ἀρχόντων παράστασις ὑμῶν ἐν τῇ πολυανθρώπῳ συνόδῳ, συγκαθεζομένων καί τριῶν τῶν μεγίστων ἀξιωμάτων; ὑπέρ τίνος ἐγώ ὁ ταπεινός ἐκεῖσε ὑβριζόμενος, καί κυκλόθεν περιστοιχιζόμενος; καί ἀκούων· Οὐκ οἶδας τί φλυαρεῖς, τί λαλεῖς. Βοῶντός μου· Πίπτει ὁ Πρόδρομος· λύεται τό Εὐαγγέλιον· οὐκ ἔστιν οἰκονομία κἀκείνων τό ἐπιλέγειν πολύ, ὅτι οἰκονομία· καί οὕτως οἱ ἅγιοι ᾠκονόμησαν, καί ὁ ἐν ἁγίοις προηγησάμενος. Ἴδε μάρτυρες ὅτι ἐπέτρεψε τήν μοιχοζευξίαν· κἄν οὐκ ἔλεγον αὐτήν οὕτως, ἀλλά καί τό εἰπεῖν, μοιχοζεύκτην, διεπρίοντο τούς ὀδόντας τοῦ οἱονεί ῥοφῆσαι. Ὑπέρ τίνος τό ἀνάθεμα τοῖς μή δεχομένοις τάς οἰκονομίας τῶν ἁγίων διαβοήτως ἀνακραχθέν· καί ἐγώ σύν τῷ Πατρί μου καί Καλογήρῳ ὑπ' ἀρχοντικῆς χειρός ἀφορισθείς ἐκ μέσου· ὁ δέ ἀρχιεπίσκοπος ἐναπολειφθείς· καί διότι μόνον ἐλειτούργησεν ὑπ' ἐμοῦ παρακληθείς εἰς τά Στουδίου, ὡς κοινός πρεσβύτερος καθαιρεθείς κατ' αὐτοῦς; Τόν γάρ ὑπ' αὐτοῦ Χριστοῦ καθαιρεθέντα καί τῶν θείων κανόνων μοιχοζεύκτην ἠθώωσαν· ἀνένοχον ἀποφηνάμενοι κατά πάντα καί συνιερουργόν αὐτοῖς ὄντα καί πρότερον. Τόν δέ ἀκαθαίρετον ἐκ κανόνων, καθαιρέσει ὑπέβαλον· ἔργῳ τόν λόγον αὐτῶν βεβαιούμενοι ὡς ἐξουσίαν ἔχειν τούς ἱεράρχας, κατά τό αὐτοῖς δοκοῦν, κεχρῆσθαι τοῖς κανόσιν. Ὅπερ ἐνεργοῦσιν εἰς τό ἀεί...» (Ἐπιστ. 48, Φατοῦρος σελ. 132,90).

Ὅπως λοιπόν καταλαβαίνει κανείς ὁ ὅσιος ἔδωσε μέσα στή Σύνοδο μάχη μέ θηρία, τά ὁποῖα ἦσαν συγχρόνως καί ρομπότ κατευθυνόμενα καί εἶχαν λάβει ἀπό πρίν τίς ἀποφάσεις, ὅπως ἀκριβῶς γίνεται καί σήμερα στά λεγόμενα ἐκκλησιαστικά δικαστήρια. Ἀπό αὐτόν ὅμως τόν ἀναθεματισμό τοῦ ἁγίου, ὁ ὁποῖος δι’ αὐτόν ἦτο τίτλος τιμῆς, μέχρι αὐτά πού φλυαροῦν ὁ πρώην παλαιοημερολογίτης σχολιαστής καί ὁ π. Βασίλειος Παπαδάκης, ὅτι δηλαδή ὁ ὅσιος ἀναθεματίσθηκε ἀπό πολλούς ἁγίους τῆς ἐποχῆς του, ὑπάρχει χάος μέγα, μᾶλλον τελεία διαστροφή τῆς ἀληθείας καί παραπλάνησις τῶν ἀφελῶν καί βολεμένων. Στό σημεῖο αὐτό, ἄν χρειασθῆ, μπορῶ νά ἐπανέλθω μέ πολύ περισσότερα στοιχεῖα.

2) Ὡς πρός τό θέμα πού θίγουν οἱ ἀνωτέρω, ὅτι δηλαδή ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης μετενόησε διά τήν στάσι του καί ἐπέστρεψε, καί ἐδῶ ὑπάρχει πλήρης διαστροφή τῆς ἀληθείας. Διότι ὁ ὅσιος ὄχι μόνον δέν μετενόησε, οὔτε ὑπεχώρησε οὐδέ βῆμα ποδός ἀπό τίς θέσεις του, ἀλλά ἀπεναντίας μετενόησαν καί ἐπέστρεψαν στήν ὁδό τῆς ἀκριβείας οἱ δύο ἅγιοι Πατριάρχες Ταράσιος καί Νικηφόρος. Αὐτό εἶναι ὁλοφάνερο ἀπό τό ὅτι ἡ ἕνωσις καί συνδιαλλαγή τοῦ ὁσίου μέ τούς δύο ἁγίους Πατριάρχες ἔγινε μέ βάσι τήν θέσι καί θεολογία τοῦ ὁσίου, τήν ὁποία ἀπεδέχθησαν οἱ δύο Πατριάρχες καί ὁμολόγησαν ὅτι καλῶς ἔπραξε ὁ ὅσιος, αὐτοί δέ διά οἰκονομία παρεξέκλιναν τῆς εὐθείας ὁδοῦ. 

Νά πῶς περιγράφει τήν ὁμολογία αὐτή τῶν δύο Πατριαρχῶν ὁ βιογράφος του: 

«Ἐπεί ὅτι γε μή καλῶς εἰς τοῦτο τάξεως ἦλθε τά τῆς ἐκκλησιαστικῆς διοικήσεως ἐπί τῶν ἡμερῶν τουτωνί τοῖν δυοῖν βασιλέων, καί αὐτοί σαφῶς ᾔδεισαν οἱ θεόληπτοι πατριάρχαι· οὐδέ γάρ ἄν καλῶς δεδρακέναι τόν μέγαν ἔλεγεν Θεόδωρον ἐκ Θεσσαλονίκης ἐπανελθόντα ὁ τῆς ὀρθοδοξίας πρόμος Ταράσιος, εἰ μή αὐτόν ᾒδει τήν ἀληθῆ τρίβον τοῦ εὐαγγελίου ἀπλανῶς ὁδεύοντα· οὐδ' αὖ πάλιν ἀπεδέχετο αὐτόν ὁ τῆς νίκης ἐπώνυμος ἱεροθέτης, καί ὡς ἀθλητήν ἀληθείας τοῖς ἐπαίνοις κατέστεφεν, εἰ μή ὀρθοτομοῦντα διεγνώκει τόν λόγον τῆς πίστεως» (P.G. 99, 268 D).

Δηλαδή, ἀδελφέ Ὀδυσσέα, πέραν τῆς ὁμολογίας αὐτῆς διά τήν στάσι τοῦ ὁσίου τῶν δύο ἁγίων Πατριαρχῶν, ὁμολόγησαν ἀκόμη καί κατενόησαν ὅτι δέν πῆγαν καλά τά πράγματα τῆς Ἐκκλησίας μέ τίς οἰκονομίες κατά τήν περίοδο αὐτή τῶν δύο βασιλέων, Κων/νου τοῦ Στ΄ καί Νικηφόρου τοῦ ἀπό Γενικοῦ. Πῶς ἄλλωστε εἶναι δυνατόν νά χρειασθῆ νά μετανοήση διά τήν στάσι του αὐτός πού ἔχει μέ τό μέρος του τήν ἁγία Γραφή καί τήν ὑπερασπίζεται μέχρι θανάτου καί νά μήν χρειασθοῦν μετάνοια καί ἐπιστροφή αὐτοί πού γιά πραγματικούς λόγους οἰκονομίας χρειάστηκε νά παρεκλίνουν; Μέ μόνη διαφορά πού ἡ ἐπιστροφή στήν ἀκρίβεια τῶν δύο ἁγίων Πατριαρχῶν ἦτο φυσική καί ἦτο μέσα στήν προαίρεσί των, διότι αὐτοί δέν ἔκαναν οἰκονομίες τοῦ τύπου τῶν οἰκονομιῶν τῶν σημερινῶν Ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι θέλουν νά μᾶς ἐπιβάλλουν ἄλλο Εὐαγγέλιο ἀπό αὐτό πού παρελάβαμε, ἀλλά ἔκαναν οἰκονομίες μέ τήν συναίσθησι τῆς ἀνάγκης τῶν καιρῶν καί μέ τήν πρόθεσι νά ἐπανέλθουν ὅσο τό δυνατόν γρηγορώτερα στήν ἀκρίβεια τοῦ εὐαγγελικοῦ νόμου. Ἐπειδή ὅμως ἐμεῖς σήμερα ἀρεσκώμεθα στήν ἀπραξία καί στό βόλεμα καί ἀρκούμεθα μόνο διά τήν καταπολέμησι τῆς αἱρέσεως στό ἔργο τοῦ βατράχου πού σκούζει, κατηγοροῦμε τόν ὅσιο Θεόδωρο τόν Στουδίτη, ὅτι κακῶς ἔπραξε, διαστρέφοντας τήν ἱστορία καί τήν ἀλήθεια, προκειμένου νά μήν μᾶς ἐλέγχη ἡ ὁμολογία του.

Καί κάτι ἀκόμη σημαντικό πού ἔχει σχέσι μέ τό ὑπό ἐξέτασι θέμα. Ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης δέν εἶχε δύο πλευρές, ὅπως ἀρέσκονται νά τόν παρουσιάζουν ὅσοι σήμερα ὑποθάλπουν καί διαιωνίζουν τήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δηλαδή τήν ἀτυχῆ καί ἀδιάκριτο στάσι του στήν μοιχειανική αἵρεσι καί τήν ἐπιτυχῆ καί ὁμολογιακή στήν αἵρεσι τῆς Εἰκονομαχίας, μέ τήν ὁποία ἰσχυρίζονται οἱ σημερινοί ὄψιμοι κριτές του, ὅτι τελικῶς ἁγίασε. Ὁ ὅσιος ἦτο πάντοτε ὁ ἴδιος φύλαξ τῆς πίστεως καί ὑπέρμαχος τῆς ἀκριβείας καθ’ ὅλη τήν διάρκεια τῆς ζωῆς του, καί ἠγωνίζετο δι’ αὐτό πρός πᾶσαν κατεύθυνσι.
Μάλιστα ἡ πρώτη ἔνστασις καί ἀποτείχισίς του ἐπί πατριαρχείας Ἁγ. Ταρασίου, ἡ ἐξ αὐτῆς ἐξορία του στήν Θεσσαλονίκη καί φυλάκισίς του κατά παράδοσι στόν Λευκό Πύργο, τόν κατέστησαν περιβόητο, μιμητή τοῦ Προδρόμου καί τοῦ προφήτου Ἠλιοῦ, ἡ δέ φήμη του ἔφθασε στά πέρατα τῆς οἰκουμένης, ὡς ὁμολογητοῦ καί ἀκριβοῦς φύλακος τῆς πίστεως. Νά πῶς τό περιγράφει ὁ βιογράφος του: 

«...καί οὕτω μᾶλλον ὁ μέγας Θεόδωρος διαβοητότερος καθίσταται, μιμητής τοῦ Προδρόμου δεικνύμενος, καί Ἠλιοῦ τοῦ Θεσβίτου, οὐ μόνον ἐν τοῖς περιοίκοις, ἀλλά καί πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης· ἐν γάρ τῇ Θεσσαλονικέων τόν ἅπαντα χρόνον τῆς Κωνσταντίνου βασιλείας περιφρουρούμενος πόλει, εἰς τάς ἐξωτάτω χώρας τά τῶν ἰδίων κατορθωμάτων ἀπέπεμπε προτερήματα» (P.G. 99,256 Β). 

Ἡ πρώτη βιογραφία του εἰς τό σημεῖο αὐτό ἀναφέρει παρεμφερῶς τά ἑξῆς: 

«Ὁ τοίνυν Πατήρ ἡμῶν Θεόδωρος τήν βασιλίδα πόλιν μετά ταῦτα ἀπολιπών ἔξεισι πρός τό ἑαυτοῦ μοναστήριον, καί συνάγει αὐτῷ οἷα τις ποιμήν ἄριστος τά ἀποφοιτήσαντα πρόβατα, ἅ καί οἱ τῶν ψυχῶν ἅρπαγες τῇ αὐτοῦ ἀπουσίᾳ ἔξωσάν τε καί ἐπί πᾶν ὄρος διέσπειραν. Συντρέχει δέ καί πλῆθος μοναστῶν τε ἄλλων καί μιγάδων ἀριθμοῦ κρεῖττον, καί τῇ τοῦ μεγάλου παρουσίᾳ συνήδεται, τῆς φήμης πανταχοῦ διαβοωμένης, καί Θεόδωρον κηρυττούσης, καί Σακκουδίωνα. Ἐδείκνυ δέ ἡ πεῖρα τούς λόγους, καί τήν φήμην τά πράγματα» (P.G. 99, 144 B). 

Ἀπό αὐτά πού περιγράφουν οἱ βιογράφοι τοῦ ὁσίου φαίνεται καθαρά ὅτι τότε οἱ Χριστιανοί καί οἱ μοναχοί εἶχαν ἄλλα κριτήρια καί ἐγνώριζαν ποιούς ἔπρεπε νά ἐμπιστευθοῦν καί ἀπό ποιούς νά ἀπομακρυνθοῦν. Σήμερα ἀντιθέτως ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά διαστείλλουμε μεταξύ βεβήλου καί ὁσίου καί δι’ αὐτό ὅλα τά ἔχουμε κοινά.

Ἕνα ἀκόμη δεῖγμα τῆς ἐπιτυχοῦς ἐνστάσεως τῶν ὁσίων, κατά τήνμοιχειανική αἵρεσι, καί τῆς ἀπηχήσεως πού εἶχε αὐτή πρός τόν λαό, ἦτο ἡ ἀνάδειξις εἰς ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ ὁσίου Θεοδώρου, Ἁγ. Ἰωσήφ. Αὐτόν τόν ἐγνώρισαν οἱ Θεσσαλονικεῖς κατά τήν ἐξορία των ἐξ αἰτίας τῆς ἀποτειχίσεως διά τήν μοιχειανική αἵρεσι καί ὅταν ἐχήρευσε ὁ θρόνος τῆς πόλεως τόν ἐζήτησαν διά ποιμένα των. Δηλαδή οἱ Θεσσαλονικεῖς ἐζήτησαν διά προστάτη των ἕνα ὁμολογητή καί φύλακα τῆς πίστεως καί ὄχι φυσικά ἕναν ἀδιάκριτο καί ἐκτός Ἐκκλησίας κατά περίστασι, ὁ ὁποῖος δέν ἐγνώριζε νά ὁδηγήση οὔτε τόν ἑαυτόν του. Ἐπί πλέον καρπός αὐτῆς τῆς ἐξορίας τῶν ὁσίων στή Θεσσαλονίκη καί τῆς φυλακίσεως στόν Λευκό Πύργο εἶναι καί τό τροπάριο πού κατά τήν παράδοσι συνέθεσαν μέσα στήν φυλακή, ἀπευθύνεται δέ στόν Ἅγ. Δημήτριο καί ψάλλεται στούς Αἴνους τῆς ἑορτῆς του: 

«Δεῦρο Μάρτυς Χριστοῦ πρὸς ἡμᾶς, σοῦ δεομένους, συμπαθοῦς ἐπισκέψεως· καὶ ῥῦσαι κεκακωμένους, τυραννικαῖς ἀπειλαῖς, καὶ δεινῇ μανίᾳ τῆς αἱρέσεως· ὑφ' ἧς ὡς αἰχμάλωτοι, καὶ γυμνοὶ διωκόμεθα, τόπον ἐκ τόπου,
συνεχῶς διαμείβοντες, καὶ πλανώμενοι, ἐν σπηλαίοις καὶ ὄρεσιν. Οἴκτειρον
οὖν πανεύφημε, καὶ δὸς ἡμῖν ἄνεσιν, παῦσον τὴν ζάλην καὶ σβέσον, τὴν
καθ' ἡμῶν ἀγανάκτησιν,
 Θεόν ἱκετεύων τόν παρέχοντα τῷ κόσμῳ τό μέγα ἔλεος». 

Αὐτό, μᾶς ἔλεγε ὁ γέρων Γαβριήλ ὁ Διονυσιάτης, τό ἔγραψαν οἱ ὅσιοι βλέποντες ἀπό τά κάγκελα τῆς φυλακῆς τό ναό τοῦ Ἁγ. Δημητρίου καί ὅλη ἡ ἀναφορά τοῦ τροπαρίου εἶναι στήν ἐξορία των ἐξ αἰτίας τῆς μοιχειανικῆς αἱρέσεως. Πιστεύω ὅτι αὐτό θά εἶναι ἄλυτο πρόβλημα γιά τούς σημερινούς ἐπικριτές τοῦ ὁσίου, τό πῶς δηλαδή ἡ Ἐκκλησία συμπεριέλαβε στήν ὑμνολογία της αὐτό τό τροπάριο, τήν στιγμή πού δι’ αὐτούς ἡ ἀποτείχισι τῶν ὁσίων ἦτο ἀδιάκριτος καί ἡ αἵρεσις ἀνύπαρκτος.

Ἄκουσε, ἀδελφέ Ὀδυσσέα, καί πῶς ἐπανῆλθε ἀπό τήν Θεσσαλονίκη ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης γιά νά καταλάβης τό πόσο μετανοημένος ἐγύρισε, σύμφωνα μέ τήν ἐπιθυμία τῶν σημερινῶν ἐπικριτῶν του. 

«Διό καί παραυτίκα λύει τοῖς Πατράσιν ὑπερορίαν, οὐ τοῖς μέν, τοῖς δ’ οὔ· πᾶσι δ’ οὖν· καί πρό γε πάντων τῷ πρό πάντων τήν ἀρετήν, τῷ ἡμετέρῳ λέγω, ποιμένι καί διδασκάλῳ· ὅς καί ἀπό Θεσσαλονίκης ἐπανιών, περιφανοῦς τε, ὡς εἰκός, παρά πάντα τυχών καί τῆς ὑπαντῆς, περιφανεστέρας καί μᾶλλον πρός τε τοῦ προέδρου καί τῆς βασιλίσσης αὐτῆς τῆς εἰσόδου τυγχάνει τιμῆς» (P.G. 99, 141B). 

Δηλαδή τοῦ ἐπεφύλαξαν ὅλοι θερμή ὑποδοχή καί κυρίως ὁ Πατριάρχης Ἅγ. Ταράσιος καί ἡ βασίλισσα Εἰρήνη.

Ἡ ἕνωσις δέ τοῦ ὁσίου μετά τοῦ Πατριάρχου δέν ἔγινε μόνο θεωρητικά μέ βάσι τήν θεολογία τοῦ ὁσίου, ἀλλά καί πρακτικά μέ τήν καθαίρεσι τοῦ ἱερέως Ἰωσήφ τοῦ μοιχοζεύκτου. Αὐτό τό ἀναφέρει στή συνέχεια ὁ βιογράφος του 

«Ὅθεν καί τῶν ἄλλων ὁ συναίτιος τῆς διαστάσεως, Ἰωσήφ ἐκεῖνος ὁ πρεσβύτερος, ὁ καί τολμηρᾷ γνώμῃ τά ἀτόλμητα δράσας, τῶν θείων ἐξωθεῖται περιβόλων, καί τοῦ καταλόγου τῶν ἱερέων ἐκβάλλεται· ὡσάν τῇ τούτου διατομῇ καί ἐκπτώσει τά λοιπά μέλη συνέλθοι καί τήν ἕνωσιν δέξοιτο» (P.G. 99, 141C).

Καί κάτι τελευταῖο διά τό ὅτι ὁ ὅσιος εἶχε πάντοτε τήν ἴδια θέσι διά τήν μοιχειανική αἵρεσι καί τήν ἀποτείχισί του ἐξ’αἰτίας αὐτῆς καί ποτέ δέν μετενόησε διά τήν στάσι του. Σέ ἐπιστολή του πρός τόν μοναχό Ναυκράτιο, κατά τήν τελευταία ἀποτείχισί του λόγῳ τῆς Εἰκονομαχίας ἀναφέρει τά ἑξῆς: 

«Εὔχομαι τοίνυν ὁ ἁμαρτωλός εὖ πρᾶξαι αὐτούς· διά Χριστόν γάρ ὁ ἀγών καί οὐ μικρολογούμενος ὡς ἐπί τῆς μοιχείας παρά τισι τῶν ἀσυνέτων· Χριστός, ἐμφανῶς ὁ τανῦν ἀθετούμενος σύν μητρί καί θεράποσιν...» (Ἐπιστ. 177, Φατοῦρος 298,17).

Δηλαδή ἀναφέρει ὁ ὅσιος ὅτι οἱ ἀσύνετοι κατά τήν μοιχειανική αἵρεσι ὑποτιμοῦσαν τόν ἀγῶνα των, ὅπως ἀκριβῶς κάνουν τώρα οἱ ὄψιμοι ἐπικριτές του. Ἄρα ὁ ὅσιος εἶχε πάντοτε τήν ἴδια θέσι καί ἄποψι καί ποτέ δέν μετενόησε δι’ αὐτήν. 

Νομίζω ὅτι εἶναι ἀρκετά αὐτά τά στοιχεῖα ἐπί τοῦ θέματος διά νά πείσουν κάθε καλοπροαίρετο.

3) Ὅσον ἀφορᾶ τό θέμα ὅτι τά Στουδιτικά σχίσματα τά κατέκριναν πολλοί Ἅγιοι, τό ὁποῖο ἐπικαλεῖται ὁ πρώην παλαιοημερολογίτης σχολιαστής στηριζόμενος στόν π. Βασίλειο Παπαδάκη, ἔχω ἀδελφέ Ὀδυσσέα νά ἀναφέρω τά ἑξῆς:

Γίνεται μία σύγχυσις τῶν δύο ἀποτειχίσεων τοῦ ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου ἐξ’ αἰτίας τῆς μοιχειανικῆς αἱρέσεως καί τῶν μετά τόν θάνατόν του, ἐπί πατριαρχείας Ἁγ. Μεθοδίου, διενέξεων τῶν Στουδιτῶν μοναχῶν μέ τόν Πατριάρχη. Καί τίς διενέξεις καί διαφωνίες τῶν Στουδιτῶν μετά τόν θάνατο τοῦ ὁσίου τίς προσάπτουν στόν ὅσιο, σάν Στουδιτικά σχίσματα, προφανῶς γιά νά μειώσουν τήν ὁμολογία τοῦ ὁσίου καί νά ὁδηγήσουν στήν ἀπραξία καί τόν συμβιβασμό τούς θέλοντες νά ἀγωνισθοῦν στήν σημερινή αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Διά τήν ἀποτείχισι λοιπόν τοῦ ὁσίου ὑπῆρχε σοβαρός λόγος, ὁ ὁποῖος συνίστατο στήν ἀλλοίωσι στήν πρᾶξι τοῦ εὐαγγελικοῦ νόμου στό θέμα τοῦ ἑνός καί νομίμου γάμου. Τά ὑπόλοιπα ἐπί Ἁγ. Μεθοδίου ἦταν διενέξεις διά τό ἄν θά δεχθοῦν στήν ἱερωσύνη ὅσους εἶχαν χειροτονηθῆ ἀπό τούς εἰκονομάχους. Ἐδῶ καταλαβαίνει κανείς ὅτι ἠδύνατο ὁ Πατριάρχης νά κάνη οἱαδήποτε οἰκονομία εἰς αὐτούς, διότι αὐτοί εἶχαν ἐπιστρέψει στήν Ὀρθοδοξία καί ὡς ἐκ τούτου δέν ὑπῆρχε πρόβλημα ἀλλοιώσεως τοῦ Εὐαγγελίου, ἀντιθέτως μάλιστα ἔπρεπε νά πρυτανεύση ἡ ἀγάπη καί εὐσπλαγχνία τῆς Ἐκκλησίας. Εἰς τήν μοιχειανική ὅμως αἵρεσι δέν ἀπεσχίσθη ὁ ὅσιος, ἐπειδή ὁ Ἅγ. Ταράσιος οἰκονόμησε κατ’ αὐτόν τόν τρόπο τόν αὐτοκράτορα, ἀλλά διότι αὐτό μετεδόθη ταχύτατα ὡς μολυσματική νόσος καί στούς ἄλλους καί ἔτσι πολλοί ἄρχισαν νά χωρίζουν τίς νόμιμες συζύγους των καί νά παίρνουν ἄλλες, δικαιολογούμενοι ὅτι ἔτσι ἔκανε ὁ αὐτοκράτωρ μέ τίς εὐλογίες τῆς Ἐκκλησίας. Νά πῶς τό περιγράφει αὐτό ὁ βιογράφος τοῦ ὁσίου 

«καί γίνεται προβολή τοῦ τοιούτου κακοῦ οὐ μόνον ἐπί τῆς βασιλευούσης, ἀλλά καί ἐπί ταῖς ἐξωτάτω χώραις· οὕτω γάρ ὁ τῆς Λογγοβαρδίας ῥήξ, οὕτως ὁ τῆς Γοτθίας, οὕτως ὁ τῆς Βοσπόρου τοπάρχης, τῇ λύσει ταύτης τῆς ἐντολῆς ἐπερειδόμενοι, μοιχικαῖς ὀρέξεσι καί ἀκράτοις ἐπιθυμίαις ἑαυτούς περιέπειραν, τήν τοῦ Βασιλέως Ῥωμαίων... ὡς ἐκείνου μέν τῷ αὐτῷ περιπεσόντος, ἀποδεδεγμένου καί τῶν σύν αὐτῷ ἀρχιερέων» (P.G. 99, 252 D). 


Aὐτός εἶναι ὁ λόγος πού ὡδήγησαν στήν ἀποτείχισι τόν ὅσιο καί μάλιστα ὅλος αὐτός ὁ ἀγῶνας του ἔγινε αἰτία ἀναχαιτίσεως τοῦ κακοῦ, ὅπως περιγράφει ὁ βιογράφος του: 

«Ἐκ δέ τούτου φόβος ἐπιπίπτει καθ’ ὅλην μικροῦ τήν ὑπό τῶν Ῥωμαίων ἀρχήν ἐπί τούς τά τοιαῦτα πράσσοντας· καί γίνεται τοῖς ἀκολασταίνουσι κημός ὁ τῶν εὐσεβῶν διωγμός, καί ἀναστέλλεται ταύτῃ τοι ἡ τοῦ κακοῦ τοῦδε φορά, τοῦ μή πρόσω προβαίνειν· τά γάρ ἀνεπίπληκτα τῶν παθῶν ἕρπει μέν ἀεί πρός τό αἴσχιον ὡς ἔχις· καταδράττεται δέ καρδίας καί νοῦ, καί εἰς ὄλισθον ἄγει παντελῆ τόν ἁλόντα· ὅπερ ἵνα μή γένηται, ἐν τοῖς προειρημένοις ἀθληταῖς ἡ χάρις τοῦ παναγίου ἐκλάμψασα Πνεύματος, ἤλεγξεν ἀναφανδόν τῆς παρανομίας τό ἔργον» (P.G. 99, 256B). 

Δηλαδή ἄν δέν ἔκαναν ὁ ὅσιος καί οἱ ὑπόλοιποι Πατέρες αὐτήν τήν ἐκκλησιαστική θά λέγαμε ἐπανάστασι, θά μετεβάλετο ἐντός ὀλίγου ἡ Ἐκκλησία, στό θέμα τοῦ γάμου, στό μαῦρο χάλι πού εὑρίσκεται σήμερα. Ὅσοι ὅμως κατηγοροῦν τόν ὅσιο δι’ αὐτήν τήν ἀποτείχισι φαίνεται ὅτι τούς ἀρέσει ἡ σημερινή κατάστασις τῆς Ἐκκλησίας καί στό θέμα τοῦ γάμου καί στό θέμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί στό θέμα τῆς ἐκκοσμικεύσεως καί συνοδοιπορίας της μέ τήν Νέα Ἐποχή καί δι’ αὐτό θέλουν ἄπραγους τούς κληρικούς καί τόν λαό βολεμένο στά πάθη του, τούς δέ Ἐπισκόπους ἀφώνους καί ἀνικάνους δι’ οἱαδήποτε ἀντίστασι καί προστασία τοῦ ποιμνίου των.
Ἄν δέν τούς ἄρεσε, ἀδελφέ Ὀδυσσέα, καί δέν τούς ἐβόλευε αὐτή ἡ κατάστασις, τούς σημερινούς ἐπικριτές τοῦ ὁσίου, τότε καί λάθος νά ἔκανε ὁ ὅσιος θά προσπαθοῦσαν νά τό ἀποκρύψουν, προκειμένου νά ἔχη ὁ λαός παραδείγματα διά τό πῶς νά ἀντιδράση στήν σημερινή κατάστασι τῆς αἱρέσεως. Τώρα ὅμως ὅλοι αὐτοί ἀντιθέτως φορτώνουν στόν ὅσιο καί τά λεγόμενα «Στουδιτικά σχίσματα» ἐπί Ἁγ. Μεθοδίου προφανῶς διά νά ἀποκοιμίζουν τόν λαό καί νά ἡσυχάζουν τήν ἰδική των συνείδησι. Δηλαδή βοηθοῦν ἀφάνταστα στό ἔργο τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ὄντως ἔτσι θέλουν σήμερα τούς Χριστιανούς, ὥστε νά ἐπιβάλλουν στήν Ἐκκλησία καί τά ὑπόλοιπα σχέδιά των. Τό παράδειγμα ὅμως τοῦ ὁσίου ἔχει διά τίς ἡμέρες μας μεγαλύτερη σημασία καί ἀξία, ἀπ’ ὅ,τι διά τήν ἐποχή του. Διότι ἄν τότε αὐτός δέν φοβήθηκε νά ἀποτειχισθῆ ἀπό ἁγίους Πατριάρχες χάριν τῆς ἐντολῆς τοῦ ἑνός καί νομίμου γάμου, τί θά ἀπολογηθοῦμε ἐμεῖς πού φοβόμαστε καί τρέμουμε νά ἀπομακρυνθοῦμε ἐκκλησιαστικά ἀπό δεδηλωμένους αἱρετικούς Πατριάρχες καί Ἐπισκόπους, ἀπό Μητροπολίτες καί Πατριάρχες πού ὄχι μόνο εἶναι ἄγευστοι τῆς πνευματικῆς ζωῆς καί ἁγιότητος, ἀλλά ἀκριβῶς ἐτοποθετήθηκαν στίς θέσεις αὐτές διά νά παίξουν τόν σημαντικώτερο ρόλο στήν ἀποστασία καί προδοσία τῆς πίστεως;

4) Ὁ σχολιαστής πρώην παλαιοημερολογίτης ἀκολουθώντας πιστά καί τυφλά τόν π. Βασίλειο Παπαδάκη ἀναφέρει καί κάποιους Ἁγίους, οἱ ὁποῖοι δῆθεν κατέκριναν τήν ἀποτείχισι τοῦ ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου. Προφανῶς δέν ἤλεγξε τίς παραπομπές αὐτές καί τό ποῦ ἀναφέρονται, εἰδάλλως θά ἐντρέπετο διά τήν διαστρέβλωσι τῆς ἀληθείας. Πρῶτα ἀναφέρει τόν Ἅγ. Μεθόδιο ὁ ὁποῖος ἐπατριάρχευσε δέκα ἕξι χρόνια μετά τήν κοίμησι τοῦ ὁσίου καί ἀναθεματίζει αὐτούς τούς μοναχούς πού διαφωνοῦσαν διά τό θέμα τῶν χειρονονιῶν ἀπό τούς εἰκονομάχους. Ἐν συνεχείᾳ ἀναφέρει τόν ὅσιο Θεοφάνη τόν ὁμολογητή τόν ὁποῖο ὀνομάζει μέγα, προφανῶς διά νά δώση ἀξία στά λεγόμενά του. Ἡ παραπομπή πού δίδει ὁ σχολιαστής ἀπό τήν χρονογραφία τοῦ Θεοφάνους εἶναι ἡ ἑξῆς: 

«Πρός δέ τοῖς πολλοῖς καί καλλίστοις αὐτούς τρόποις εὐσεβής καί ὀρθοδοξότατος ὤν, ἐλυπεῖτο ἐπί τοῖς ἀποσχίζουσι τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας ἐν οἱαδήποτε προφάσει εὐλόγῳ ἤ ἀλόγῳ. Πολλά τε τόν ἁγιώτατον Πατριάρχην καί τούς δυναμένους συντρέχειν τῇ κοινῇ εἰρήνῃ παρακαλῶν οὐκ ἐπαύετο. Ἐν οἷς καί τόν Θεόδωρον τόν ἡγούμενον τῶν Στουδίου καί Πλάτωνα καί Ἰωσήφ ἀρχιεπίσκοπον Θεσσαλονίκης ἀδελφόν Θεόδωρον ἐν φυλακαῖς πικραῖς συνεχομένους μετά καί τῶν προυχόντων τῆς κατ’ αὐτῶν μονῆς ἔσπευδεν ἑνωθῆναι· ὅ καί πεποίηκεν». 

Ἐδῶ ὁ ὅσιος Θεοφάνης στήν χρονογραφία του ὁμιλεῖ διά τόν διάδοχο τοῦ αὐτοκράτορος Νικηφόρου τοῦ ἀπό Γενικοῦ, δηλαδή τόν Μιχαήλ τόν Ραγκαβέ. Αὐτός λοιπόν ὡς ὀρθόδοξος ἔτσι ἐσκέπτετο καί παρακαλοῦσε πρός ἕνωσι τόν ἁγιώτατον Πατριάρχη. Ἡ ἔκφρασις ἐπίσης στό σημεῖο αὐτό «εὔλογος πρόφασις» σημαίνει τήν πραγματική αἰτία χωρισμοῦ καί ὄχι φανταστική ἤ ψεύτικη. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ὁ αὐτοκράτωρ παρεκάλει πρός ἕνωσι τόν Πατριάρχη, ἐνῶ ἄν θεωροῦσε τόν ὅσιο πλανεμένο καί ἐκτός Ἐκκλησίας ἔπρεπε νά παρακαλῆ πρός μετάνοια καί ἐπιστροφή τόν ὅσιο καί ὄχι ἀντιθέτως, τό ὁποῖον πέραν τῶν ἄλλων ἦτο καί ἀνάρμοστον λόγῳ τῆς θέσεως τοῦ Πατριάρχου. Σέ καμμία πάντως περίπτωσι δέν συμφωνεῖ τό κείμενο μέ τόν σχολιαστή – πρώην παλαιοημερολογίτη μέ τόν τρόπο τουλάχιστον πού τό ἀναφέρει: 

«ὁ μέγας ὁμολογητής Θεοφάνης στήν χρονογραφία του ἀναφέρει τήν ἀπόσχισι τοῦ ἁγίου Θεοδώρου ἀπό τήν ἁγία Ἐκκλησία καί τόν ἁγιώτατο Πατριάρχη», διότι ἔτσι παρουσιάζει πλανεμένο καί ἐκτός Ἐκκλησίας τόν ὅσιο καί τούς ἄλλους «ἀθῶες περιστερές».

Ἐν συνεχείᾳ ἀναφέρει ὁ σχολιαστής τόν ὅσιο Δανιήλ τόν Στυλίτη καί κάποια λόγια του τά ὁποῖα εἶναι ἐκτός θέματος, διότι ἀφ’ ἑνός μέν ὁ ὅσιος Δανιήλ ὁ Στυλίτης ἔζησε τουλάχιστον τριακόσια χρόνια ἐνωρίτερα τοῦ ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, ἀφ’ ἑτέρου δέ ὁ ὅσιος διά λόγους πίστεως ἀπεσχίσθη ἀπό τόν Πατριάρχη, ὅπως ἀκριβῶς συμβούλευε ὁ ὅσιος Δανιήλ ὁ Στυλίτης.

Κατόπιν ἀναφέρεται ὁ ὅσιος Ἰωαννίκιος μέ τήν αἰτιολογία ὅτι κατέκρινε καί αὐτός τά Στουδιτικά σχίσματα. Ἡ παραπομπή πού δίδει ὁ σχολιαστής εἶναι ἀπό τήν περίοδο τῆς πατριαρχείας τοῦ ἁγ. Μεθοδίου, ὁπότε οὐδεμία σχέσι ἔχει ἡ ἀναφορά αὐτή μέ τόν ὅσιο Θεόδωρο τόν Στουδίτη. Ἐπί πλέον δέ στό κείμενο αὐτό ἀναφέρεται ὅτι ὁ ὅσιος Ἰωαννίκιος προσπάθησε νά συμβιβάση μέ τούς λόγους του τίς ἀντιμαχόμενες παρατάξεις καί τελικῶς τό κατώρθωσε.

Τελευταῖα ἀναφέρει ὁ σχολιαστής πάλι τόν Ἅγ. Μεθόδιο (ἴσως γιά νά φανοῦν πολλοί οἱ ἀντιλέγοντες) μέ παραπομπή πού ἀναφέρεται στίς ἔριδες τῶν μοναχῶν ἐπί τῆς πατριαρχείας του, δηλαδή πάλι ἐκτός θέματος, ἐφ’ ὅσον ἀναφέρεται σέ ὑπόθεσι ἡ ὁποία ἐξελίχθη δέκα ἕξι χρόνια μετά τήν κοίμησι τοῦ ὁσίου. Τελειώνει δέ μέ τόν Δοσίθεο Ἱεροσολύμων, ὁ ὁποῖος ὡς γνωστόν ἔγραψε ἐκκλησιαστική ἱστορία, ἀλλά δέν εἶναι ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Δοσίθεος λοιπόν στηρίζεται στόν Ζωναρᾶ, ὁ ὁποῖος ὡς ἱστορικός καί ὄχι ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ μόνος πού ἐπικρίνει τόν ὅσιο. Γράφει ὅμως ὁ Ζωναρᾶς στοιχεῖα τελείως ἀναπόδεικτα καί ἐρανισμένα ἀπό ἄγνωστες πηγές καί ἐξώφθαλμα ἀντίθετα στήν διδασκαλία καί τήν βιοτή τοῦ ὁσίου. Γιά παράδειγμα ἀναφέρει ὁ Ζωναρᾶς ὅτι ἡ ἀντίδρασις τοῦ ὁσίου καί τοῦ Ἁγ. Πλάτωνος πρός τόν Πατριάρχη Ἅγ. Νικηφόρο ἔγινε διότι ἤθελαν νά καταλάβουν τόν θρόνο τῆς Κων/πόλεως καί νά πατριαρχεύσουν. Αὐτό εἶναι πρόδηλα τελείως ἀντίθετο στήν ὅλη βιοτή τῶν ὁσίων διά τόν ἁπλούστατο λόγο, ὅτι ἄν ἤθελαν κάτι τέτοιο τό πρῶτο πού ἔπρεπε νά ἐπιδιώκουν θά ἦταν νά ἔχουν ἄριστες σχέσεις μέ τόν αὐτοκράτορα, ἡ ἐπιρροή τοῦ ὁποίου ἦταν πασιφανής καί ἐπιβλητική στήν ἐκλογή τοῦ Πατριάρχου. Ὁ ὅσιος ὅμως ὄχι μόνον δέν ἀπέβλεπε σέ κάτι τέτοιο, ἀλλά ἐπολέμησε τήν μοιχεία τοῦ αὐτοκράτορος, ἡ ὁποία μάλιστα συνήφθη μέ τήν ἀνιψιά τοῦ ὁσίου, τήν Θεοδότη. Τό καλό διά τόν Δοσίθεο Ἱεροσολύμων εἶναι ὅτι ὅταν χρησιμοποιεῖ στοιχεῖα πού ἀναφέρονται στόν ὅσιο καταγράφει καί τήν πηγή των, π.χ. ὅτι αὐτό τό λέγει ὁ Ζωναρᾶς. Καταλαβαίνει λοιπόν καθένας τό πόσο σημαντικές εἶναι οἱ ἀπόψεις τοῦ Δοσιθέου, ὁ ὁποῖος μάλιστα ἔζησε ὀκτακόσια περίπου χρόνια μετά τόν ὅσιο καί δανείζεται στοιχεῖα ἀπό τόν Ζωναρᾶ, ὁ ὁποῖος κατά γενική ὁμολογία διέκειτο ἐχθρικῶς πρός τήν ὅλη βιοτή τοῦ ὁσίου, μολονότι καί ὁ Ζωναρᾶς ἔζησε τριακόσια περίπου χρόνια μετά τόν ὅσιο.

4) Ἄν θά ἤθελα νά ἀπαντήσω λεπτομερῶς σέ ὅσα ὁ σχολιαστής –πρώην παλαιοημερολογίτης ἀναφέρει θά ἔπρεπε νά μακρύνη πολύ ὁ λόγος καί νά γίνη πραγματεία. Ἕνα ὅμως σημεῖο πρίν κλείσω τίς σκέψεις μου πρέπει νά ἀναφέρω, διότι ἐπ’ αὐτοῦ ὑπάρχει πλάνη δογματική. Ἀναφέρει ὁ σχολιαστής τά ἑξῆς: «Στό σημεῖο αὐτό εἶναι ἀνάγκη νά διευκρινισθεῖ πώς, ἄν γίνει πλήρης ἕνωσις μέ αἱρετικούς εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά διακόψουμε τήν ἐκκλησιαστική κοινωνία μόνο μέ τούς ἑνωμένους, ὡς ἀποσχισθέντες ἐκ τῆς Ἐκκλησίας...». 


Μέ αὐτά πού ἀναφέρει ὁ σχολιαστής εἶναι σά νά παραδέχεται ὅτι ὁ ἀγῶνας των ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι, κατά τό δή λεγόμενο, «τῆς πλάκας» ἤ κατά τό ἁγιογραφικό βέλη νηπίων, καθ’ ὅσον καί τά ἐκκλησιαστικά σχετικά μέ τά θέματα τῆς πίστεως πηγαίνουν ἀπό τό κακό στό χειρότερο, μέ ἐνδεχομένη τήν πλήρη ἕνωσι μέ τούς αἱρετικούς. 

Ἐδῶ ὅμως πρέπει νά τονισθῆ ὅτι τό νά περιμένη κανείς πλήρη ἕνωσι ὑπό τήν ἔννοια τοῦ κοινοῦ ποτηρίου εἶναι πλάνη, διότι αὐτή εἶναι ἡ πρακτική καί, θά λέγαμε, ἐξωτερική πλευρά τῆς ἑνώσεως. Ἡ πραγματική πλευρά εἶναι ἡ θεολογική καί αὐτή ἔχει γίνει. 

Ξεκίνησε συνοδικά μέ τήν ἄρσι τῶν ἀναθεμάτων μέ τούς Παπικούς τό 1965 καί ὁλοκληρώθηκε στό Μπελαμέντ τοῦ Λιβάνου τό 1993 μέ τήν ἀναγνώρισι τῶν μυστηρίων τῶν Παπικῶν. 

Στό Μπελαμέντ λοιπόν τοῦ Λιβάνου ἀπεφασίστηκαν καί ὑπεγράφησαν μεταξύ ἄλλων τά ἑξῆς: 

«Ἑκατέρωθεν ἀναγνωρίζεται ὅτι ὅσα ἐνεπιστεύθη ὁ Χριστός εἰς τήν Ἐκκλησία Του -ὁμολογία τῆς ἀποστολικῆς πίστεως, μετοχή εἰς τά αὐτά μυστήρια, κυρίως εἰς τήν μίαν ἱερωσύνην τήν τελοῦσαν τήν μίαν θυσίαν τοῦ Χριστοῦ, ἀποστολική διαδοχή τῶν Ἐπισκόπων– δέν δύνανται να θεωρηθοῦν ὡς ἀποκλειστική ἰδιοκτησία μιᾶς τῶν ἡμετέρων Ἐκκλησιῶν. Εἶναι σαφές ὅτι ἐντός τοῦ πλαισίου τούτου ἀποκλείεται πᾶς ἀναβαπτισμός. Διά τοῦτον ἀκριβῶς τόν λόγον ἡ Καθολική Ἐκκλησία καί ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀναγνωρίζουν ἑαυτάς ἀμοιβαίως ὡς ἀδελφάς Ἐκκλησίας ἀπό κοινοῦ ὑπευθύνους διά τήν τήρησιν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ πιστότητι πρός τήν θείαν οἰκονομίαν, ἰδιαίτατα ὡς πρός τήν ἑνότητα...». 

Δηλαδή μέ ἁπλά λόγια ἀναγνωρίσαμε καί συνυπεγράψαμε μέ τούς Παπικούς ὅτι, ἐκεῖ πού εὑρίσκονται καί μέ τίς αἱρέσεις πού κουβαλοῦν, ἔχουν ἔγκυρα μυστήρια, ἱερωσύνη, εἶναι ἀδελφήἘκκλησία, ὅπως οἱ ἄλλες Ὀρθόδοξες τοπικές καί συνυπεύθυνη διά τήν πορεία τῆς Ἐκκλησίας διαχρονικῶς κλπ. Ὅταν λοιπόν ἀναγνωρίζομε ὅτι καί ἐδῶ στήν Ὀρθοδοξία καί ἐκεῖ στόν Παπισμό ὑπάρχει τό ἅγιον Πνεῦμα τό ὁποῖον τελεῖ τά μυστήρια, τί ἄλλο χρειάζεται διά νά εἴμεθα ἑνωμένοι; Καί διά ποῖον ἐπί πλέον λόγο οἱ Παπικοί νά ἀπαρνηθοῦν τίς αἱρέσεις των καί νά ἔλθουν στήν Ὀρθοδοξία; Δέν εἶναι ἀρκετή ἡ παρουσία τοῦ ἁγίου Πνεύματος νά τούς βεβαιώση ὅτι βαδίζουν σωστά; Ἄν τώρα κάποιοι ἀφελεῖς περιμένουν τό λεγόμενο κοινό ποτήριο διά νά ἀποτειχισθοῦν ἀπό τούς ἀποστάτες Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους, αὐτό σημαίνει ὅτι οἱ ἀποστάτες αὐτοί Ἐπίσκοποι παίζουν καλά τόν ρόλο των διά νά μᾶς ἀποκοιμίζουν μέ τόν ὑπνωτικό τοῦ κοινοῦ ποτηρίου. Εἶναι λυπηρό ὅμως τό ὅτι καί οἱ ἁγιορεῖτες Πατέρες, οἱ ὁποῖοι τότε μέ τήν ἄρσι μόνο τῶν ἀναθεμάτων εἶχαν διακόψει οἱ πλεῖστοι ἐπί τριετία τήν μνημόνευσι τοῦ Ἀθηναγόρα, τώρα μετά τήν ἀπόφασι τοῦ Μπελαμέντ (καί τά τόσα ἄλλα) σιωποῦν καί συνοδοιποροῦν μέ τούς ἀποστάτες.

Καί κάτι τελευταῖο σάν ἐνημέρωσι. Εἴμαστε στό τέλος μιᾶς μικρῆς ἐργασίας, (ἡ ὁποία θά ἐκδοθῆ λίαν συντόμως) καί ἡ ὁποία ἀσχολεῖται μέ τόν ΙΕ΄ ἱερό κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου καί ἐκεῖ μεταξύ τῶν ἄλλων παρουσιάζομε ἱστορικά ὅτι, στήν διαχρονική πορεία τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ἀποτειχίσεις τῶν Ὀρθοδόξων ἦταν τόσες, ὅσες καί οἱ αἱρέσεις, μέ μόνη ἐξαίρεσι τήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. 

Προφανῶς στήν ἐποχή μας ἄλλαξε τό πνεῦμα καί ἡ πορεία τῶν Ὀρθοδόξων, σέ σημεῖο ὄχι μόνον νά μήν ἀποτειχίζωνται ἀπό τούς αἱρετικούς, ἀλλά ἀντιθέτως νά θεωροῦν τή στάσι αὐτή ὀρθόδοξη, συνετή καί σύμφωνη μέ τούς ἁγίους. 

Μετ’ εὐχῶν
Ἱερομόναχος Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2011



Σεβασµιώτατε Πειραιώς κ. Σεραφείµ, 
τελικά θά µάς τρελάνετε, 
ή θά µάς ποιµάνετε;

Γράφει ὁ Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο


Σᾶς ἀκοῦµε, Σεβασµιώτατε, κι εὐφραινόµεθα· δὲν πιστεύουµε στ’ αὐτιά µας, ὅτι αὐτὰ ποὺ ἀκοῦµε εἶναι λόγοι συγχρόνου ἐπισκόπου ―συναριθµουµένου εἰς µίαν Ἱεραρχίαν αἱρετικῶν κι αἱρετιζόντων ἢ ἀδιαφορούντων καὶ σιωπώντων ἢ σκανδαλοποιῶν καὶ ὑλοφρόνων ἐπισκόπων― κι εὐχόµεθα νά ’χαµε ἄλλα χίλια αὐτιὰ γιὰ νὰ χαροῦµε τοὺς λόγους σας!... Σᾶς διαβάζουµε, Σεβασµιώτατε, κι ἐνθουσιαζόµεθα· δὲ πιστεύουµε στὰ µάτια µας, ὅτι διαβάζουµε αὐτὰ ποὺ καταλαβαίνουµε, κι εὐχόµεθα νά ’χαµε ἄλλα χίλια µάτια γιὰ νὰ ἀπολαύσουµε τὰ κείµενά σας!...

Ἐνθουσιαζόµεθα καὶ ἐγειρόµεθα, θερµὰ νὰ σᾶς χειροκροτήσουµε καὶ µὲ φωνὴν οὐρανοµήκη νὰ σᾶς ἐπευφηµήσουµε καὶ νὰ ἀναφωνήσουµε: «Ἐπιτέλους, ὁ Κύριος ἄκουσε τὶς ἱκεσίες µας· δέχθηκε τὴν ἀγωνία µας· ἀνταποκρίθηκε στὴν ἀπαντοχή µας· καὶ µᾶς ἔστειλε Ἐπίσκοπο πράγµατι εἰς τύπον καὶ εἰς τόπον Χριστοῦ εὑρισκόµενο, νὰ µᾶς ποιµάνει καὶ νὰ µᾶς ὁδηγήσει, ὡς ἄλλος Μωυσῆς, στὴ σωτηρία καὶ στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν»!...

Ἀλλὰ ξάφνου οἱ αἴνοι παγώνουν στὰ χείλη µας, ἡ χαρὰ θρυµµατίζεται στὶς καρδιές µας, ὁ ἐνθουσιασµὸς ἐξατµίζεται ἀπὸ τὰ χέρια µας, οἱ λυγµοὶ πνίγουν τὴν ἐλπίδα µας!...

Ὁ πατερικὸς καὶ παρρησιασµένος λόγος σας, Σεβασµιώτατε, ἀνεξηγήτως µεταλλάσσεται σὲ λόγο ἐπαµφοτερίζοντα καὶ σὲ λόγο συµβιβασµοῦ· καὶ τούµπαλιν ἐπανέρχεται στὴν προτέρα δυναµική του:

—Μόνος ἐσεῖς, ἐντὸς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, ἀντιστέκεσθε στὸ αἱρετικὸ κήρυγµα τοῦ Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόµου· ἀλλὰ ἐσεῖς πάλι ἀπολογίσθε γιὰ τὸν Μεσσηνίας, χωρὶς ὁ ἴδιος ν’ ἀποπτύσει τὴν αἵρεσή του, καὶ διακηρύσσετε τὴν ὀρθοδοξότητά του! Ποία δύναµη ἐπέβαλε καὶ µὲ ποία σκοπιµότητα τὴν καλὴ µαρτυρία σας γιὰ τὸν Μεσσηνίας;...

—Καὶ ἀκόµη, στὸν πανηγυρικὸ ἑσπερινὸ τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος ἔχετε προσκαλεσµένους τοὺς ἀπροκαλύπτως λατινόφρονες καὶ παποφίλους Σύρου κ. Δωρόθεο καὶ Μεσσηνίας κ. Χρυσόστοµο, τῶν ὁποίων πλέκετε διὰ µακρὸν τὸ ἐγκώµιο, ἐνῶ ἐλάχιστα ὁµιλεῖτε γιὰ τὸν τιµώµενο ἅγιο καὶ καθόλου δὲν ἀναφέρεστε στὸ ἐπίκαιρο —καὶ τὰ µάλα διδακτικώτατο σήµερα— τροµερὸ θαῦµα του κατὰ τῶν παπιστῶν στὴν Κέρκυρα τὸ 1718!

—Ὑπόσχεσθε ὅτι θὰ διακόψετε τὴ µνηµόνευση τῶν οἰκουµενιστῶν, ἐὰν κηρύξουν γυµνῇ τῇ κεφαλῇ τὴν αἵρεση· καταγγέλλετε τὸν Οἰκουµενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολοµαῖο, ὅτι κηρύττει αἵρεση γυµνῇ τῇ κεφαλῇ, ἀλλὰ δὲν διακόπτετε τὴ µνηµόνευσή του· παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι συµπροσεύχεται ὄχι µόνον µὲ ἀλλοδόξους ἀλλὰ καὶ µὲ ἀλλοπίστους, ἀκόµη καὶ µὲ µάγους, σαµάνους, ἀποκρυφιστές, παγανιστὲς καὶ µὲ ὅ,τι δαιµονικὸ κυκλοφορεῖ ἀνὰ τὸν πλανήτη· ἐνῶ παραλλήλως καταγγέλλει τοὺς ἁγίους καὶ θεοφόρους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας µας ὡς ἑωσφορικῶς πλανεµένους, γιὰ τὴν συγχώρηση τῶν ὁποίων τάχα προσεύχεται(!!!)· καὶ µάλιστα τρέχετε ἀπὸ ἐπαρχίας εἰς ἐπαρχίαν γιὰ νὰ συλλειτουργήσετε µαζί του κατὰ τὶς συχνὲς καὶ µεθοδευµένες καὶ καταχρηστικὲς ἐπισκέψεις του στὴν Ἑλλάδα!

—Ὑπερασπίζεσθε µὲ γενναιότητα τὸν διωκόµενο ὁµολογητὴ Ἐπίσκοπο τῶν Κατακοµβῶν Σεβασµιώτατο κ. Ἀρτέµιο, τὸν νόµιµο Μητροπολίτη Ράσκας καὶ Πριζρένης, ἀλλὰ συνυπογράφετε κατάπτυστη ἐγκύκλιο τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου ἐναντίον του· καὶ στὸν ἰσχυρισµό σας ὅτι τὸ ὄνοµά σας ἐτέθη χωρὶς τὴ συναίνεσή σας εἶσθε ἀνακόλουθος, διότι δὲ παραιτηθήκατε καταγγέλλων τὴν πονηρὴ αὐθαιρεσία καὶ τοὺς αὐτουργούς της!...

—Καταγγέλλετε τὴν Ἀκαδηµία Θεολογικῶν Σπουδῶν τῆς Μητροπόλεως Δηµητριάδος, αὐτὸ «τὸ συγκρητιστικὸ ἐργαστήριο τῆς Νέας Ἐποχῆς», καὶ τὴν «µεταπατερικὴ θεολογία» ποὺ καλλιεργεῖ καὶ προωθεῖ, ἀλλὰ µνηµονεύετε καὶ συλλειτουργεῖτε µὲ τὸν Δηµητριάδος κ. Ἰγνάτιο, ἄλλον δεδηλωµένο οἰκουµενιστὴ καὶ συστηµατικὰ ἀποδοµούντα τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ Λατρεία!

—Μιλᾶτε συχνὰ καὶ ἐν ἐκτάσει γιὰ κοσµικὰ θέµατα ―πάντοτε ἄκρως ἐνδιαφέροντα καὶ σηµαντικά, βεβαίως, καὶ πάρα πολὺ καλὰ κάνετε― ἀλλὰ µιλᾶτε δυσαναλόγως περιωρισµένα καὶ ἀραιὰ γιὰ θέµατα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς µας, γιὰ τὸν Οἰκουµενισµὸ καὶ τὶς αἱρέσεις, γιὰ τὸν ἐξουνιτισµὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας µας στὴν Ἑλλάδα καὶ σὲ ὅλο τὸν κόσµο· καί, κυρίως, οὐδὲν πράττετε καὶ οὐδὲν ἐνεργεῖτε κατ’ αὐτῶν!
Κι ἂς µείνουµε µόνον σὲ αὐτά!...

Δὲν θέλουµε νὰ δεχθοῦµε, Σεβασµιώτετε, τὰ διαθρυλούµενα ἀνὰ τὰς ὁδοὺς καὶ τὰς ρύµας περὶ τῆς ἐπιθυµίας σας νὰ διεκδικήσετε τὸν Ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο (ἐνδιαφέρον θεµιτό, ἐὰν συνεπάγεται τὴν ἀποκατάσταση τῆς αὐθεντικότητος τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ τὴν ἀκεραιότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας), καὶ ὅτι ἡ ἐπαµφοτερίζουσα στάση σας ἀποτελεῖ τακτικὲς κινήσεις γιὰ τὴν ἐπιτυχία αὐτοῦ τοῦ στρατηγικοῦ στόχου σας (πρακτικὴ σὲ κάθε περίπτωση ἀπαράδεκτη καὶ ἀπορριπτέα· «ἔστω δὲ ὁ λόγος ὑµῶν ναὶ ναί, οὒ οὔ· τὸ δὲ περισσὸν τούτων ἐκ τοῦ πονηροῦ ἐστιν», µᾶς παραγγέλλει ὁ Κύριος [Ματθ. ε΄ 37]). Οὔτε θέλουµε νὰ δεχθοῦµε ὅτι ἡ στάση σας εἶναι σκοπούµενο ἐγχείρηµα ἀποπροσανατολισµοῦ τῆς ἀντὶ-οἰκουµενιστικῆς κινήσεως: ὁριστικῆς φιµώσεως τῆς φωνῆς της καὶ σταθερῆς ἐπιβολῆς τῆς ἀπραξίας της, ὅπως προωθεῖται ἀπὸ κύκλους ἐντὸς αὐτῆς. Οὔτε θέλουµε νὰ δεχθοῦµε ὅτι ἡ στάση σας εἶναι ἀπότοκη ἀλλοπροσσάλου, πολυπράγµονος καὶ οἰηµατικοῦ χαρακτῆρος. Γιατὶ ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀθεράπευτα· καὶ ἂν ὄντως ἔτσι αὐτὰ συµβαίνουν, πρέπει νὰ πάψουµε ὁριστικὰ νὰ ἐλπίζουµε στὸ πρόσωπό σας καὶ νὰ κλάψουµε ἔτι περισσότερο γιὰ τὴν πνευµατικὴ καὶ ποιµαντικὴ ὄρφάνεια µας!...

Θέλουµε, Σεβασµιώτατε, νὰ πιστεύουµε ὅτι ἡ ἀντιφατικὴ κι ἐπαµφοτερίζουσα στάση σας εἶναι ἀπότοκη ἑνὸς ἀτυχοῦς συνδυασµοῦ τῆς ἰσχυρῆς ἐπιρροῆς ποὺ ἀσκεῖ ἐπάνω σας ἕνα πολυσυλλεκτικὸ περιβάλλον ―γεγονὸς ποὺ τεκµηριώνεται ἀπὸ τὴν θεµατολογία, τὸ ὕφος καὶ τὴν γραµµατολογικὴ ἀνάλυση τῶν κειµένων ποὺ φέρουν τὴν ὑπογραφή σας― καὶ πιθανῶν δουλειῶν τοῦ παρελθόντος καὶ τῆς ἀναδείξεώς σας εἰς ἐπίσκοπον, ἐκ τῶν ὁποίων, τουλάχιστον ἕως τώρα, δὲν µπορεῖτε νὰ ἀποστεῖτε ἂν καὶ διαφαίνεται ὅτι ἐντόνως προσπαθεῖτε γι’ αὐτό!...

Ἕνα περιστατικό, Σεβασµιώτατε, τοῦ ὁποίου αὐτόπτες καὶ αὐτήκοοι ὑπήρξαµε, µᾶς ἔχει δηµιουργήσει τὴν προσωπικὴ πεποίθηση ὅτι µποροῦµε νὰ ἐλπίζουµε σὲ ἐσᾶς. Τὸ καταθέτουµε: Στὸ βῆµα τῆς ἡµερίδας γιὰ τὸν Ἰωάννη Καποδίστρια στὸ Φάληρο, κλείνατε ἀπὸ τοῦ βήµατος τὶς ἐργασίες της µὲ τὴν προσευχή, ὅταν τὸ προεδρεῖο ―ἀποτελούµενο ἀπὸ ἱερεῖς καὶ ἀρχιµανδρίτες― ἄρχισε νὰ ψάλλει τὸ πολυχρόνιό σας· ἐσεῖς διαµαρτυρηθήκατε καὶ ζητήσατε νὰ πάψουν, ἀλλὰ αὐτοὶ συνέχιζαν δίκην κολάκων ἐκείνη τὴ στιγµή· τότε ὑψώσατε στεντορείως τὴν ἤδη βροντώδη φωνή σας καὶ ὑπερκαλύψατε µὲ τὸ «Δι’ εὐχῶν...» ἐκείνους ποὺ σᾶς πολυχρόνιζαν. Λεπτοµέρεια µέν, χαρακτηριστικὴ δὲ τοῦ ἤθους σας, ποὺ µᾶς κάνει νὰ ἐλπίζουµε καὶ νὰ προσευχόµεθα γιὰ ἐσᾶς.

Σᾶς ἔχουµε ἐλέγξει καὶ ἐπικρίνει, Σεβασµιώτατε, ἀλλὰ καὶ σᾶς ἔχουµε ἐπαινέσει. Σὲ κάθε περίπτωση νὰ εἶσθε βέβαιος ὅτι πολὺ σᾶς ἀγαπᾶµε, ἀλλὰ καὶ πολλὰ προσδοκοῦµε γιὰ τὴν Ἁγία Ὀρθοδοξία µας ἀπὸ ἐσᾶς. Ἕναν Ἐπίσκοπο τῶν Κατακοµβῶν, νοµίζουµε ὅτι δικαιούµεθα κι ἐµεῖς οἱ   Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί!...

Σεβασµιώτατε, στῆτε τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως κάστρο, στῆτε τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ πρόµαχος, στῆτε τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ ὁδηγὸς ―ὡς παντὸς ἐπισκόπου τὸ ἔργο ἁρµόζει!!!

Εἴθε ἡ ἀγάπη τοῦ Πατρός, τὸ ἔλεος τοῦ Υἱοῦ καὶ ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος νὰ σᾶς σκεπάζουν, νὰ σᾶς οἰκονοµοῦν καὶ νὰ σᾶς ὁδηγοῦν...
Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο
Ἀπὸ τὸ Περιοδικὸ «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος»
τχ. 8 (2011) 66-68