ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ: https://drive.google.com/folderview?id=0B2R6tNC3qVhKako0Mm5FRkxqcWc&usp=sharing

Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Μουσουλμάνος μετανάστης απαίτησε να κατεβεί η εικόνα της Παναγίας από νοσοκομείο


Δείτε τι έγινε στη συνέχεια όπως μας τη διηγήθηκε γιατρός.

Μουσουλμάνος (λαθρο)μετανάστης σχετικά πρόσφατα μετέφερε τη γυναίκα του σε μαιευτήριο της Πάτρας για να γεννήσει.

Δεν γνωρίζουμε αν ήταν δημόσιο μαιευτήριο ή κάποιο Κέντρο Υγείας της ευρύτερης περιοχής των Πατρών (οι μετανάστες συνηθίζουν και πηγαίνουν σε Κέντρα Υγείας ακόμα και σε Αγροτικά Ιατρεία και δέχονται να ξεγεννήσουν τις γυναίκες τους ακόμα και γιατροί άσχετων ειδικοτήτων π.χ. οφθαλμίατροι! αρκεί να θεωρηθεί έκτακτο περιστατικό για να μην πληρώσουν τίποτα απολύτως).....

Μόλις έβαλαν τη γυναίκα του στον θάλαμο για να γεννήσει, πρόσεξε ο μουσουλμάνος την εικόνα της Παναγίας στον τοίχο και αμέσως είπε στον υπεύθυνο γιατρό:

- Αυτό το κάδρο (εννοούσε το εικόνισμα) κατέβασέ το αμέσως από κει. Δεν θέλω μόλις γεννηθεί το παιδί μου να δει αυτό το πράμα!

Έγινε μια σχετική φασαρία, η γυναίκα αγχώθηκε και για να μην χειροτερέψουν τα πράγματα, οι υπεύθυνοι δέχθηκαν να κατεβάσουν την εικόνα της Παναγίας (κακώς) με σκοπό να την ανεβάσουν αμέσως μετά.

Ο μουσουλμάνος έμεινε να περιμένει στην αίθουσα αναμονής πότε θα τελειώσει ο τοκετός.
Μετά από ώρες βγήκε ο γιατρός και του ανακοίνωσε:
- Η γυναίκα σου γέννησε φυσιολογικά.
Εκείνη είναι καλά.
Το παιδί σου όμως γεννήθηκε τυφλό!
Όχι μόνο εικόνα της Παναγίας δεν θα δει, αλλά ούτε και τίποτα άλλο στον κόσμο!

Ελευθερία του Λόγου για το www.eglimatikotita.gr
Από Αποτείχιση
Εικόνα

Ἡ Νηστεία μᾶς ἀποδεικνύει ὅλην τήν πανουργίαν, καί τήν μοχθηρίαν τῶν ἀσωμάτων πνευμάτων – Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κροστάνδης

Ἡ Ἐκκλησία μας εἰσέρχεται εἰς τήν Μεγάλην καί Ἁγίαν Τεσσαρακοστήν διά τό Πάσχα. Αὐτή πρέπει νά συνδυάζεται μέ: 1ον) Τήν μετάνοιαν, 2ον) Τήν ταπεινότητα καί τήνσυντριβήν τῆς σατανικῆς ὑπερηφανείας, 3ον) Τήν ἐξαφάνισιν τῆς μοχθηρίας, ἡ ὁποία εἶναι τό τέκνον τῆς κολάσεως, 4ον) Τήν νέκρωσιν τῶν παθῶν καί ὡς ἐκ τούτου τήν νέκρωσιν τῶν ἁμαρτιῶν τῆς σαρκός, 5ον) Τήν συντριβήν 6ον) Τήν ἐξομολόγησιν, 7ον) Τήν διόρθωσιν τῆς ζωῆς, μισοῦντες πᾶσαν ἁμαρτίαν σκέψεως, λόγου καί πράξεως καί 8ον) Τήν Νηστείαν, τήν ὁποίαν κάμνομεν οἱ πολλοί, ἀλλά δέν γνωρίζομεν πόσο καλός διδάσκαλος εἶναι αὐτή. Διά τήν μεγάλην σημασίαν της θά παραθέσωμεν ἀποσπάσματα ἐκ τοῦ βιβλίου: «Ἡ ἐν Χριστῷ Ζωὴ» τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Πρωθιέρεως τῆς Κροστάνδης (Ἐκδόσεις «Τό Περιβόλι τῆς Παναγίας»). Αὐτά ἔχουν ὡς ἀκολούθως: “Καί νῦν λέγει Κύριος ὁ Θεός ὑμῶν, ἐπιστράφητε πρός με ἐξ ὅλης τῆς καρδίας ὑμῶν, καί ἐν νηστείᾳ καί ἐν κλαυθμῷ καί ἐν κοπετῷ ”(Ἰωήλ 2,12).

“Ὅς ἄν θέλῃ τήν ψυχήν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν” (Ματθ.16,25), ἤτοι ὅστις ἐπιθυμεῖ νά σώσῃ τόν παλαιόν του, σαρκικόν, ἁμαρτωλόν ἄνθρωπον, θά ἀπολέσῃ τήνζωήν του, διότι ἡ πραγματική ζωήσυνίσταται εἰς τήν σταύρωσιν καί νέκρωσιν τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου μέ τάς πράξεις του καί τήν ἔνδυσιν “τοῦ νέου, τοῦ ἀνακαινιζομένου εἰς ἐπίγνωσιν κατ᾽ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν” (Κολ. 3,9-10). Ἄνευ τῆς νεκρώσεως τοῦ παλαιοῦ, σαρκικοῦ ἀνθρώπου, δέν ὑπάρχει ζωή ἀληθινή ἤ αἰωνία μακαριότης. Ὅσον πληρεστέρα καί ὀδυνηροτέρα εἶναι ἡ νέκρωσις τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου,τόσον τελειοτέρα θά εἶναι ἡ ἀνακαίνισις καί ἡ ἀναγέννησίς του, ὅσον δέ βαθυτέρα ἡ κάθαρσις, τόσον μεγαλυτέρα ἡ καθαριότης ἐν τῇ μελλούσῃ ζωῇ. Νέκρωσον τόν ἑαυτόν σου καί θά εὕρῃς νέαν ζωήν. ῎Ω,αἰσθάνομαι ὅτι, ὅταν διατελῶ ἐν πλήρει ὑγείᾳ καί δέν βασανίζω τό σῶμα μου μέ κόπους καί μόχθους,ἀποθνήσκω κατά τό πνεῦμα, ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι πλέον ἐντός μου, ἡ δέ σάρξ μου καί ὁ Διάβολος μέ καταβάλλουν.

Διατί εἶναι ἀναγκαία ἡ νηστεία

Εἶναι ἀναγκαία ἡ νηστεία διά τόν χριστιανόν, διά νά καθαρίζῃ τήν διάνοιά του, νά ἀνυψώνῃ καί ἀναπτύσσῃ τά αἰσθήματά του καί νά ὠθῇ τήν θέλησίν του εἰς χρήσιμον καί ὠφέλιμον δραστηριότητα. Τάς τρεῖς αὐτάς ἀνθρωπίνους ἱκανότητας τάς σκοτίζομεν καί τάς καταπνίγομεν ἰδιαιτέρως “μέ τήν κραιπάλην καί μέθην καί μερίμνας βιωτικάς”(Λουκ. 21,34). Μέ αὐτάς ἀπομακρυνόμεθα ἀπό τόν Θεόν, τήν πηγήν τῆς ζωῆς καί περιπίπτομεν εἰς φθοράν καί ματαιότητα, διαστρέφοντες καί μολύνοντες τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποίαν ἔχομεν ἐντός ἡμῶν. Ἡ κραιπάλη καί ἡ φιληδονία μᾶς καρφώνουν εἰς τήν γῆν καί ἀποκόπτουν, οὕτως εἰπεῖν, τῆς ψυχῆς τάς πτέρυγας. Ἀναλογισθῆτε ὅμως πόσον ὑψηλά ἐπέτων αἱ ψυχαί τῶν ἀσκητῶν καί τῶν ἐγκρατῶν! Ὑψώνοντο μέχρι τῶν οὐρανῶν, ὅπως οἱ ἀετοί· αὐτοί οἱ ἐπίγειοι ἔζων μέ τόν νοῦν καί τήν καρδίαν των εἰς τούς οὐρανούς καί ἐκεῖ ἤκουον ἄρρητα ρήματα καί ἐκεῖ ἐμάνθανον τήν θείαν σοφίαν. Πόσον ὅμως ὁ ἄνθρωπος καταπίπτει μέ τήν λαιμαργίαν καίτήν μέθην! Διαφθείρει τήν φύσιν του, ἡ ὁποία ἐδημιουργήθη κατ᾽εἰκόνα Θεοῦ, καί γίνεται ὅμοιος πρός τά κτήνη καί χειρότερος ἀκόμη. Οὐαί ἡμῖν, διά τάς παρανόμους προσηλώσεις μας καί τάς ἀνόμους συνηθείας μας! Μᾶς ἐμποδίζουν εἰς τήν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ καί τοῦ πλησίον καί εἰς τήν ἐκπλήρωσιν τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ· ἐμφυτεύουν ἐντός μας ἐγκληματικήν, στοργικήν φιλαυτίαν, τό τέλος τῆς ὁποίας εἶναι ὄλεθρος αἰώνιος. Τοιουτοτρόπως ὁμέθυσος δέν λυπεῖται νά δαπανᾷ χρῆμα διά τήν ἱκανοποίησιν τῆς σαρκός καί τήν ἀποβλάκωσίν του, ἐνῷτοὐναντίον λυπεῖται νά δώσῃ ὀλίγαλεπτά εἰς τόν πτωχόν· ὁ καπνιστής ρίπτει δεκάδας καί ἑκατοντάδας ρουβλίων, λυπεῖται δέ νά δώσῃ λεπτά τινα εἰς τόν πτωχόν, τά ὁποῖα θά ἠδύναντο νά σώσουν τήν ψυχήντου· ὅσοι ἐπιθυμοῦν νά ἐνδύωνται πολυτελῶς ἤ ἀγαποῦν τά ὡραῖα ἔπιπλα καί τά κινέζικα δαπανοῦν ὑπέρογκα ποσά εἰς αὐτά καί παρέρχονται μέ ἀδιαφορίαν καί περιφρόνησιν τούς πτωχούς· ὅσοι ἀγαποῦν νά ζοῦν πλουσίως δέν λυποῦνται νά ἐξοδεύουν δεκάδας καί ἑκατοντάδας ρουβλίων διά γεύματα, ἐνῶ το ὐναντίον λυποῦνται νά δώσουν καί ὀλίγα μόνον λεπτά εἰς τούς πτωχούς. Εἶναι ἀναγκαία ἐπίσης ἡ νηστεία διά τόν χριστιανόν, διότι, μέ τήν ἐνσάρκωσιν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ,ἡ ἀνθρώπινη φύσις ἀποπνευματώθη καί προσήγγισε πρός τό Θεῖον, ἤδη δέ σπεύδομεν πρός τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία δέν εἶναι “βρῶσις καί πόσις, ἀλλά δικαιοσύνη καί εἰρήνη καί χαρά ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ” (Ρωμ.14,17). “Τά βρώματα τῇ κοιλία καί ἡ κοιλία τοῖς βρώμασιν· ὁ δέ Θεός καί ταύτην καί ταῦτα καταργήσει” (Α´Κορ. 6,13). Ἡ βρῶσις καί ἡ πόσις ἤτοι ἡ μέριμνα δι᾽ αἰσθητικάς ἡδονάς εἶναι φυσική μόνον εἰς τόν ἐθνικόν, ὁ ὁποῖος μή γνωρίζων τά πνευματικά, ἐπουράνια θέλγητρα, ὅλην του τήν ζωήν τήν συγκεντρώνει εἰς τάς ἀπολαύσεις τῆς κοιλίας,εἰς τό νά τρώγῃ καί νά πίνῃ καθ᾽ὑπερβολήν. Δι᾽ αὐτό πολλάκις ὁ Κύριος ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ κατακρίνει τό ὀλέθριον τοῦ το πάθος. Διατί, λοιπόν, νά σκοτίζωμεν καί καταπνίγωμεν τάς ψυχάς μας καί νά φονεύωμεν τάς πνευματικάς δυνάμεις των;

Ὁ χειρότερος ἐχθρός μου

Ἐφόσον ὁ ἄνθρωπος ἱκανοποιεῖ τάς αἰσθήσεις του, γίνεται σαρκικός καί ἀπομακρύνει ἀφ᾽ ἑαυτοῦ τό Πανάγιον Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, τό ὁποῖον δέν δύναται νά κατοικῇ εἰς ὅσους ζοῦν σαρκικήν ζωήν. “Τίς κοινωνία φωτί πρός σκότος;” (Β´ Κορ. 6,14). Τοιαύτη κατάστασις, ἀξία δακρύων, δοκιμάζεται ἀπό πολλούς· ἀλλ᾽ ἀλλοίμονον, οὔτε κἄν θέλουν νά ἀναγνωρίσουν ὅτι δέν ἔχουν τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἐν ἑαυτοῖς ὅπως ἀκριβῶς ὁ τυφλός ἐκ γενετῆς δέν ἔχει συναίσθησιν τῆς μεγάλης του ἀπωλείας, τοῦ ὅτι δέν βλέπει τό φῶς. Ἄνθρωποι τοιοῦτοι δέν ἔχουν οὔτε πίστιν οὔτε ἀγάπην εἰς τάς καρδίας των οὔτε τῆς προσευχῆς τό πνεῦμα καί ἀποφεύγουν τήν μετά τῆς Ἐκκλησίας κοινωνίαν. Θεέ μου, πόσοι κίνδυνοι ὑπάρχουν δι᾽ ἐμέ εἰς τήν ζωήν! Ὅταν ὑπερβολικά ἱκανο-ποιῶ τήν σάρκα μου, γίνομαι ὁ χειρότερος ἐχθρός μου.

Ὁ καλός διδάσκαλος

Ἄν λαιμάργως καί ἀπλήστως τρώγῃς καί πίνῃς θά γίνῃς σάρξ· ἐνῶ, ἄν νηστεύῃς καί προσεύχεσαι, θά γίνῃς πνεῦμα. “Μή μεθύσκεσθε οἴνῳ ἐν ᾧ ἐστιν ἀσωτεία, ἀλλά πληροῦσθε ἐν πνεύματι” (Ἐφεσ. 5,18). Νήστευε καί προσεύχου καί θά κατορθώσῃς μεγάλα. “Πάντα δυνατά τῷ πιστεύοντι” (Μᾶρκ. 9,23).
Ἔσο ἄγρυπνος καί ζηλωτής καί θά κάμῃς μεγάλα πράγματα. Ἡ νηστεία εἶναι καλός διδάσκαλος:

1) Κάμνει κάθε ἄνθρωπον, πού νηστεύει νά ἐννοῇ ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀνάγκην πολύ ὀλίγης τροφῆς καί ποτοῦ καί γενικῶς εἴμεθα λαίμαργοι καί τρώγομεν πολύ περισσότερον ἀπό ὅ,τι ἔχομεν ἀνάγκην, ἤτοι ἀπό ὅ,τι ἀπαιτεῖ ἡ φύσις μας.

2) Ἡ νηστεία φανερά ἀποδεικνύει ἤ ἀποκαλύπτει ὅλας τάς ἀδυναμίας τῆς ψυχῆς μας, ὅλας της τάς ἀσθενείας, τά ἐλαττώματα, τάς ἁμαρτίας καί τά πάθη· ἀκριβῶς ὅπως ὅταν τό ἀκάθαρτον, ἀκίνητον ὕδωρ ἀρχίζῃ νά καθαρίζεται δεικνύει πόσα ἔντομα καί πόσην ἀκαθαρσίαν περιέχει.

3) Μᾶς φανερώνει τήν ἀνάγκην τῆς στροφῆς πρός τόν Θεόν μέ ὅλην τήν καρδίαν μας καί τῆς ἐκζητήσεως τοῦ οἴκτου Του, τῆς βοηθείας, τῆς σωτηρίας.

4) Ἡ νηστεία μᾶς ἀποδεικνύει ὅλην τήν πανουργίαν, τήν πονηρίαν καί τήν μοχθηρίαν τῶν ἀσωμάτων πνευμάτων, τά ὁποῖα ἕως τώρα χωρίς νά θέλωμεν ὑπηρετούσαμεν καί τῶν ὁποίων ἡ πονηρία τώρα, ὅπου ἐφωτίσθημεν μέ τό Φῶς τῆς θείας Χάριτος, γίνεται φανερά καί τά ὁποῖα τώρα μᾶς καταδιώκουν μοχθηρῶς, διότι ἀφήσαμεν τάς ὁδούς των.

Τί λησμονοῦν


Ὅσοι ἀπορρίπτουν τήν νηστείαν λησμονοῦν ἀπό τί προῆλθεν ἡ πτῶσις τῶν πρωτοπλάστων (ἀπό τήν ἀκρασίαν) καί ποῖα μέσα κατά τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ πειρασμοῦ ὑπέδειξεν εἰς ἡμᾶς ὁ Σωτήρ, ὅταν Αὐτός ὀ Ἴδιος ἐπειράσθη ἐν τῇ ἐρήμῳ. (Ἐνήστευσεν ἡμέρας καί νύκτας τεσσαράκοντα). Δέν γνωρίζουν ἤ δέν ἐπιθυμοῦν νά γνωρίζουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ὡς ἐπί τό πλεῖστον, πίπτει μακράν τοῦ Θεοῦ διά τῆς ἀκρασίας, ὅπως συνέβη μέ τούς κατοίκους τῶν Σοδόμων καί Γομόρρων, καί μέ τοῦ Νῶε τούς συγχρόνους διότι ἡ ἀκρασία εἶναι ἡ αἰτία πάσης ἁμαρτίας μεταξύ τῶν ἀνθρώπων. Ὅσοι ἀπορρίπτουν τήν νηστείαν ἀφαιροῦν ἀπό τούς ἑαυτούς των καί ἀπό τούς ἄλλους τά ὅπλα κατά τῆς σαρκός καί ὅλων τῶν παθῶν της καί κατά τοῦ Διαβόλου, ἅτινα ἀμφότερα εἶναι ἰδιαιτέρως ἰσχυρά ἐναντίον μας ἕνεκα τῆς ἀκρασίας μας· διά τοῦτο αὐτοί δέν εἶναι στρατιῶται τοῦ Χριστοῦ, διότι ρίπτουν τά ὅπλα των καί παραδίδονται ἑκουσίως ὡς αἰχμάλωτοι εἰς τήν αἰσθητικήν καί φιλαμαρτήμονα σάρκα των· τέλος, εἶναι τυφλοί καί δέν βλέπουν τήν σχέσιν, ἡ ὁποία ὑπάρχει μεταξύ τῶν αἰτίων καί τῶν συνεπειῶν τῶν πράξεων.
Ἔλλειψις ὑποταγῆς εἰς τόν Θεόν
Οἱ ἄνθρωποι λέγουν ὅτι δέν ἔχει σημασίαν ἄν τρώγης κρέας κατά τόν χρόνον τῆς Νηστείας, διότι ἡ Νηστεία δέν συνίσταται εἰς τήντροφήν· ὅτι δέν ἔχουν σημασίαν τό ἄν ἐνδύεσαι πολυτελῶς, ἐνδύματα λαμπρά, θέατρα συχνά, ἑσπερίδες,μεταμφιέσεις· ὅτι ἐπίσης δέν ἔχει σημασίαν ἄν ἐφοδιάζεσαι μέ πολυτελεῖς παροψίδας, κινέζικα ἔπιπλα, πολυτελῆ ὀχήματα, ἵππους θυμοειδεῖς· ὅτι δέν ἔχει σημασίαν ἄν συσσωρεύῃς καί κρύπτῃς χρήματα κ.λπ. Ποῖον ὅμως εἶναι ἐκεῖνο τό ὁποῖον ἀποστρέφει τήν καρδίαν μας ἀπό τόν Θεόν, τήν πηγήν τῆς ζωῆς; Ποῖον εἶναι ἐκεῖνο τό ὁποῖον μᾶς κάμνει νά χάνωμεν τήν αἰώνιον ζωήν; Δέν εἶναι τοῦτο ἡ λαιμαργία,τά πολυ δάπανα ἐνδύματα, τά ὁποῖα ἀπώλεσαν τόν πλούσιον τοῦ Εὐαγγελίου; Δέν εἶναι τοῦτο τά θέατρα καί αἱ μεταμφιέσεις; Ποῖον εἶναι ἐκεῖνο τό ὁποῖον μᾶς κάμνει σκληροκαρδίους πρός τούς πτωχούς, ἀκόμη δέ καί πρός τούς συγγενεῖςμας; Δέν εἶναι τοῦτο ἡ προσήλωσίς μας εἰς σαρκικάς ἀπολαύσεις γενικῶς, εἰς τήν κοιλίαν μας, τό ἔνδυμα, τά ἔπιπλα, τά ὀχήματα, τό χρῆμα κ.λπ; Δύναται ὁ ἄνθρωπος νά ὑπηρετῇ Θεόν καί μαμωνᾶν, νά εἶναι φίλος τοῦ Θεοῦ καί φίλος τοῦ κόσμου, νά ἐργάζεται διά τόν Χριστόν καί τόν Διάβολον; Εἶναι ἀδύνατον. Διά ποῖον λόγον ὁ Ἀδάμ καί ἡ Εὔα ἔχασαν τόν Παράδεισον, διά ποῖον λόγον ἔπεσαν εἰς τήν ἁμαρτίαν καί τόν θάνατον; Μήπως δέν ἔγινε τοῦτο ἕνεκα τῆς τροφῆς καί μόνον; Ἄς ἐξετάσωμεν καλῶς ποῖον εἶναι ἐκεῖνο τό ὁποῖον μᾶς κάμνει νά μή φροντίζωμεν περί σωτηρίας τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία ἐστοίχισε τόσον πολύ εἰς τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ· ποῖον εἶναι ἐκεῖνο τό ὁποῖον μᾶς κάμνει νά προσθέτωμεν τήν μίαν ἁμαρτίαν ἐπί τῆς ἄλλης· ποῖον εἶναι ἐκεῖνο, τό ὁποῖον μᾶς ἀναγκάζει νά περιπίπτωμεν εἰς ἐναντίωσιν πρός τόν Θεόν, εἰς ζωήν ματαιότητος. Μήπως δέν εἶναι ἡ προσήλωσις εἰς τά γήϊνα καί ἰδιαιτέρως εἰς γηΐνας ἀπολαύσεις; Τί κάμνει τήν καρδίαν μας παχεῖαν; Τί μᾶς κάμνει νά εἴμεθα σάρξ καί ὄχι πνεῦμα, καί διαφθείρει τήν ἠθικήν μας φύσιν; Δέν εἶναι ἡ προσήλωσις εἰς τήν τροφήν καί τό ποτόν καί ἄλλα γήϊνα ἀγαθά; Πῶς εἶναι δυνατόν ὕστερον ἀπό αὐτά νά εἴπῃ τις ὅτι δέν ἔχει σημασίαν ἄν τρώγῃ κανείς κρέας κατάτόν χρόνον τῆς νηστείας; Τό νά λέγῃ τις αὐτό ἀποτελεῖ ὑπερηφάνειαν, ἀπείθειαν σοφιστικήν, ἔλλειψιν ὑποταγῆς εἰς τόν Θεόν καί ἀποξένωσιν ἀπό Αὐτόν.

ΠΗΓΗ

http://salpisma.blogspot.com/

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ


Φέτος συμπληρώνονται 88 χρόνια χωρισμού της Εκκλησίας της Ελλάδος. Χωρισμού, δηλαδή των μελών της σε «παλαιοημερολογίτες» και «νεοημερολογίτες» ή πιο σωστά σε «ακαινοτόμητο» και «καινοτομούν» πλήρωμα.

Σε μια εποχή που η διάλυση οικογενειών, η χαλάρωση δεσμών, ο  εξευτελισμός προσώπων και θεσμών, η σαρκολατρεία, η γενική αποστασία από το Θεό, η απιστία και η αμαρτία ως τρόπος ζωής, είναι κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα της κοινωνίας μας, συλλογιζόμαστε την αναγκαιότητα, έστω και μετά από τόσα χρόνια, της θεραπείας του ημερολογιακού σχίσματος, ως απαραίτητης προϋπόθεσης της ενότητος όλων των πραγματικά Ορθοδόξων, σε μία Κοινωνία Χριστού.

Σε αυτό το άρθρο, όμως, δεν θα ασχοληθούμε με το «ποιος φταίει» για όλα αυτά που συνέβησαν και συμβαίνουν. Δεν θα επιρρίψουμε ευθύνες σε Εβραίους, Φράγκους, μασόνους ή άλλους εξωτερικούς εχθρούς της Ορθοδοξίας. Ούτε καν θα αναλύσουμε τις εκατοντάδες των επιχειρημάτων που τόσα χρόνια εκτόξευαν οι μεν στους δε,  για να πείσουμε για την ορθότητα των απόψεών μας. Και κυρίως δεν θα απευθυνθούμε σε αυτούς που δεν τους πονάει η ενότητα της Εκκλησίας, που δεν λαχταρούν το «ίνα πάντες εν ώσιν», της αληθινής όμως ενώσεως, όχι της οικουμενιστικής, και έχουν βολευτεί με τη σημερινή εκκλησιαστική κατάσταση, επαναπαυόμενοι είτε στην ελέω κρατικής εξουσίας δύναμη της επηρμένης οφρύος τους, είτε από την άλλη στην ψευδαίσθηση ότι αποτελούν τους μόνους γνησίους Ορθοδόξους σε ολόκληρο τον κόσμο, αναθεματίζοντας τους πάντες και τα πάντα.

Εν πρώτοις, όπως καθίσταται κατανοητό, ο μεγάλος εχθρός αυτής της προσπάθειας, είναι η έλλειψη αγάπης. Όχι αγαπολογίας και δήθεν καθωσπρεπισμού, όπου η Αλήθεια, ο Χριστός, εξορίζεται από τους α-θεολόγητους μετα-πατέρες «θεολόγους», αλλά πραγματικής αγάπης, που λειτουργεί μαγνητικά, έλκοντας τους ποθούντας τον Χριστό και απωθώντας τους μισούντας Αυτόν. 
 

Η αγάπη πηγάζει από την ταπείνωση. Να μετρήσουμε τον εαυτό μας όλοι στο ζύγι της ταπείνωσης. Και να εντείνουμε τις προσευχές μας, αδέρφια μου. Σε τέτοιες εποχές διπλές και τριπλές πρέπει να είναι οι προσευχές και οι μετάνοιές μας και τα δάκρυα και τα κομποσκοίνια και οι νηστείες και οι ελεημοσύνες μας, για να μην πέσουμε στις παγίδες του Πονηρού.
Αν με την προσευχή και την ταπείνωση αποκτήσουμε σπλάγχνα αγάπης για τους αδερφούς μας, πρέπει να παλέψουμε με τον επόμενο μεγάλο εχθρό μας,  την επανάπαυση. Ας μην γελιόμαστε, άγιοι πατέρες και αδελφοί. Την ευθύνη για τη σημερινή εκκλησιαστική κατάσταση, δεν την έχουν μόνο οι κεκοιμημένοι. Την έχουμε κι εμείς. Ας μην επαναπαυόμαστε, γιατί θα δώσουμε λόγο φοβερό στον Κριτή!

Όχι, Άγιοι Αρχιερείς του νέου ημερολογίου, μην επαναπαύεστε στην αναγνώρισή σας ως Επίσημης Εκκλησίας από την κρατική εξουσία, και οι «σχισματικοί» παλαιοημερολογίτες ας πάνε να χαθούνε, γιατί θα δώσετε λόγο που δεν μεριμνήσατε για την ενότητα, την ορθή πίστη και τον κατασκανδαλισμό του πληρώματός σας.

Όχι, Άγιοι Αρχιερείς του παλαιού ημερολογίου, μην επαναπαύεστε νομίζοντας ότι η κάθε παράταξή σας αποτελεί την Γνήσια Εκκλησία, και οι «αιρετικοί» νεοημερολογίτες ας πάνε να χαθούνε, γιατί και σεις θα δώσετε λόγο, γιατί ξεφύγατε από την θεάρεστο Αποτείχιση (που επαινείται γιατί προστατεύει την Ενότητα), και μετά όντως σχίσατε τον χιτώνα του Χριστού με τις παρατάξεις σας.

 Όχι, σεβαστοί ιερείς του νέου ημερολογίου, μην επαναπαύεστε στο «άχρι καιρού» και μην φοβάστε ότι θα στενοχωρήσετε τον Επίσκοπό σας (υπάρχει άραγε πιο σωφρονιστική έκφραση αγάπης από το να πει το παιδί  στον πατέρα του (Επίσκοπο) που προδίδει τη μάνα του (Εκκλησία): «πατέρα, δεν σου ξαναμιλώ, μέχρι να ομολογήσεις την αλήθεια!»), γιατί θα δώσετε λόγο για τις ψυχές που εγκλωβίσατε στην καινοτομία.

 Όχι, σεβαστοί ιερείς του παλαιού ημερολογίου, μην επαναπαύεστε στις παρατάξεις των Επισκόπων και να λαλήσετε με παρρησία τον λόγο της εκκλησιαστικής αληθείας, γιατί θα δώσετε λόγο για την ανοχή σας στις κακοδοξίες περί μη εγκυρότητος Μυστηρίων, περί απωλείας της Θείας Χάριτος, κ.λπ. που εκστομίστηκαν κατά καιρούς από τα πνευματικούς σας, αλλά και τα πνευματικοπαίδια σας.  

Όχι, αγαπητοί αδερφοί του νέου ημερολογίου, μην επαναπαύεστε στην κακή υπακοή στους πνευματικούς σας, αφού για θέματα πίστεως ο μη προσωπολατρικός αγιοπατερικός δρόμος είναι η ανυπακοή στην κακοδοξία και η υπακοή στους Αγίους Πατέρες.

 Όχι, αγαπητοί αδερφοί του παλαιού ημερολογίου, μην επαναπαύεστε στο ότι απλά κρατάτε την Ορθοδοξία, αλλά ν' αδιαφορήτε για την ενότητά της.   

Απευθυνόμαστε σε όλους τους Ορθοδόξους καλοπροαίρετους πατέρες και αδερφούς  του παλαιού και του νέου ημερολογίου, Επισκόπους, ιερείς, μοναχούς και λαϊκούς, που θα έδιναν και τη ζωή τους ακόμη για να βρούνε τα παιδιά τους την ενότητα που εμείς δεν ζήσαμε.

Στον Επίσκοπο που σαν τον μακάριο Ισαάκ τον Σύρο εύκολα θα απαγκιστρωνόταν από τον θώκο αν έβλεπε ότι αυτό θα ωφελούσε αν όχι τους γύρω του, τουλάχιστον τον εαυτό του.

Στον ιερέα που λαχταρά να βρεθεί στον Παράδεισο με τα πνευματικοπαίδια του αγκαλιά και αυτή η λαχτάρα του είναι οδηγός του στην ζωή του και κριτήριο στην πίστη του.

Στον μοναχό που καταφρονώντας τη γνώση του κόσμου τούτου, δεν ανέχεται να καινοτομείται το Ευαγγέλιο.

Στον οικογενειάρχη που ελπίζει σε ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά του και παλεύει για να μην τα αρπάξει μακριά ο ωρυόμενος λέων.  

Τι πρέπει λοιπόν να γίνει; Πώς θα επέλθει η πολυπόθητος ενότητα, έτσι ώστε να πολεμήσουμε μαζί στον καλό αγώνα της Ομολογίας απέναντι στην αίρεση; Της Ορθοδοξίας απέναντι στην κακοδοξία; Της χριστιανικής μας πίστης απέναντι στην αθεΐα και την αποστασία; Και κατά συνέπεια και του δοκιμαζομένου μας πατριωτισμού, απέναντι στους αθέους δυνάστες της χώρας μας;

Αρχικά πρέπει να δημιουργηθεί μία επιτροπή κληρικών και λαϊκών, ασχέτως αν σε πρώτη φάση ακολουθούν το νέο ή το παλαιό ημερολόγιο. Να συντάξουν ένα κείμενο όπου να εμφανίζεται ξεκάθαρα τόσο η ομολογία στις αρχές της Ορθοδοξίας, όσο και η ορθή εκκλησιολογία. Να παραδεχτούμε όλοι τα λάθη του παρελθόντος και να βάλουμε αρχή μετανοίας.

Να συμφωνηθούν:

1.     Ότι ο Οικουμενισμός είναι αίρεση και μάλιστα παναίρεση, αφού νομιμοποιεί όλες τις αιρέσεις.

2.     Ότι η αλλαγή του εορτολογίου έγινε ως πρώτο βήμα για την ενότητα των Ορθοδόξων με τους ετεροδόξους, ενώ ταυτόχρονα διέρρηξε την ενότητα των Ορθοδόξων.

3.     Ότι  την Εκκλησία δεν εκφράζουν οι προσωπικές γνώμες κάποιων επισκόπων, ιερέων, μοναχών ή λαϊκών, αλλά η γνώμη των Πατέρων σε συμφωνία, όπως φαίνεται μέσα από τους Ιερούς Κανόνες και την Εκκλησιαστική Ιστορία.

Ειδικότερα:

Στον χώρο του νέου ημερολογίου:

Βήμα 1ο: Να αποκαλυφθούν οι Ιεράρχες που πρεσβεύουν οικουμενιστικά και άλλα αιρετικά δόγματα και οι υπόλοιποι Ιεράρχες που εκφράζονται ευθαρσώς κατά του οικουμενισμού, να πάψουν να έχουν επικοινωνία με τους οικουμενιστές. Είναι υποκρισία να πολεμά κανείς στα λόγια την αίρεση και ταυτόχρονα να έχει κοινωνία με τον αιρετικό.



Βήμα 2ο: Να λαλήσουν οι θέλοντες να θεωρούνται ορθόδοξοι Ιεράρχες και οι μορφωμένοι και ενάρετοι ιερείς και μοναχοί, ως μία γροθιά τον λόγο της αληθείας, ενημερώνοντας το ποίμνιό τους, μη φοβούμενοι μήπως στερηθούν τον κρατικό μισθό, αλλά ούτε και την «δόξα» των ανθρώπων.



Βήμα 3ο: Εάν δεν υπάρχει δράση από την Ιερά Σύνοδο και τους Επισκόπους, να αρχίσουν, από ιερείς, μοναχούς και λαϊκούς, αποτειχίσεις άμεσα, ως απαραίτητο μέτρο για την διαφύλαξη της Ορθοδοξίας. Παράλληλα, επιστροφή στο παλαιό εορτολόγιο, αφενός για την ενότητα του Ακαινοτομήτου Πληρώματος, αφετέρου για την διαφοροποίησή του, από τους αιρετικούς και σχισματικούς οικουμενιστές.



Στον χώρο του παλαιού ημερολογίου:


Βήμα 1ο: Να αποκαλυφθούν όλες οι παρατάξεις, με σκοπό να ξεκαθαρίσει ποιες από αυτές έχουν έγκυρες χειροτονίες και ποιες αποτελούνται από αυτοχειροτόνητους.



Βήμα 2ο: Οι παρατάξεις που έχουν διαδοχή να συνέλθουν σε διάλογο ενότητος με σκοπό την ένωση σε ΜΙΑ, με βάση την κρυστάλλινη εκκλησιολογία του ομολογητού πρώην Φλωρίνης Χρυστοστόμου (=να δεχτούν δηλαδή ότι δεν αποτελούν μία ξεχωριστή Εκκλησία, αλλά το Ακαινοτόμητο Πλήρωμα της Εκκλησίας της Ελλάδος).



Βήμα 3ο: Με ξεκάθαρη πλέον εκκλησιολογία να μεριμνήσουν μαζί με τους αποτειχισμένους αδελφούς (που πλέον θα βρίσκονται επί το αυτό και λόγω κοινού εορτολογίου), να στείλουν υπομνήματα σε όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, εν όψει της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, για τα θέματα αυτά της πίστεως.



Αν η μέλλουσα να συνέλθει Αγία και Μεγάλη Σύνοδος δεν συμφωνήσει με τις προηγούμενες Οικουμενικές και δεν επικυρώσει τις, ως 8η του Μεγάλου Φωτίου (879-880 μ.Χ.) και ως 9η του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά (1341-1343), Συνόδους, και δεν καταδικάσει τον Οικουμενισμό, θα πρόκειται για ληστρική ψευδοσύνοδο και η Εκκλησία θα πάψει να υπάρχει διοικητικά με την μορφή που την ξέρουμε.

Μέχρι την ημέρα όμως που η Εκκλησία θα φύγει στην έρημο, έχουμε χρέος στα παιδιά μας, πνευματικά και σαρκικά, να παλέψουμε για το ορθόδοξο «ίνα πάντες εν ώσιν». Όσοι πολεμήσουν ασυζητητί μια τέτοια προσπάθεια, ίσως εξυπηρετούν συμφέροντα αλλοτρίων. Ήδη εδώ και χρόνια υπάρχουν ενδείξεις, αλλά και αποδείξεις για μασονικό δάχτυλο σε όλες τις καινοτομίες, αλλά και στην διαιώνιση αυτών.

Ίσως όλα τα παραπάνω να είναι «ευσεβής πόθος» ή με τη λογική (την «ανθρώπινη γνώσι»  κατά τον όσιο Ισαάκ Σύρο) να φαντάζουν ουτοπικά,  αλλά αν οπλιστούμε με τον καλό ζήλο του Προφήτου Ηλιού, φλεγόμενοι από την Αγάπη, τον Χριστό, θα ζήσουμε θαύματα αδελφοί μου. Τέτοια θαύματα που μόνο η Πίστη δίνει!

Μην αδιαφορήσετε για την ενότητα αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,
γιατί η εποχή του διωγμού και του μαρτυρίου είναι κοντά.

ΙΔΟΥ ΚΑΙΡΟΣ ΕΥΠΡΟΣΔΕΚΤΟΣ, ΙΔΟΥ ΚΑΙΡΟΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ
 
Aπό Κρυφό Σχολείο

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583 

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες». 


orthodoxiahthanatos.blogspot.com 

Ο Bob Marley είχε ασπασθεί την Ορθοδοξία και είχε βαπτιστεί έναν χρόνο πριν πεθάνει! (Βίντεο)


Ο Bob Marley λοιπόν είχε βαπτιστεί Χριστιανός Ορθόδοξος. Παρά το ότι είχε ασπασθεί την Ορθοδοξία όπως η γυναίκα του και τα παιδιά του αρκετά χρόνια πριν, η επίσημη βάπτιση του έγινε στις 4 Νοεμβρίου 1980, έναν χρόνο σχεδόν πριν δολοφονηθεί... από το πολιτικό κατεστημένο της Τζαμάικα.
Δείτε το ντοκουμέντο της Ορθόδοξης Κηδείας του και περισσότερες λεπτομέρειες στο βίντεο που ακολουθεί.



 http://epanastasi-gr.blogspot.com/
Βίος Αγίου Βλασίου Ιερομάρτυρος Επισκόπου Σεβαστείας
Ο Άγιος Βλάσιος ο Ιερομάρτυρας Επίσκοπος Σεβαστείας εορτάζει στις 11 Φεβρουαρίου



Ο Ιατρός
Ο ένδοξος Ιερομάρτυς του Χριστού Βλάσιος, γεννήθηκε στη Μικρά Ασία, στα μέρη του Πόντου και έζησε στα χρόνια της βασιλείας του Λικινίου. Ο δε Λικίνιος βασίλευσε από το
308 μέχρι το 323 μ.Χ. Είχε σπουδάσει ο Άγιος την Ιατρική επιστήμη. Το ιατρικό έργο δεν το είχε ως επάγγελμα, αλλά το εργαζόταν με πνεύμα φιλάδελφο και αγαθοεργό. Έμπαινε
μέσα στα σπίτια των ασθενών, με ενδιαφέρον πραγματικό και αγάπη, για να τους θεραπεύσει. Πολλές φορές, όχι μόνον τους επεσκέπτετο δωρεάν, αλλά τους έδιδε δωρεάν και
τα φάρμακα ακόμη. Όταν μάλιστα ο ίδιος δεν μπορούσε να τα πληρώσει, χτυπούσε τις πόρτες καλών χριστιανών και με λόγους αρκετά συγκινητικούς, κατόρθωνε να ανοίγει τις
καρδιές τους και το σπουδαιότερον και τα βαλάντιά τους.

Ο Επίσκοπος
Οι ασχολίες αυτές του ιατρικού επαγγέλματος δεν τον εμπόδιζαν, από του να μελετά με πόθο και ζήλο την Αγία Γραφή και άλλα θρησκευτικά βιβλία. Έτσι αναδείχτηκε μία από τις
υπέροχες μορφές της εποχής του, μέσα στο Χριστιανικό κόσμο. Δι' αυτό οι Χριστιανοί επέμειναν και τον έκαμαν Επίσκοπο στη Σεβάστεια. Σαν 'Επισκοπος τώρα εργάσθηκε με
ζήλον πολύν.

Ο Ασκητής
Αλλά η ψυχή του δεν αναπαυόταν μέσα στον κόσμο. Ποθούσε την μόνωση. Ήθελε να τελειοποιήσει την ψυχή του. Ήθελε να ζει «μόνος μόνω Θεώ». Γι' αυτό έφυγε στην έρημο
και επήγε και ασκήτεψε στο Άργαιον Όρος. Ήταν ένα βουνό της Καππαδοκίας. Μέσα σε μια σπηλιά εγκαταστάθηκε. Εκεί, λοιπόν, βρήκε ότι ποθούσε η ψυχή του. Βρήκε την
ησυχία και προσευχόταν στο Θεό αθόρυβα και με καθαρή καρδιά. Εκεί σκληρά πάλεψε με τον εαυτό του και προώδευε συνεχώς στην Αγιότητα και στην ένωση με τον Θεό.
Όσον αυτός όμως ζητούσε την ησυχία και απέφευγε τον κόσμο, τόσο ο κόσμος πήγαινε προς αυτόν. Βλέπανε οι γύρω του την αρετή του, και τον αγαπούσαν και τον εσέβοντο
και ερχότανε να τον συναντήσουν. Τόσο είχε προχωρήσει στην αγιότητα, ώστε ακόμη και τα θηρία ημέρευαν και δεν έφευγαν από κοντά του, αν δεν έβαζε επάνω τους τα χέρια
του, για να τα ευλογήσει.



Συλλαμβάνεται
Κάποτε όμως έστειλε ο ηγεμόνας Αγρικόλας κυνηγούς, για να κυνηγήσουν στο βουνό άγρια ζώα. Όταν ήρθαν οι κυνηγοί κοντά στην σπηλιά και είδαν συγκεντρωμένα τόσα άγρια,
άλλα ημερωμένα ζώα, θαύμασαν και απορούσαν. Ήρθαν πιο κοντά και βρήκαν τον Άγιο να προσεύχεται εκεί στο Χριστό. Επέστρεψαν στον ηγεμόνα και του είπαν, ότι βρήκανε
σε μια σπηλιά ένα χριστιανό. Του διηγήθηκαν όμως και αυτά τα παράξενα, που είδαν. Εκείνος τους στέλνει πίσω, μαζί και με άλλους στρατιώτες, για να συλλάβουν τον Άγιο,
αλλά και όσους χριστιανούς συναντήσουν εκεί. Ο Άγιος τους ακολούθησε με χαρά διότι ο Κύριος του είχε φανερώσει τον ερχομό τους. Στο δρόμο, που προχωρούσαν, πολλοί
ειδωλολάτρες, βλέποντας την πραότητα του Αγίου, επέστρεψαν στον Αληθινό Θεό. Ασφαλώς βοηθούσαν για την επιστροφή τους αυτή και οι προσευχές του Αγίου. Συνετέλεσαν
επίσης και μερικά θαύματα. Διότι συγχρόνως γίνονταν και θαύματα στο δρόμο από τον Άγιο. Ασθενείς ξαναβρίσκουν την υγεία τους. Και όχι μόνον άνθρωποι, εθεραπεύοντο αλλά
και διάφορα ζώα, με την προσευχή του Αγίου. Ο Θεός με τα θαύματα αυτά ήθελε να ελκύσει την προσοχή των ανθρώπων. Και τούτο, αφ' ενός μεν δια να τιμήσει και δοξάσει τον
Άγιο.

Στη φυλακή
Οι στρατιώτες έφθασαν στη Σεβάστεια και σύμφωνα με την διαταγή του ηγεμόνα, φυλάκισαν τον Άγιο. Την επομένη όμως ημέραν πρόσταξε ο ηγεμόνας και έφεραν μπροστά του
τον Άγιο και άρχισε να του μιλάει με πραότητα και σαν να ήταν φίλος του. Όταν όμως είδε ότι ο Άγιος ομολογούσε τον Χριστό και χαρακτήριζε τους θεούς δαίμονες εξοργίστηκε
και έδωσε διαταγή να τον δείρουν τον Άγιο με ραβδιά χονδρά. Ο Άγιος όμως την ώρα, που τον μαστίγωναν του είπε:
—Μη νομίσεις, αναίσθητε, ότι ανθρώπινες τιμωρίες και δυνάμεις μπορούν να νικήσουν την αγάπη και τη δύναμη του Χριστού, ο Οποίος μου ελάφρυνε τους πόνους.
Αφού είπε αυτά ο Άγιος, ο άρχοντας τον έστειλε πάλι στη φυλακή. Την επόμενη ημέρα έφεραν και πάλι τον μάρτυρα στο κριτήριο και ο ηγεμόνας του είπε να θυσιάσει στους
θεούς αλλιώς θα θανατωθεί. Και ο Μάρτυς του είπε:
—Όποιος έχει μυαλό δεν θυσιάζει σε θεούς κατασκευασμένους από χέρια ανθρώπινα.
Μόλις είπε αυτά ο Μάρτυς, τον κρέμασαν αμέσως σε ένα ξύλο και, ξέσχιζαν τα πλευρά του. Παρ' όλο όμως, που τον βασάνιζαν, με αυτόν τον φρικτό τρόπο, αυτός δεν
φοβήθηκε καθόλου. Αντίθετα, μάλιστα, έλεγε:
—Εγώ δεν φοβάμαι τα βασανιστήρια σου, επειδή πιστεύω στις αιώνιες ανταποδόσεις, στις οποίες και αποβλέπω.
Τον κατέβασαν κατόπιν από το ξύλο και τον έστειλαν στη φυλακή.



Το μαρτυρικό τέλος του Αγίου
Κατόπιν το ξανάφεραν και πάλι στο κριτήριο και του λέγει ο ηγεμών:
—Θυσιάζεις, Βλάσιε; ή όχι;
—Ποίος άνθρωπος, με μυαλό είπε ο Άγιος, θα καταδεχόταν να προσκυνήσει τέτοια βδελύγματα, που προκαλούν αηδία και σιχαμάρα;
—Αν ίσως, του λέγει ο ηγεμόνας, και σε ρίξω μέσα στη λίμνη, μπορεί ο Θεός σου να σε προστατέψει;
—Δοκίμασε και θα καταλάβεις, του απήντησε ο Άγιος.
Διατάσσει τότε αμέσως ο ηγεμόνας και ρίχνουν τον Άγιο στην λίμνη. Εκείνος αφού έκαμε το σημείο του Τιμίου Σταυρού, καθόταν σώος και αβλαβής επάνω στα νερά, σαν να
ήταν έξω, επάνω στην ξηρά και έλεγε στους παρευρισκομένους ειδωλολάτρες;
—Αν έχουν και οι θεοί σας κάποιαν δύναμη, πηδήξτε και σεις μέσα για να δούμε την δύναμη τους.
Όταν άκουσαν αυτά μερικοί ανόητοι, φανατικοί και υπερήφανοι ειδωλολάτρες, πήδησαν μέσα στη λίμνη. Ήσαν εξήντα οκτώ άνδρες. Αλλά αμέσως οι δυστυχείς πνίγηκαν.
Πήγαν, σαν μολύβι, στο βυθό της λίμνης. Την ώρα όμως εκείνη παρουσιάστηκε Άγγελος Κυρίου, χαιρέτησε τον Άγιον και με μεγάλην χαρά και ιλαρότητα του λέγει:
—Έβγα έξω και λάβε το στεφάνι της νίκης και του μαρτυρίου, που σου ετοίμασε ο Χριστός. Θα τελειώσουν πια τα μαρτύρια σου.
Πράγματι! Ο Μάρτυς βγήκε έξω, περπατώντας επάνω εις τα ύδατα, σαν να περιπατούσε επάνω στη ξηρά. Έλαμπε δε το πρόσωπο του σαν τον ήλιο. Τότε ο ηγεμόνας τον
ρώτησε για μία τελευταία φορά εάν θυσιάζει στους θεούς. Αφού όμως είδε, ότι όλοι οι κόποι του πήγαιναν χαμένοι και δεν επρόκειτο να αλλαξοπιστήσει ο Άγιος, απελπίσθηκε
και έβγαλε διαταγή να αποκεφαλιστεί ο Άγιος.
Όταν άκουσε ο Άγιος την απόφαση, προσευχήθηκε προς τον Κύριον, λέγοντας μεταξύ άλλων και τα εξής:
—Κύριε ο Θεός των δυνάμεων, επάκουσόν μου του δούλου Σου και δος την βοήθειάν Σου εις οποίον με επικαλεσθή, ή εις ασθένειαν, ή εις πάσαν άλλην ανάγκην, προς δόξαν
του Άγιου Ονόματος Σου.
Έτσι εκείνος προσευχήθηκε, και η προσευχή του έγινε ακουστή από τον Θεό, καθώς απέδειξε ο μετέπειτα χρόνος. Διότι, όσοι στην ανάγκη τους τον επικαλεσθούν με πίστη,
τους βοηθεί. Παραλαμβάνει κατόπιν ο δήμιος τον Άγιο από το κριτήριο και τον οδηγεί εις τον τόπον του μαρτυρίου. Εκεί έκοψε την ιερή κεφαλή του επάνω σε μια πέτρα που
ήτανε από το μέσα μέρος του τείχους της Σεβαστείας.
Μερικοί τότε πιστοί παρέλαβαν και έθαψαν, όπως μπορούσαν το τίμιον αυτού σώμα. Μαζί του έθαψαν και τα δύο παιδιά. "Υστερα από καιρό κάποια εύσεβής και θεοφοβούμενη
γυναίκα, έφρόντισε και έκόσμισε τον τάφον του.
Αναρίθμητα είναι τα θαύματα, που έχει κάνει μέχρι σήμερα. Αυτόν πρέπει να παρακαλούμε και μεις πάντοτε, για να μας βοηθεί στις δυσκολίες της ζωής μας και να μας χαρίζει
και τα προς σωτηρίαν αιτήματα. Έχει λάβει χάριν από τον Θεό.
Ο Άγιος Βλάσιος θεραπεύει ιδιαιτέρως τις παθήσεις του λαιμού και του λάρυγγος. Το αναφέρει και η ακολουθία του ως εξής:
Λαιμόν Βλάσιος εκκοπείς διά ξίφους, αλγούσι λαιμοίς ρευμάτων είργει βλάβας.
Ο Άγιος Βλάσιος τιμάται παντού, ιδιαιτέρως δε στην Κορινθία. Εις τα Τρίκαλα της Κορινθίας υπάρχει αρχαίο Μοναστήρι. Τιμάται εις το όνομα του Αγίου Βλασίου.




Στίχος
Λαιμὸν Βλάσιος ἐκκοπεὶς διὰ ξίφους, Ἀλγοῦσι λαιμοῖς ῥευμάτων εἴργει βλάβας. Ἑνδεκάτῃ Βλασίου τάμεν αὐχένα χαλκὸς ἀτειρής.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον
Φερωνύμως βλαστήσας ὡς δένδρον εὔκαρπον, Ἱεράρχα Κυρίου Βλάσιε ἔνδοξε, μαρτυρίου τοὺς καρποὺς κόσμῳ προήγαγες, καὶ θαυμάτων δωρεάς,
ἀναβλύζεις δαψιλῶς, ὡς θεῖος Ἱερομάρτυς, τοῖς καταφεύγουσι Πάτερ, τῇ ἀντιλήψει τῆς πρεσβείας σου.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος πλ. δ΄.
Καί τρόπων μέτοχος, καί θρόνων διάδοχος, τῶν Ἀποστόλων γενόμενος, τήν πρᾶξιν εὗρες θεόπνευστε, εἰς θεωρίας ἐπίβασιν· διά τοῦτο τόν λόγον
τῆς ἀληθείας ὀρθοτομῶν, καί τῇ πίστει ἐνήθλησας μέχρις αἵματος, Ἱερομάρτυς Βλάσιε· πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.

Κοντάκιον. Ἦχος β΄. Τὰ ἄνω ζητῶν
Ὁ θεῖος βλαστός, τὸ ἄνθος τὸ ἀμάραντον, ἀμπέλου Χριστοῦ, τὸ κλῆμα τὸ πολύφορον, θεοφόρε Βλάσιε, τοὺς ἐν πίστει τελοῦντας τὴν μνήμην σου,
εὐφροσύνης πλήρωσον τῆς σῆς, πρεσβεύων ἀπαύστως ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Κάθισμα Ἦχος πλ. δ΄. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον
Ἐκβλαστήσας ὡς δένδρον πανευθαλές, ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου Ἱερουργέ, πολλοὺς κατεφύτευσας, πρὸς τὴν γῆν τὴν σωτήριον, καὶ ὡς κριὸς ποιμνίου,
καλῶς ἡγησάμενος, δεσμευθεὶς ἐσφάγης, θυσία γενόμενος, τῷ δι' εὐσπλαγχνίαν, ὡς ἀρνίον σφαγέντι, καὶ χαίρων ἀνέδραμες, πρὸς αὐτὸν Πάτερ Βλάσιε.
Διὰ τοῦτο βοῶμέν σοι· Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Μεγαλυνάριον
Λόγον ἀληθείας γεηπονῶν, τῆς δικαιοσύνης, ἀναβλάστησας τοὺς καρπούς, ὧν ἡ Ἐκκλησία, ὁσῶραι γευόμενη, Βλάσιε Ἱεράρχα, τιμᾷ τοὺς ἄθλους σου.



πηγη:χριστιανός.gr

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

Το 666 έχει «υψηλές μεσσιανικές δυνάμεις», σύμφωνα με την Καμπάλα


Από την ιστοσελίδα ‘Just Ask The Rabbi’ (Απλά, Ρώτα τον Ραβίνο) / μετ. ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ :
Οι καθηγητές Bar-Lev και M. Brinn έκαναν την εξής ερώτηση:
Ο καθηγητής Zev bar-Lev, από το Τμήμα Γλωσσολογίας & Ανατολικών Γλωσσών στο Πανεπιστήμιο του San Diego έγραψε:
«Αγαπητέ ραβίνε,
Διάβασα πρόσφατα: "Η αριθμητική αξία του" Meah Shearim "είναι το 666, ένας αριθμός που έχει εσωτερική και Καμπαλιστική έννοια στον Ιουδαϊσμό, όπως προκύπτει από τα σχόλια του Vilna Gaon για το Zohar".
Τώρα είμαι περίεργος: Σε αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, αυτό που όλο ακούω για το 666 είναι για την μυστικιστική σημασία του στο Χριστιανισμό - μια αρνητική έννοια, που σχετίζεται με τον «Σατανά». Έτσι, ποια είναι η μυστικιστική σημασία του 666 στον Ιουδαϊσμό;»
Ο Μ. Brinn από το Greenville της Νότιας Καρολίνας έγραψε:
«Αγαπητέ ραβίνε,
Μπορείτε να μου πείτε για την Καμπαλιστική έννοια του 666; Ζω σε μια κοινότητα όπου υπάρχει μεγάλη συντηρητική χριστιανική παρουσία. Πρόσφατα υπήρξε μια μεγάλη αναστάτωση σε διαφημιστική καμπάνια ενός σούπερ μάρκετ, επειδή πίστευαν ότι ο αριθμός 666 ήταν κρυμμένος μέσα. Σας ευχαριστώ».
Το AskTheRabbi.org απάντησε:
Ω, δεν μπορώ να απαντήσω στην ερώτησή σας .... Είναι ένα μυστικιστικό μυστικό!
Αστειεύομαι. Ή κάπως τουλάχιστον. Η αλήθεια είναι ότι το κλειδί για τα μυστικιστικά μυστικά δεν είναι σε κάποιο βιβλίο, είναι στην καρδιά σου. Ακόμη και αν κάποιος «αποκαλύψει» ένα «καμπαλιστικό μυστικό», παραμένει ένα μυστικό για όσο διάστημα δεν είστε σε θέση να το καταλάβετε. (Έτσι μην φοβάστε: Τα μυστικά της Καμπάλα είναι απολύτως ασφαλή με τη Madonna.) Αλλά θα σας εξηγήσω όσο γνωρίζω σχετικά με το θέμα:
Ο αριθμός 666 έχει σημασία σαν αριθμητική αξία του εβραϊκού στίχου: «Ata yigdal na koach Ado-nai - Τώρα, προσεύχομαι, ας μεγαλυνθεί η δύναμη του Κυρίου μου». (Αριθμοί 14:17). Αυτή ήταν η προσευχή του Μωυσή που επικαλείτο το Θείο Έλεος για λογαριασμό των Εβραίων.
Το «Mosad Hayesod» αναφέρει σχόλιο του Vilna Gaon (φώτο) για το Zohar ότι «ο αριθμός 666 περιέχει κρυμμένες μέσα του εξυψωμένες και υψηλές μεσσιανικές δυνάμεις». Καμία άλλη εξήγηση δεν μας παρέχεται εκεί.
Γνωρίζουμε ότι ο αριθμός «έξι» αντιπροσωπεύει το φυσικό κόσμο. Η Τορά περιγράφει τη δημιουργία του σύμπαντος ως μία διαδικασία έξι μερών και έξι ημερών. Οι αρχαίες πηγές μας περιγράφουν το σύμπαν, ως να απορρέει σε έξι κατευθύνσεις - βόρεια, νότια, ανατολικά, δυτικά, πάνω, κάτω - από ένα κεντρικό σημείο. Όλος ο φυσικός χώρος και όλα τα φυσικά αντικείμενα έχουν αυτές τις έξι διαστάσεις.
Το 666 είναι το «έξι» που επαναλαμβάνεται τρεις φορές. Το να επαναλαμβάνεται μια έννοια τρεις φορές, αυτό αντιπροσωπεύει την επιβεβαίωση και τη δύναμη αυτής της έννοιας. Ο αριθμός 666 θα μπορούσε να αποτελέσει έτσι την δύναμη και την τελειότητα του φυσικού κόσμου, που όπως διδάσκει ο Ιουδαϊσμός, θα εμφανιστεί στην μεσσιανική εποχή, όταν ο φυσικός κόσμος θα φτάσει στον απώτερο σκοπός του, ώστε να αποτελέσει το όχημα μέσω του οποίου το δημιούργημα θα βιώνει τον Δημιουργό».
Πηγές:
Mosad Hayesod, σελ. 204-205
Ραβίνος Dovid Rossoff, συγγραφέας του "Where Heaven Touches Earth", Guardian Press.
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή
Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΠΕΤΣΩΝ

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΡΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ, "Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙΣ ΜΟΥ" ΕΔΩ

ευχαριστούμε το ιστολόγιο ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ, για την υπέροχη φωτογραφία
Βίος Αγίου Χαραλάμπους του Ιερομάρτυρα

Ο Άγιος Χαράλαμπος ο Ιερομάρτυρας ο Θαυματουργός εορτάζει στις 10 Φεβρουαρίου



Ο ιερεύς της Μαγνησίας
Ο Άγιος Χαράλαμπος ο Ιερομάρτυρας και θαυματουργός, γεννήθηκε στην Μαγνησία το 90 μ.Χ. περίπου και μαρτύρησε στα χρόνια των μεγάλων διωγμών της Χριστιανοσύνης. 
Είχε το ευτύχημα να γεννηθεί από γονείς ευσεβείς χριστιανούς που κρατούσανε την πίστη τους στο Χριστό με κίνδυνο της ζωής τους στους δύσκολους, αλλά ηρωικούς εκείνους 
χρόνους των διωγμών. Στη Μαγνησία έζησε όλη του την ζωή ο Άγιος Χαράλαμπος. Αφιερώθηκε, εις την υπηρεσία του Χριστού. Έγινε ιερέας το 130 μ.Χ. Από την θέση του τώρα 
αυτή, από το Θείο αυτό αξίωμα της ιεροσύνης, ανέλαβε τον μεγάλο αγώνα, αφ’ ενός να ανοίξει τα μάτια του κόσμου και να δουν τον κίνδυνο από την ειδωλολατρική πλάνη και 
αφ’ έτερου ν’ αγιάζει με τα μυστήρια τους πιστούς και να τους οδηγεί στην τελειότητα. Μπροστά σε Χριστιανούς και ειδωλολάτρες, άρχισε τα φλογερά χριστιανικά κηρύγματά του. 
Καίτοι σ’ όλη του τη μακρά ζωή έζησε 113 χρόνια έγιναν πολλοί διωγμοί των Χριστιανών και αυτός ποθούσε το μαρτύριο, και δεν ελάμβανε κανένα μέτρο, εν τούτοις επέζησε, 
διότι ο Θεός τον φύλαξε για αργότερα. Μαρτύρησε το 202 μ.Χ.

Γαλήνιος μπροστά στον οργισμένο άρχοντα
Τότε αυτοκράτορας στη Ρώμη ήταν ένας ασεβής και χριστιανομάχος, ο Σεβήρος (193-211 μ.Χ.). Αυτός είχε κηρύξει φοβερό διωγμό εναντίον των χριστιανών. Σε όλες τις μεγάλες 
πόλεις είχε διορίσει ηγεμόνες ειδωλολάτρες και είχε δώσει αυστηρές διαταγές. Ηγεμόνας στην περιοχή εκείνη της Μαγνησίας, που ζούσε ο Άγιος Χαράλαμπος, ήταν τότε ένας 
κακόψυχος και θηριόψυχος, Λουκιανός ονομαζόμενος. Όταν έμαθε ο ηγεμόνας Λουκιανός τη χριστιανική δραστηριότητα του Ιερέως Χαραλάμπους, οργίστηκε πολύ. Έξαλλος από 
το κακό του, έστειλε στρατιώτες στη Μαγνησία να τον συλλάβουν και να τον φέρουνε μπροστά του. Πράγματι οι απεσταλμένοι του Λουκιανού φέρανε σιδεροδέσμιο τον γέροντα 
κληρικό μπροστά στον ηγεμόνα. Ήταν τότε υπέργηρος. Εκατόν δέκα τριών (113) ετών.
Ο ηγεμόνας τον κοίταξε με βλοσυρό και άγριο βλέμμα, και τον απείλησε ότι εάν δεν προσκυνήσει τα είδωλα τον περιμένουν φρικτά βασανιστήρια. Ο Άγιος στις απειλές και στις 
φοβέρες του άρχοντα απάντησε:
-Κακώς νόμισες, ότι έναν ιερέα του Χριστού θα τον τρομάξουνε οι φοβέρες για βάσανα και θάνατο. Εγώ έπρεπε να είχα κοιμηθεί προ πολλού. Και εάν με θανατώσεις, θα μου 
δώσεις εκείνο που περιμένω. Άλλωστε εμείς οι χριστιανοί τα βάσανα και το θάνατο δεν τα αποφεύγουμε, αλλά τα θέλουμε και τα ποθούμε. Γιατί εμείς είμεθα εξοικειωμένοι με 
τους αγώνες και τους πολέμους και όπως οι γενναίοι στρατιώτες, δεν επιθυμούμε τον ήσυχο θάνατο της κλίνης, αλλά τον δοξασμένο της μάχης.
-Είσαι γέροντας και λυπούμαι τα γεράματα σου, να σε βάλω σε βασανιστήρια, είπε ο Λουκιανός.
-Ας είμαι γέροντας. Μη με λυπάσαι καθόλου. Αλλά να μάθεις, ότι στους ιδικούς μας αγώνες το πάν είναι η ψυχή. Αυτή δεν γηράσκει με την ηλικία. Αμφιβάλλεις, Έπαρχε, γι αυτό; 
Δοκίμασε. Και θα δεις, ότι οι δήμιοι σου θα κουρασθούνε και ο ιερεύς Χαράλαμπος, με την χάριν του Χριστού μου, δεν θα τους πει να τον λυπηθούνε. Άλλωστε, χωρίς στερήσεις,
χωρίς υπομονή και χωρίς βάσανα, πώς θα κερδίσουμε την Βασιλεία των ουρανών; Αυτά, άρχοντα μου, τα βάσανα, μας ανοίγουν τις πόρτες της αιωνίου ευτυχίας. Υπάρχει 
καλλίτερο από τα βάσανα; Αυτά μας φέρνουνε κοντά στον Χριστό μας. Γιατί, λοιπόν, να τα αποφεύγουμε; Έπειτα όλα αυτά περνούν τόσο γρήγορα!



Τον γδέρνουν!
Έπειτα από την σταθερή αυτή απάντηση το συμβούλιο των αρχόντων τα έχασε. Του φέρανε όμως μπροστά του όλα τα σύνεργα των βασανιστηρίων, για να τον φοβίσουν και 
για να τον κλονίσουν. Του τα δείξανε ένα προς ένα. Του είπανε, πώς σχίζονται με αυτά οι σάρκες, πώς τσακίζονται τα κόκαλα και πώς βγαίνουν τα νύχια. Ο Άγιος τα κοίταξε 
με αδιαφορία και απάθεια. 
-Ξεροκέφαλε, του λέγει ο Έπαρχος, μη σκέφτεσαι καθόλου Θυσίασε στους μεγάλους θεούς μας. Το καταλαβαίνεις; 
-Αυτό, τους αποκρίθηκε, δεν θα γίνει ποτέ. Δεν είμαι ανόητος να ζητώ την καταστροφή μου. Δεν πουλάω την ψυχή μου στον σατανά. Μια ζωή ολόκληρη προσφέρω θυσία στο 
Χριστό και τώρα να την προσφέρω θυσία στο σατανά; Θεός φυλάξοι! 
Από τα λόγια του αυτά οι άρχοντες των ειδωλολατρών αγριέψανε και γίνανε θηρία. Διέταξαν αμέσως να γδάρουν τον υπέργηρον Ιερέα του Υψίστου ζωντανό! Δεν λυπηθήκανε 
οι αλητήριοι τα βαθειά γεράματα του. Δεν σεβαστήκανε τα 113 του χρόνια!
Τον γύμνωσαν αμέσως, του πετάξανε καταγής την ιερή στολή του και άρχισαν το απάνθρωπο γδάρσιμο. Άρχισαν από την κεφαλήν και κόβανε και χωρίζανε το δέρμα από τις 
σάρκες. Ο πόνος ήταν φοβερός, τρομερός, αβάστακτος. Ο Άγιος όμως σφίγγει τα δόντια του. Κρατάει γερά, προσεύχεται και λέγει:
-Θεέ μου, Σε ευχαριστώ διότι μού έκαμες την μεγάλη τιμήν και μου έδωσες την περιπόθητη ευκαιρία να καταταγώ μεταξύ των Μαρτύρων. Θεέ μου βοήθησέ με. Δός μου 
υπομονή να μείνω πιστός. Σας ευχαριστώ και σας παιδιά μου, που μού βασανίζετε το σώμα. Μ’ αυτό, που κάνετε, μού χαρίζετε την ευτυχία της ψυχής και την ατελείωτη χαρά 
της Βασιλείας του Θεού.
Ενώ όμως έλεγε αυτά ο Άγιος, όσοι τον βλέπανε (οι στρατιώτες, οι δούλοι, οι βασανιστές και οι άρχοντες), μένανε με το στόμα ανοιχτό. Δεν μπορούσανε να καταλάβουνε ποιο 
ήταν εκείνο που μέσα σ' αυτόν τον μεγάλο πόνο, έδινε στον Μάρτυρα τόση δύναμη και τόση ευτυχία. Δυο μάλιστα δήμιοι, που τον γδέρνανε, ο Πορφύριος και ο Βάπτος, όταν 
είδανε την υπομονή του Μάρτυρος, για να κερδίσει την Βασιλεία του Θεού, πιστέψανε. Πετάξανε τα μαχαίρια και φωνάξανε: «Είμαστε και εμείς χριστιανοί!» Φιλούσανε έπειτα 
τον Άγιο και του ζητούσανε να τους συγχωρέσει. Ο Έπαρχος τότε διέταξε και τους αποκεφάλισαν. Με χαρά το δέχτηκαν. Τότε και τρεις γυναίκες είπανε δυνατά: «Και εμείς 
πιστεύουμε στο Χριστό!» Χαρούμενες και αυτές μαρτυρήσανε για το Χριστό. Η Εκκλησία μας τους γιορτάζει και τους πέντε την 10ην Φεβρουαρίου μαζί με τον Άγιο Χαράλαμπο.

Στομώνουν οι χειράγρες
Του είχανε γδάρει το κεφάλι οι δύο δήμιοι, που μαρτυρήσανε. Οι άλλοι, που τους διαδέχτηκαν, άρπαξαν τις χειράγρες. Αυτές ήταν κάτι σαν σιδερένια χέρια με μυτερά νύχια. 
Αρχίσανε απάνθρωπα να του ξεσχίζουν τις σάρκες. Τρομερό το μαρτύριο. Ο Άγιος παρέμεινε προσευχόμενος. Ξαφνικά όμως, συνέβη κάτι το περίεργο και θαυμαστό: 
Οι χειράγρες, τα σατανικά δηλ. όργανά τους, με τα οποία τραβούσανε λωρίδες από το κορμί του Αγίου, στομώσανε! Δεν μπορούσανε να σχίζουν το δέρμα και τις σάρκες 
του Αγίου! Τότε οι βασανιστές λέγανε κατάπληκτοι:
-Τι συμβαίνει; Μήπως αυτός εδώ είναι ο ίδιος ο Χριστός και ήλθε να μας τιμωρήσει; Μήπως, ο Θεός, που πιστεύει ο Χαράλαμπος, είναι αληθινός και γι αυτό στομώνει τις 
χειράγρες; Τότε ένας δούκας, που άκουσε αυτές τις συζητήσεις θύμωσε πολύ. Σηκώθηκε και βρίζοντας στρατιώτες, δούλους και βασανιστές και άρπαξε τις χειράγρες για να τις 
μπήξει στο γέρικο κορμί του Αγίου. Τότε ο Θεός έκανε το θαύμα του και κόπηκαν τα χέρια του δούκα από τους αγκώνες και κάτω και μείνανε κολλημένα με τις χειράγρες στο 
σώμα του Αγίου! Τρομαγμένος τότε ο δούκας, πονώντας και αυτός αφόρητα, έπεσε χάμω, φωνάζοντας, κλαίγοντας. Τότε ο ηγεμόνας πλησίασε και σαν είδε τα χέρια του δούκα 
κρεμασμένα από το σώμα του Μάρτυρα, από το κακό του έγινε έξω φρενών και έφτυσε τον Άγιο στο πρόσωπο. Ο Θεός όμως του έδωσε και αυτού αμέσως το θαύμα. Στράβωσε 
αμέσως ο λαιμός του και κοίταζε τώρα το πρόσωπο του προς την πλάτη του! Το πλήθος βλέποντας αυτά πολλοί από αυτούς πιστέψανε στον Αληθινό Θεό. Ο δούκας 
παρακαλούσε να τον γιατρέψει ο Άγιος και του υποσχόταν ότι θα πιστέψει στον δικό του Θεό. Τότε ο Άγιος προσευχήθηκε στον Κύριο και του ζητούσε να γιατρευτούν αυτοί οι 
δύο. Μόλις τελείωσε ο Άγιος την προσευχή του, ακούστηκε από τον Ουρανό φωνή, που του έλεγε:
-Χαίρε, αθλητά Χαράλαμπε, συνόμιλε των Αγγέλων και ομότροπε των Αποστόλων. Ήκουσα την δέησίν σου και δίδω την ίασιν εις τους ασεβείς.
Αυτοστιγμεί τότε γιατρεύτηκαν όλοι, όσοι τιμωρήθηκαν! Ο δούκας που του αποκαταστάθηκαν τα χέρια του σαν πρώτα, πίστεψε στο Χριστό και βαφτίστηκε. Και ο ηγεμόνας που 
επανήλθε το πρόσωπον του στη θέση του σταμάτησε τον διωγμό κατά των Χριστιανών μέχρις ότου αναφέρει τα γενόμενα στον Βασιλέα. Ο Άγιος μεταφέρθηκε εν συνεχεία στο 
σπιτάκι του. Αυτό το σπίτι του έγινε προσκύνημα. Πηγαίνανε οι κάτοικοι της Μαγνησίας και των περιχώρων και τον βλέπανε. Κατάκοπος και εξαντλημένος από όσα έπαθε, από 
το κρεβάτι του, τους δίδασκε τι πρέπει να κάνουν, για να σωθούν. Εξομολογούνταν τις αμαρτίες τους. Αλλά και πολλοί ειδωλολάτρες πιστεύανε και βαπτίζονταν. Τότε, μετά το 
μαρτύριο του, ο Άγιος έκανε πολλά θαύματα και πολλές θεραπείες ασθενών. Τυφλοί ξαναβλέπανε, κουτσοί περπατούσανε, δαιμονιζόμενοι απαλλάσσονταν από τα δαιμόνια 
και βρίσκανε γαλήνη. Και πολλές άλλες αρρώστιες με την ευχή του Αγίου εξαφανίζονταν. Ακόμη και αναστάσεις νεκρών έγιναν με την προσευχή του Αγίου.



Καρφιά στη ράχη του
Ο ηγεμόνας όμως βλέποντας αυτά τα θαυμάσια, σηκώθηκε και πήγε μόνος του στον βασιλέα. Του ανέφερε καταλεπτώς διά τον Άγιο όλα όσα συνέβησαν. Ο άσεβής Σεβήρος, 
αντί να πιστέψει, μόλις τ’ άκουσε, άναψε από το θυμό του και διάταξε να πάνε και να καρφώσουν σε όλη την πλάτη του Αγίου καρφιά και κατόπιν να τον σύρουν από την 
Μαγνησία σε κάποια άλλη πόλη, Αντιόχεια ονομαζόμενη. Δεν φαίνεται να ήταν η μεγάλη Αντιόχεια της Συρίας. Κατόπιν τον δέσανε από την μεγάλη γενειάδα του και τον 
τραβούσανε αλύπητα οι απάνθρωποι, χωρίς καθόλου να σκεφθούν τα βαθειά γεράματά του. Κατόπιν τον βάλανε επάνω σε ένα άλογο και ξεκινήσανε. Δεν είχανε προχωρήσει 
ούτε τρία χιλιόμετρα και το άλογο στάθηκε και τους μίλησε δυνατά, σαν άνθρωπος!
-Ώ καταραμένοι στρατιώτες, είπε, που είσθε υπηρέτες του βασιλέως σας διαβόλου! Δεν βλέπετε, ότι μαζί με αυτόν τον άνθρωπο είναι ο Θεός; Λύσατε τον σκληροτράχηλοι, 
δια να λυθείτε και σεις από τα αόρατα δεσμά.

Στην φωτιά να τον κάψουν
Έπειτα από αυτό οι στρατιώτες φοβηθήκανε και πήγανε τον Άγιο με άνεση στην Αντιόχεια. Αλλά ο διάβολος μετασχηματίστηκε σαν γέροντας και φάνηκε στον Σεβήρο 
κατηγορώντας τον Άγιο ότι είναι μάγος και ότι του πήρε πολλούς στρατιώτες. Αυτό εξαγρίωσε τον Σεβήρο που έδωσε διαταγή να του καρφώσουν στο στήθος μια μεγάλη σούβλα. 
Κατόπιν να φέρουν ξύλα, να ανάψουν φωτιά και να καίνε τον Άγιο, ώσπου να ξεψυχήσει. Περάσανε λοιπόν τη σούβλα στον Άγιο και επί πολλή ώρα τον καίγανε, αλλά δεν έπαθε 
τίποτε ο Άγιος, διότι η φωτιά έσβησε. Ο Άγιος λες και ξανάνιωσε. Τότε ο βασιλεύς είπε να τον λύσουν και να τον πάνε κοντά του και τον ρώτησε την ηλικία του.
-Εκατόν δέκα τριών χρονών, του απάντησε ο Άγιος.
-Αφού λοιπόν τόσα χρόνια έζησες, πώς δεν έχεις τόσον μυαλό να γνωρίσεις τους αθανάτους θεούς, παρά κάθεσαι και προσκυνάς τον Χριστό, σαν να είσαι ανόητος;
-Επειδή, του αποκρίθηκε ο Άγιος, τόσα πολλά χρόνια έζησα, γνώρισα την Αλήθεια και προσκυνώ τον Αληθινό Θεό, τον Παντοδύναμο και Πανοικτίρμονα.



Τα δύο θαύματα
-Άκουσα, λέγει ο βασιλεύς, ότι μπορείς και νεκρούς ν’ αναστήσεις. 
-Αυτό, του απάντησε, μόνον ο Δεσπότης Χριστός μπορεί να το κάνει, όχι άνθρωπος. Τότε ο Σεβήρος διέταξε και φέρανε εκεί ένα δαιμονισμένο, που βασανιζόταν ο δυστυχής 
από τον σατανά 36 χρόνια. Όταν αυτός έφθασε κοντά στον Άγιο, λες και καιγόταν από φωτιά, πονούσε τρομερά, γι αυτό φώναζε ο δαίμονας: 
-Σε παρακαλώ, δούλε του Χριστού, μη με βασανίσεις, αλλά είπε ένα λόγο και βγαίνω. Και αν θέλεις και διατάξεις, θα σου πω, γιατί μπήκα σε αυτόν τον άνθρωπο.
-Λέγε, ακάθαρτο πνεύμα, του είπε ο Άγιος.
-Αυτός, είπε το πονηρό πνεύμα, έκλεψε τα πράγματα του γείτονά του και κατόπιν σκότωσε τον κληρονόμο του και τον βασανίζω τώρα 36 χρόνια.
Τότε ο Άγιος επιτίμησε τον δαίμονα και εξήλθε.
Πραγματικά, Μέγας είναι ο Θεός των Χριστιανών, είπε θαυμάζοντας ο βασιλεύς. Έπειτα από τρεις η μέρες, απέθανε κάποιος νέος. Και ο βασιλεύς λέγει στον Άγιο:
-Ανάστησε αυτόν τον νεκρό αν μπορείς:
Ο Άγιος για να δοξαστεί το όνομα του Θεού, έκαμε πολλή προσευχή και αναστήθηκε ο νεκρός. Αυτό έκαμε μεγάλη κατάπληξι σε όλους και πολλοί από τον όχλο πιστέψανε 
στον Χριστό. Ο πωρωμένος όμως έπαρχος, Κρίσπος είπε στον βασιλέα:
-Θανάτωσέ τον επί τέλους αυτόν τον άνθρωπο, γιατί με τις μαγείες κάνει αυτά τα τερατουργήματα. 
-Θυσίασε Χαράλαμπε, στους θεούς για ν’ απαλλαγείς από τα βασανιστήρια.
-Όσο περισσότερο με βασανίσεις, του είπε ο Άγιος τόσο περισσότερο ευφραίνετε η ψυχή μου.
Τότε εξεμάνει ο βασιλεύς και διέταξε να του συντρίψουν με πέτρες τις σιαγόνες, και να κάψουν με λαμπάδες την γενειάδα και το πρόσωπον του. Το πυρ όμως λες και είχε λογική, 
πήδησε και έκαψε όσους στεκόντουσαν κοντά.

Οι τύραννοι αιωρούνται
Τότε ο βασιλεύς μανιασμένος, γιατί δεν μπορούσε να κάνει τίποτε στον Άγιο γύρισε προς τον ουρανό και έριχνε βέλη επάνω στον αέρα λέγοντας.
-Κατέβα, Χριστέ, αν είσαι, Θεός στη γήινα πολεμήσουμε. Τότε όμως έγινε μεγάλος σεισμός. Φόβος και τρόμος κατέλαβε όλους. Οργίστηκε ο Κύριος. Από το σεισμό φαινότανε 
ο ουρανός ότι έσειε σαν ένα δένδρο. Αστραπές και βροντές μεγάλες ακούγονταν και αίφνης ο βασιλεύς Σεβήρος και ο έπαρχος Κρίσπος κρεμαστήκανε ψηλά στον αέρα. 
Φώναζε δε τότε ο βασιλεύς προς τον Άγιο λέγοντας:
-Κύριέ μου Χαράλαμπε, δίκαια τα παθαίνω. Παρακάλεσε όμως τον Κύριο και Θεό σου να με γλυτώσει από τη τιμωρία αυτή και εγώ υπόσχομαι να γράψω σε όλες τις πόλεις 
να δοξάζεται το Όνομα Του.
Τότε ήλθε εκεί και η κόρη του βασιλέως, που την λέγανε Γαλήνη και του λέγει:
-Πίστεψε στον Κύριο για να σε γλυτώσει και να σε λύσει απ’ αυτά τα δεσμά, γιατί Αυτός ο Χριστός είναι αληθινός Θεός Αθάνατος. Όταν τα είπε αυτά προσκύνησε τον Άγιο και 
του είπε:
-Παρακάλεσε τον Κύριο ν’ απαλλάξει τον πατέρα μου από αυτούς τους πόνους και εάν μεν πιστέψει θα γίνει μεγάλο καλό, εάν όχι θα έχεις τουλάχιστον εσύ τον μισθό σου μετά 
θάνατον.
Τότε προσευχήθηκε ο Άγιος και σταμάτησε η οργή του Θεού. Κατέβηκαν στη γη ο βασιλεύς και ο έπαρχος και πήγανε στο παλάτι. Μείνανε τρεις ημέρες έχοντες στο νου τους 
διαρκώς τον φόβο του Θεού και την οργή Του.



Η Αγία Γαλήνη
Έπειτα από τριάντα ημέρες ο Σεβήρος άλλαξε γνώμη. Κάλεσε τον Άγιο και του είπε να θυσιάσει στους θεούς. Αλλά ο Άγιος του είπε ότι υπακούει μόνο στον Αληθινό Θεό. 
Του κακοφάνηκε του βασιλιά, που του αντιμίλησε. Γι αυτό διέταξε να βάλουν στο στόμα του ένα χαλινάρι, σαν να ήταν άλογο, και να τον σύρουν σ’ όλη την πόλη για να τον 
ρεζιλέψουν. Ο Άγιος όμως στο διάστημα αυτό προσευχόταν.
Η Γαλήνη επί πολλή ώρα συμβούλευε τον πατέρα της να σταματήσει την αμαρτία αυτήν και να πιστέψει στον Θεό, τον Οποίον είχε ομολογήσει, για να μην κολασθεί αιώνια. 
Αυτός όμως ο δυστυχής, ασύνετος και ανόητος, δεν ωφελήθηκε τίποτε από τα λόγια αυτά. Τουναντίον προχώρησε στο χειρότερο και την διέταξε να θυσιάσει στα είδωλα. Αυτή 
όμως, έξυπνη καθώς ήταν, για να τον εμπαίξει του υποσχέθηκε ότι θα τα προσκυνήσει. Κατόπιν πήγε η μακαρία Γαλήνη εις τον ναό του Διός και του Απόλλωνος και και 
συνέτριψε τα άψυχα είδωλα. Την άλλη μέρα πάλι ο πατέρας αφού έδωσε διαταγή να φτιάξουν νέα είδωλα της παρουσίασε ότι δήθεν οι θεοί αναστήθηκαν. Αλλά και πάλι η 
Γαλήνη τα συνέτριψε.

Στο σπίτι της ακόλαστης χήρας
Τότε θύμωσε ο τύραννος κι έστρεψε την οργή του στον Άγιο, που δίδαξε την Γαλήνη. Και για να τον εξευτελίσει διέταξε να τον παραδώσουν σε μια χήρα και ακόλαστη γυναίκα 
για να τον φυλάξει στο σπίτι της. Αλλά ο Θεός τον εφύλαξε από τον εξευτελισμό. Μόλις πήγε ο Άγιος στο σπίτι της ακούμπησε σε ξηρό ξύλινο στύλο. Και ώ! του θαύματος 
αμέσως ο ξηρός στύλος βλάστησε κι έκανε τόσα κλωνάρια ώστε γέμισε όλο το σπίτι. Η χήρα εκείνη μόλις είδε τέτοιο παράδοξο θαύμα προσκύνησε τον Άγιο και του είπε:
-Πήγαινε από το σπίτι μου κύριε, γιατί δεν είμαι άξια για να είσαι κοντά μου.
-Μη φοβάσαι παιδί μου, της είπε ο Άγιος, πίστεψε μονάχα στον Κύριο, που είναι Θεός σπλαχνικός. Την άλλη ημέρα, που είδαν οι γείτονες της χήρας τέτοιο μεγάλο δένδρο με 
άνθη και καρπούς μέσα στο δωμάτιο της, θαύμασαν και μπήκανε μέσα στο σπίτι. Βρήκανε εκεί τον Άγιο, που δίδασκε. Τότε η γυναίκα εκείνη τους είπε την υπόθεση και 
εγκωμίαζε τον Άγιο. Όλοι τους δε τον προσκύνησαν, πιστέψανε στον Χριστό και βαπτιστήκανε. Την άλλη ήμερα ανήγγειλαν στο βασιλιά το θαυμαστό αυτό γεγονός. Και ενώ 
όλοι θαύμαζαν, ο πωρωμένος έπαρχος είπε:
-Πρόσταξε βασιλεύ ν’ αποκεφαλίσουν αυτόν τον πλάνο, για να μη μείνει και κάνει και άλλα τέρατα και σημεία και πιστέψουν στο Χριστό περισσότεροι.



Τέλος ειρηνικό
Πράγματι ο βασιλεύς εξέδωσε εναντίον του Αγίου την καταδικαστική απόφαση. Οι δήμιοι επήραν την απόφαση, πήρανε και τον Άγιο και τον φέρανε στον τόπο της θανατικής 
εκτελέσεως. Ο Άγιος όμως στο δρόμο, καθώς έσερνε τα κουρασμένα και πληγωμένα και γέρικα πόδια του, προσευχόταν με ψαλμούς προς τον Κύριο, που τους ήξερε απ’ έξω. 
Έλεγε μεταξύ των άλλων και τον εκατοστό ψαλμό:
«Ἔλεος καί κρίσιν ἄσομαι Σοί Κύριε...»
Όταν ο Άγιος έφτασε εκεί, σήκωσε τα χέρια του και τα μάτια του στον ουρανό και προσευχήθηκε:
-Σ’ ευχαριστώ, Κύριε, είπε, γιατί είσαι ελεήμων και φιλάνθρωπος. Συ Παντοδύναμε κτύπησες τον εχθρό μας διάβολο. Συ κτύπησες και τον Άδη με το να απαλλάξεις από τον 
θάνατο το ανθρώπινο γένος. Μνήσθητι μου, Κύριε, εν τη Βασιλεία Σου.
Τότε, συνέβη και το έξης θαυμαστό Ανοίξανε για μια στιγμή οι Ουρανοί, φάνηκε ο Χριστός με πλήθος Αγγέλων. Κατέβηκε κοντά του και του λέγει: 
-Έλα, προσφιλέστατε και αγαπημένε μου Χαράλαμπε, που τόσο πολύ κακοπάθησες, για τ’ Όνομά Μου.
Ζήτησε Μου ποία χάρη θέλεις και θ’ ακούσω την δέηση σου.
-Και το ότι αξιώθηκα, αποκρίθηκε ο Μάρτυρας, να δω την φοβερή δόξα της παρουσίας Σου, αυτό είναι μεγάλο χάρισμα σε εμένα τον ελάχιστο. Αλλά επειδή η αγαθότατης Σου, 
Κύριε, με προστάζει να Σου ζητήσω χάρη, παρακαλώ να μου κάνεις την έξης:
Σε όποιο τόπο βρεθεί τεμάχιο από το λείψανο μου και σ’ όποια χώρα γιορτάζουν το μαρτύριο μου, να μην γίνει εκεί ποτέ πείνα, ούτε πανώλης που θα θανατώνει τους 
ανθρώπους πρόωρα. Ούτε πονηρός άνθρωπος που να βλάπτει τους καρπούς, αλλά να είναι σ’ αυτόν τον τόπον ειρήνη σταθερή, ψυχών σωτηρία και σωμάτων θεραπεία. Να 
είναι αφθονία σίτου, οίνου, ελαίου, τετραπόδων και άλλων χρησίμων πραγμάτων. Φύλαγε δε γερά τα βόδια και όλα τα τετράποδα ζώα των ανθρώπων για να γεωργούν τη γη και 
να δοξάζεται το Όνομά Σου. Συγχώρησε, Κύριε, σε παρακαλώ και τις αμαρτίες τους ως Αγαθός και Φιλάνθρωπος.
-Να γίνει πιστέ Μου δούλε, το θέλημα σου! Είπε ο Κύριος και αμέσως εξαφανίστηκε.
Μετά ταύτα, ο Άγιος παρέδωσε αμέσως την αγιασμένη του ψυχή στο Χριστό ειρηνικά, πριν προλάβει ο δήμιος να του κόψει την κεφαλή! Ο Θεός δεν θέλησε να ταλαιπωρηθεί 
περισσότερο. Αρκετά βασανίσθηκε.

Τα άγια λείψανα του θαυματουργούν
Το Άγιο του λείψανο το παρέλαβε κατόπιν η μακαρία Γαλήνη και το ενταφίασε μέσα σε χρυσή θήκη, αφού του έβαλε πολύτιμα μύρα και αρώματα. Κατόπιν το Άγιο και 
πανσεβάσμιο λείψανο του ενδόξου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους, μοιράστηκε χάριν ευλαβείας στους απανταχού Ορθοδόξους Χριστιανούς. Διώχνει δε το Άγιο λείψανο τα βάσανα 
και κάθε ασθένεια, από όσους τον παρακαλούν. Υπάρχουνε και σήμερα σε πολλούς Ναούς και Μοναστήρια τεμάχια λειψάνων του Αγίου Χαραλάμπους. Η Αγία και πάντιμος 
Κάρα του βρίσκεται επάνω στα Μετέωρα της Θεσσαλίας, εις το Μοναστήρι του Αγίου Πρωτομάρτυρος Στεφάνου. Κάμνει δε συχνά παράδοξα κι εκπληκτικά θαύματα. Υπάρχει 
εκεί και φυλλάδα, που περιέχει τα θαύματα του Αγίου.
Ιδίως φυλάττει τους ανθρώπους από την φοβερή νόσο της πανώλους. Γι αυτό όσες φορές ενέσκηπτε η φοβερή αυτή αρρώστια, κατεβάζανε οι Πατέρες την Αγία Κάρα του κάτω 
στις πόλεις και το κακό σταματούσε αμέσως. Το 1812 η τρομερή αρρώστια της πανώλους θέριζε όλη την Ήπειρο. Τότε κάποιος, Μολοσσός ονόματι, πατέρας του Ζώτου 
Μολοσσού που έγραψε το λεξικό των Αγίων Πάντων, επήγε στα Μετέωρα κι έφερε στην Ήπειρο την Τιμία Κάρα του Αγίου Χαραλάμπους και σταμάτησε το θανατικό. Επίσης 
πολλοί πιστοί την καλούν στα σπίτια τους, την κατασπάζονται με ευλάβεια και κάνουν Αγιασμό. Και έτσι απαλλάσσονται από κάθε κακό.
Το 1897 έγινε ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος. Τότε οι Τούρκοι πήρανε την Αγία Κάρα και την κτύπησαν με χίλιους δυο τρόπους για να ανοίξει και να πάρουν μόνον το άργυρο 
κουτί της. Δεν μπόρεσαν όμως να το ανοίξουνε. Ο Θεός τους έδωσε την τιμωρία, γιατί κάνανε οι Τούρκοι και άλλες ιεροσυλίες. Αρρώστησαν δε όλοι βαριά. Πεθάναν τότε 
35.000 Τούρκοι στην Θεσσαλία από τύφο δια θαύματος του Αγίου.
Όταν έμαθε ο Σουλτάνος, ότι χάθηκε τόσος πολύς στρατός στην Θεσσαλία, έγραψε στον Διοικητή του τουρκικού στρατού, Εδέμ, επίσημο γράμμα και τον ρωτούσε:
-Πως χάθηκε αυτός ο στρατός, αφού δεν έγινε καμιά μάχη με τους Έλληνες; Και ο Εδέμ απάντησε τότε ως εξής:
-Όσοι Τούρκοι χάλασαν Εκκλησίες και Μοναστήρια πεθάναν από τύφο. Εγώ το χέρι του Θεού δεν μπόρεσα να Το εμποδίσω. Όλοι οι κακοί Τούρκοι κακώς απέθαναν!



Στίχος
Καταξιώθης, Χαράλαμπες, ἐκ ξίφους καί λαμπρότητος καί χαρᾶς τῶν Μαρτύρων τή δεκάτη χαράλαμπες ἐτμήθη ἀπό λαιμόν.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε
Ὡς στύλος ἀκλόνητός της Ἐκκλησίας Χριστοῦ, καί Λύχνος ἀείφωτος, τῆς οἰκουμένης σοφέ, ἐδείχθης Χαράλαμπες. Ἐλαμψας ἐν τῷ κόσμω, διά τοῦ Μαρτυρίου, 
ἐλυσας τῶν εἰδώλων τήν σκοτόμαιναν μάκαρ. Διό ἐν παρρησία Χριστῷ πρέσβευε σωθῆναι ἠμᾶς.

Κοντάκιον Ἦχος δ΄. Ἐπεφάνης σήμερον
Ὡς φωστήρ ἀνέτειλας, ἐκ τῆς ἐώας, καί πιστούς ἐφώτισας, ταῖς τῶν θαυμάτων σου βολαῖς, Ἱερομάρτυς Χαράλαμπες. Ὅθεν τιμῶμεν, τήν θείαν σου ἄθλησιν.

Ἕτερον ἴδιον
Θησαυρόν πολύτιμον ἡ Ἐκκλησία, τήν σήν κάραν κέκτηται, Ἱερομάρτυς Ἀθλητά, τροπαιοφόρε Χαράλαμπες, διό καί χαίρει, τόν Κτίστην δοξάζουσα.



Κάθισμα Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως
Στῦλος ἄσειστος τῆς Ἐκκλησίας, λύχνος ἄσβεστος τῆς οἰκουμένης, Ἀθλοφόρε ἀνεδείχθης Χαράλαμπες, καὶ ἀναλάμψας ἡλίου φαιδρότερον, τὴν τῶν εἰδώλων 
ἐλαύνεις σκοτόμαιναν, Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ὁ Οἶκος
Τὸν στερρὸν ὁπλίτην, καὶ Χριστοῦ στρατιώτην καὶ μέγαν ἐν Μάρτυσι, Χαραλάμπη τὸν πανένδοξον, συνελθόντες εὐφημήσωμεν· ὑπὲρ Χριστοῦ γὰρ καὶ τῆς ἀληθείας 
λαμπρῶς ἠγωνίσατο, καὶ τὴν ὀρθόδοξον πίστιν τρανῶς ἀνεκήρυξε, τὴν πλάνην τῶν εἰδώλων κατήργησε, βασιλέα παρανομώτατον ἤλεγξε, καὶ τὴν κάραν ἐτμήθη, 
χαίρων καὶ ἀγαλλόμενος· διὸ καὶ τὸν στέφανον εἴληφε παρὰ τῆς δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου, καὶ συμπολίτης Ἀγγέλων ἐγένετο. Ὅθεν ἡ Ἐκκλησία τῶν Ὀρθοδόξων, 
τούτου τὴν πάντιμον κάραν κατασπαζομένη, καὶ εὐφημίαις καταστέφουσα, καὶ πολλῶν δεινῶν καὶ νόσων ἀπαλλαττομένη, χαίρει τὸν Κτίστην δοξάζουσα. 

Μεγαλυνάρια
Τόν ἐν ἀθλοφόροις ἱερουργόν, καί ἐν ἱερεύσιν, ἱερώτατον Ἀθλητήν, τόν θαυμάτων ρεῖθρα πηγάζοντα ἐν κόσμω, τόν Μέγαν Χαραλάμπην, ὕμνοις τιμήσωμεν.
Σκέπε, φρούρει, φύλαττε Ἀθλητά, τούς ὑπό τήν σκέπην, καταφεύγοντας νῦν τήν σήν, καί ρύσαι ἐκ βλάβης, λοιμοῦ καί πανωλέθρου, ταῖς θείαις σου πρεσβείαις, 
Μάρτυς Χαράλαμπες.

πηγη:xristianos.gr