ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ: https://drive.google.com/folderview?id=0B2R6tNC3qVhKako0Mm5FRkxqcWc&usp=sharing

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Χ Α ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΕΠΕΡΩΤΗΣΗ ΓΙΑ ΑΜΚΑ ΚΑΙ ΚΑΡΤΑ ΠΟΛΙΤΗ

ΣΤΙΣ 26 /11/2012 ΤΟ ΛΑΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΕΦΕΡΕ ΠΡΟΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΩΣ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΕΠΕΡΩΤΗΣΗ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΘΕΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ Α.Μ.Κ.Α ΑΠΟ ΤΟ 2009 ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ - ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ,ΠΟΥ ΑΝΥΣΗΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑΛΑΙΠΩΡΟΥΝ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΛΟΓΩ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ ,ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΟΥΣ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΤΟΥΣ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΘΕΑ..... ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΚΟΥΣΑΜΕ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΝΑ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΑΝΑΦΟΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΟΣΑ ΛΕΕΙ Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΦΟΒΗΘΟΥΝ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΠΟΥΝΕ ΓΡΑΦΙΚΟΥΣ.
 

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Μήνυμα Πατριάρχου Βαρθολομαίου στον νέο Κόπτη Πατριάρχη. Αποδοχή των Μονοφυσιτών ως Εκκλησίας με αποστολική διαδοχή

 



2012-11-18-016

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧH ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΝΕΟΕΚΛΕΓΕΝΤΑ ΠΑΠΑ ΤΩΝ ΚΟΠΤΩΝ (4−11−2012)

«Πρός τήν Ἁγιότητα τοῦ ἐκλεγέντος Πάπα Tawadros II:
Μέ εἰλικρινῆ ἀδελφικήν χαράν ἐπληροφορήθημεν τήν πρόσφατον ἐκλογήν σας ὡς πνευματικοῦ ὁδηγοῦ τῆς Κοπτικῆς Ἐκκλησίας, ὡς διαδόχου τοῦ ἀγαπητοῦ καί σεβαστοῦ Πάπα Shenouda III, μετά τήν μακροχρόνιον καί πλουσίαν διακονίαν του.
Ὁμοῦ μετά τῶν εὐλαβῶν πιστῶν τῆς ἀνά τόν κόσμον Κοπτικῆς Ἐκκλησίας, συμμεριζόμεθα τήν βαθεῖαν παρηγορίαν πού συνοδεύει τήν ἐκλογήν καί τήν ἐνθρόνισιν τοῦ νέου πνευματικοῦ ποιμένος, ὡς ἐπίσης καί τήν μετά πολλῶν προσευχῶν ἀναγνώρισιν τῆς τεραστίας εὐθύνης πού ἀναλαμβάνει ἡ Ἁγιότης Σας, καθώς τώρα εἶσθε ὁ ὁδηγός τῶν ἀνθρώπων πού σᾶς ἐνεπιστεύθη ὁ Θεός εἰς μίαν ἐποχήν πού ὁ κόσμος χαρακτηρίζεται ἀπό ταραχάς καί εἰς μίαν περιοχήν πού ἀπαιτεῖ ἐξαιρετικήν διάκρισιν καί εὐαισθησίαν.
Γνωρίζομεν ὅτι ἡ μέχρι τοῦδε διακονία σας ὡς ἐπισκόπου, μοναχοῦ καί θεολόγου θά ἀποτελέση ἀνεκτίμητον πηγήν, την ὁποίαν, θερμῶς προσευχόμεθα, ἡ Θεία Χάρις πλουσίως να εὐλογῆ καί νά πολλαπλασιάζη, διά τήν συνεχῆ εὐημερίαν τῆς Ἐκκλησίας σας, διά τήν ἐνίσχυσιν τῶν σχέσεων μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν μας, καί διά τήν ὠφέλειαν ὅλου τοῦ κόσμου τοῦ Θεοῦ. Ὑπό τό φῶς τῆς ἐπερχομένης ἐπισήμου ἐνθρονίσεώς σας τήν 18ην Νοεμβρίου, μέ ἱερότητα προσευχόμεθα μεθ’ Ὑμῶν και σᾶς συγχαίρομεν ἐγκαρδίως, προκαταβολικῶς, ἐπί τῇ ἀνταξίᾳ ὑμῶν ταύτῃ καί ἱστορικῆς σημασίας περιστάσει.
Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, 4 Νοεμβρίου 2012».

[Μετάφραση: Δέσποινα Καλογεράκη, Δρ Θεολογίας]

ΠΗΓΗ ''ΑΚΤΙΝΕΣ''


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ

Παράμετροι των συνεορτασμών διά την επέτειον της Β΄ Βατικανίου «Συνόδου»

 




Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ξανὰ στὸ Βατικανό! Ποῦ τὸν χάνεις, ποῦ τὸν βρίσκεις, στὰ «πόδια» τοῦ πάπα, ἀντάμα μὲ τὸν δεδηλωμένο παγανιστὴ δρυίδη καὶ «ἀρχιεπίσκοπο» τῶν Ἀγγλικανῶν Ρόουαν Οὐίλιαμς! Τὸν περασμένο Ὀκτώβριο ἑόρτασε ἡ «Ἁγία Ἕδρα» τὴν 50ή ἐπέτειο ἀπὸ τὴ σύγκληση τῆςΒ΄Βατικάνειας «Συνόδου» καὶ ὁ «δικός» μας, μαζὶ μὲ πολυπληθῆ συνοδεία ὀρθοόξων κληρικῶν ἔσπευσε νὰ συνεορτάσει μὲ τὸν «ἅγιο πατέρα» τὴ «μεγάλη ἐπέτειο»! Τὰ σχετικὰ βίντεο ἀπὸ τὸν συνεορτασμὸ ἔδειξαν ξεκάθαρα σκηνὲς «εὐλαβῶν» συμπροσευχῶν, κάτι ποὺ μᾶς ἔγινε συνήθεια καὶ δὲν μᾶς προκαλεῖ πιὰ ἐντύπωση! Κλαίει ἡ ψυχή μας μὲ τὰ τεκταινόμενα στὸν χῶρο τοῦ οἰκουμενισμοῦ, διότι ἡ κατάσταση βαίνει ταχύτατα στὸ χειρότερο! Ἀπὸ ποῦ καὶ ὡς ποῦ ἡ ἐπέτειος τῆς Β΄ Βατικανείου «Συνόδου» εἶναι μεγάλο γεγονὸς καὶ ἀξίζει «λαμπροὺς ἑορτασμούς»;
Ποιὰ ἀπὸ τὶς μύριες κακοδοξίες τοῦ παπισμοῦ καταδίκασε, γιὰ νὰ φέρει πιὸ κοντὰ τὸν ρωμαιοκαθολικισμὸ στὴν ἕνωσή του μὲ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ; Δυστυχῶς καμιά! Τὸ ἀντίθετο μάλιστα, πρόσθεσε καὶ ἄλλες, μὲ ἀποκορύφωμα τὸν οἰκουμενισμό! Ἤτοι: τὸ «ἄνοιγμα» καὶ τὸ κάλεσμα τοῦ παπισμοῦ σὲ ὅλες τὶς πίστεις καὶ θρησκεῖες νὰ ἑνωθοῦν κάτω ἀπὸ τὸ σκῆπτρο τοῦ ρωμαίου ποντίφικα! Μὲ ἄλλα λόγια, τὴ θέσπιση ὡς «δόγμα χριστιανικῆς πίστεως», τοῦ ὁράματος τῆς φρικτῆς πανθρησκείας! Δὲν τρέφουμε τὴν ψευδαίσθηση ὅτι ὁ κ. Βαρθολομαῖος καὶ οἱ συνοδεύοντες αὐτὸν ὀρθόδοξοι δὲ γνώριζαν τί συνεόρταζαν μὲ τοὺς παπικοὺς καὶ τοὺς ἄλλους αἱρετικούς! Σαφέστατα γνώριζαν καὶ γνωρίζουν τὴν ἀκόμη περισσότερο ἀπομάκρυνση τοῦ παπισμοῦ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μὲ τὴ Β΄ Βατικάνειο «Σύνοδο» καὶ γι’ αὐτὸ ἀνησυχοῦμε ἰδιαίτερα!Ἄλλωστε οἱ διαθρησκειακὲς συναντήσεις τύπουἈσίζης εἶναι ἀπόρροια καὶ ἐφαρμογὴ τῶν «δογμάτων» αὐτῆς τῆς ὀλέθριας παπικῆς «Συνόδου»! Κύριε ἐπίβλεψον ἐξ οὐρανοῦ καὶ εἶδε!


Ορθόδοξος Τύπος, 23/11/2012


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

5η συνάντησις του Συμβουλίου των Θρησκευτικών Αρχηγών στο Ισραήλ

 




Την Πέμπτην, 15 Νοεμβρίου 2012, έλαβε χώραν η 5η Συνάντησις του Συμβουλίου Θρησκευτικών Αρχηγών του Ισραήλ εις την πόλιν της Χάϊφας και εις το επί του Καρμηλίου όρους Κέντρον της Κοινότητος των Μπαχάϊ.
Religious-Leaders
Το Συμβούλιον τούτο ιδρύθη το 2007 υπό του Υπουργείου Θρησκευμάτων του κράτους του Ισραήλ και οι μετέχοντες εις αυτό θρησκευτικοί Αρχηγοί, οι εξασκούντες το ποιμαντικόν έργον αυτών εντός των ορίων του κράτους του Ισραήλ, δεσμεύονται με την πίστιν εις τον ένα Θεόν να υπερασπίζωνται το όνομα Αυτού ως και το ανθρώπινον πρόσωπον και την θρησκευτικήν αυτού ελευθερίαν και τα θρησκευτικά σεβάσματα εκάστης θρησκείας από πάσης προσβολής η δυσφημήσεως λεκτικής και από της χρήσεως της βίας, ιδία της ενεργουμένης δήθεν εν ονόματι του Θεού και να διαπαιδαγωγούν δια του τρόπου τούτου τα ποίμνια αυτών, συμβάλλοντες ούτως εις την επικράτησιν ειρήνης και δικαιοσύνης εις το κράτος του Ισραήλ και εις τον κόσμον.
Οι θρησκευτικοί Αρχηγοί οι μετέχοντες εις το Συμβούλιον τούτο είναι του Ιουδαϊσμού, του Χριστιανισμού, του Ισλάμ, των Δρούζων και των Μπαχάϊ.
Εις την εν λόγω 5ην Συνάντησιν του Συμβουλίου τούτου την διοργανουμένην υπό παραγόντων του Υπουργείου Εξωτερικών και Θρησκευμάτων του Ισραήλ κ. Μανσούρ Μπαχίτζ, κ. Γιακούμη Σαλάμε και κ. Σεζάρ Μαρζήε παρέστη ως προσκεκλημένος και ωμίλησεν ο Πρόεδρος του κράτους του Ισραήλ κ. Συμεών Πέρες. Το θέμα της Συναντήσεως ταύτης ήτο «η σπουδαιότης και η διαφύλαξις των Αγίων Τόπων».
Άλλοι ομιληταί ήσαν εκ του Ιουδαϊσμού οι ραββίνοι Σλόμο Αμάρ, Γιόνα Μέτγκερ και Δαβίδ Ρόζεν, εκ του Ισλάμ ο δικαστής κ. Ιγιάντ Ζαχάλκα και εκ των Δρούζων ο σεΐχης κ. Μουάφακ Ταρίφ.


ΠΗΓΗ ''ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΚΚΛ.ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΡΟΜΦΑΙΑ''


 
Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας στην ενθρόνιση του Κόπτη Πατριάρχη


"Με αισθήματα ειλικρινούς φιλαδελφείας ευρισκόμεθα σήμερα πλησιόν Σας, κατά την τελετή της ενθρονίσεως Σας, να μετάσχουμε του χαροποιού γεγονότος της αναλήψεως των καθηκόντων Σας και να ευχηθούμε για την Πατριαρχία του Θεοδώρου του Β΄",

ανέφερε στην προσφώνησή του ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας κ. Θεόδωρος Β΄, κατά τη διάρκεια της ενθρόνιση του Πατριάρχη των Κοπτών. Σε άλλο σημείο ο Πατριάρχης Θεόδωρος τόνισε: "Σ' αυτή την ιστορική καμπή η συνεργασια των Εκκλησιαστικών Ηγετών καθίσταται πολυτιμη υπέρ της ευημερίας".
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Προκαθήμενος της Αλεξανδρινής Εκκλησίας, προσέφερε στον νεό Πατριάρχη της Κοπτικής Εκκλησίας μια Μίτρα, αναφωνώντας "ΑΞΙΟΣ".

ΠΗΓΗ ''ΚΑΤΑΝΥΞΙΣ''


 

Οικουμενιστικά






Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ Β΄ΠΡΟΣΕΦΕΡΕ

ΜΙΤΡΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟΔΩΡΟ Β΄







«Στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα»





Προχθὲς ἔγινε ἡ ἐνθρόνιση τοῦ νέου Κόπτη Πατριάρχη Θεοδώρου τοῦ Β΄.
Στὴν ἐνθρόνιση τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχη, παρίστατο καὶ ὁ Πατριάρχης τῶν Ὀρθοδόξων Θεόδωρος ὁ Β΄, ὁ ὁποῖος τὸν προσφώνησε καὶ μεταξὺ ἄλλων εἶπε:




«Μὲ αἰσθήματα εἰλικρινοῦς φιλαδελφείας εὑρισκόμεθα σήμερα πλησίον Σας, κατὰ τὴν τελετὴ τῆς ἐνθρονίσεώς Σας, γιὰ νὰ μετάσχουμε τοῦ χαροποιοῦ γεγονότος τῆς ἀναλήψεως τῶν καθηκόντων Σας καὶ νὰ εὐχηθοῦμε γιὰ τὴν Πατριαρχία τοῦ Θεοδώρου τοῦ Β΄.

Σ’ αὐτὴ τὴν ἱστορικὴ καμπή, ἡ ἐν ἀμοιβαίῳ σεβασμῷ συνεργασία τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν καθίσταται πολύτιμη και λυσιτελής, ὑπὲρ τῆς εὐημερίας καὶ τῆς συναλλαγῆς. Γι’ αὐτό, καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀμφότεροι φέρομε τὸ ὄνομα Θεόδωρος ὁ Β΄, ἀποτελεῖ ἱστορικὴ ἐπιταγὴ πρὸς στενοτέρα συνεργασία διὰ τὸν λαὸ τῆς Αἰγύπτου.


Μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι ἡ πνευματική σας προσωπικότητα, ἡ θεολογική σας κατάρτιση, ἡ ἀγάπη σας πρὸς τὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ, ἀποτελοῦν ἐχέγγυα γιὰ τὴν διακονία σας, Σᾶς εὐχόμεθα, ὁ Κύριος νὰ διαφυλάττει τὴν Μακαριότητά σας. Εὐλογημένη νὰ εἶναι ἡ Πατριαρχία σας».



















Καὶ μὲ στεντόρειο φωνή, προσφέροντάς του μιὰ μίτρα ἐφώναξε: «Ἄξιοοος!».




Εἶναι εὐδιάκριτο, ὅτι ἡ παρουσία τοῦ "ὀρθόδοξου" πατριάρχη κ. Θεόδωρου Β΄ στὴν ἐνθρόνιση τοῦ Κόπτη (αἱρετικοῦ) Πατριάρχη, δὲν μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ἐθιμοτυπικὸ γεγονός, ὥστε κάποιοι, ἐπικαλούμενοι τὴν κακοποιούμενη ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς «Οἰκονομία» τῶν Ἁγίων Πατέρων, νὰ μποροῦν νὰ τὸ δικαιολογήσουν.





Ἂν θεωρεῖ ὁ «ὀρθόδοξος» κ. Θεόδωρος Β΄ ὡς «χαροποιὸ γεγονός τὴν ἀνάληψη τῶν καθηκόντων» ἀπὸ ἕνα αἱρετικό, τότε ἐκ τῶν προτέρων παραιτεῖται τῶν καθηκόντων του, ποὺ εἶναι ἡ διαφύλαξη τοῦ ποιμνίου ποὺ τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός, ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Κι ἂν ὁμιλεῖ περὶ «συναλλαγῆς», χωρὶς τὴν μετάνοια τῶν αἱρετικῶν καὶ τὴν ἐπιστροφή τους στὴν Μία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τότε προδίδει τὴν Ὀρθόδοξο Πίστη.





Ποιά εὐφυῆ “λογικὴ” ὑπηρετεῖ ὁ «ὀρθόδοξος» Πατριάρχης, ὅταν θεωρεῖ εὐνοϊκὴ συγκυρία τὸ γεγονὸς ὅτι «ἀμφότεροι φέρομε τὸ ὄνομα Θεόδωρος ὁ Β΄»; Μήπως, ὅτι θὰ ἐπικρατεῖ μιὰ σύγχυση, γιὰ τὸ ποιός εἶναι ὁ Ὀρθόδοξος καὶ ποιός ὁ αἱρετικός; Ἀλλ’ αὐτὸ εἶναι δυσοίωνο καὶ ὄχι εὐοίωνο σημεῖο.






Οἱ Οἰκουμενιστὲς «ποιμένες», λοιπόν, συνεχίζουν ἀδίστακτοι, ἀμετανόητοι καὶ ἀκάθεκτοι τὴν ταχεῖα πορεία τους πρὸς τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ ὀνείρου.
Τὴν παράδοση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στὰ χέρια τοῦ Ἀντίχριστου.
Καὶ ἐνῶ –λίγα μόλις χρόνια πρίν– κάθε ἀντίδραση καὶ καταγγελία, τοὺς ἀνάγκαζε νὰ κάνουν ἕνα βῆμα πίσω, τώρα ἐλάχιστα ὑπολογίζουν τὶς ἀντιδράσεις, ἀφοῦ βλέπουν ὅτι, ἀφ’ ἑνὸς μὲν οἱ ἀντιδρῶντες ἐπικοινωνοῦν μαζί τους καὶ τοὺς ἀναγνωρίζουν, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ὁ λαὸς (ποὺ παλαιότερα ἐστήριζε καὶ ἀκολουθοῦσε τοὺς ἀντιδρῶντες ἡγέτες), τώρα ἀδιαφορεῖ πλήρως, βλέποντας ὅτι οἱ περισσότεροι συμβιβάστηκαν.
Ἔτσι, καὶ γιὰ τοὺς μέν, καὶ γιὰ τοὺς δέ, ἰσχύει: «στοῦ κουφοῦ τὴν πόρτα, ὅσο θέλεις βρόντα».







«Φιλορθόδοξος Ἕνωσις Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος»

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

ΑΠΑΝΤΗΣΗ - ΕΚΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ π. ΕΥΘΥΜΙΟ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΑΔΕΛΦΟΥΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΠΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

Σεβαστέ και αγαπητέ μου πατέρα Ευθύμιε, χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε!
Δεν έχω την ευλογία να σας γνωρίζω προσωπικώς, αλλά μόνο μέσα από τους αγώνες σας και τα κείμενά σας. Αν και τυγχάνω μειωμένης αντίληψης και πνευματικώς σε προνηπιακή ηλικία, τολμώ να σας απασχολήσω διά της παρούσης εκκλήσεως, αφορμής δοθείσης του παρακάτω εισαγωγικού σημειώματος, σε κείμενο απαντήσεως σας προς τον μοναχό Ιωσήφ, και το οποίο αναρτήθηκε στο ιστολόγιο "ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ":
Η ΠΑΤΡΙΚΗ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΚΑΛΕΙ ΣΕ ΕΝΟΤΗΤΑ ΟΣΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ
ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ
Ἑνωτικὸ κείμενο τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ
«Μή τοίνυν τοῦτο προβάλλου, ἀλλ’ ἐκεῖνό μοι δεῖξον, ὅτι οὕτως ἐκέλευσε ποιεῖν ὁ Χριστός. Ἐγώ γάρ τοὐναντίον δείκνυμι, ὅτι οὐ μόνον οὐκ ἐκέλευσε παρατηρεῖν ἡμέρας, ἀλλά καί ἀπέλυσεν ἡμᾶς τῆς ἀνάγκης ταύτης. Ἄκουσον γοῦν τί φησιν ὁ Παῦλος... Ἡμέρας παρατηρεῖσθε καί μῆνας καί καιρούς καί ἐνιαυτούς. Φοβοῦμαι ὑμᾶς, μήπως εἰκῆ κεκοπίακα εἰς ὑμᾶς. Καί πάλιν, Ὁσάκις ἂν ἐσθίητε τόν ἄρτον τοῦτον, καί τό ποτήριον τοῦτο πίνητε, τόν θάνατον τοῦ Κυρίου καταγγέλλετε. Ὁσάκις δέ εἰπών, κύριον ἐποίησε τόν προσιόντα, πάσης ἡμερῶν παρατηρήσεως ἀπαλλάξας αὐτόν» (Ἁγ. Ἰωάννου Χρυσοστόμου)
Μᾶς ἐστάλη ἕνα νέο, σημαντικότατο καὶ ἀποκαλυπτικὸ κείμενο-ἀπάντηση τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ στὸν μοναχὸ Ἰωσήφ.
Εἶναι ἕνα κείμενο, ποὺ θὰ ἀνακουφίσει ὅσους πιστοὺς τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου ἔχουν ἐγκλωβισθεῖ στὶς στεγανὲς παρατάξεις τους, ζητοῦν νὰ ξεφύγουν, καὶ ἐπιθυμοῦν μὲ εἰλικρίνεια ἕνα κοινὸ ἀγῶνα ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Διότι, ἂν δοῦν μὲ ταπείνωση τὰ κείμενα ποὺ παραθέτει ὁ π. Εὐθύμιος, θὰ καταλάβουν ὅτι, ἐνῶ ὁ ἀγῶνας τους ἐναντίον τῆς παναιρέσεως τοῦ αἰῶνα μας εἶναι θεάρεστος, ἐνῶ ἡ προτροπή-παράκλησή τους γιὰ ἕνωση τῶν ἀντι-οικουμενιστικῶν δυνάμεων νόμιμος καὶ ἐπιθυμητή, ὑπάρχει ἕνα ἀγκάθι ποὺ τινάζει στὸν ἀέρα αὐτὴν τὴν ἀπαίτηση τῶν καιρῶν, γιὰ κοινὴ δράση ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ἀποδεικνύει λειψὴ τὴν εἰλικρίνειά τους.
Ποιό εἶναι αὐτὸ τὸ ἀγκάθι; Ἡ ἀπαίτησή τους νὰ θέτουν ὡς θέμα σωτηρίας τὸ Ἡμερολόγιο. Νὰ δογματοποιοῦν τὸ Ἡμερολόγιο.
Αὐτή, ὅμως, τὴν ἀπαίτηση ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, τοῦ ὁποίου τὴν ἱερὰ μνήμη ἑορτάζουμε, ἔχει ἀπορρίψει ἤδη ἀπὸ τὴν 4ο αἰῶνα! Δὲν θεωρεῖ, δηλαδή, ὁ ἱ. Χρυσόστομος, (ἀλλὰ καὶ ὁ Μ. Ἀθανάσιος, ὁ ἅγ. Κύριλλος καὶ ἄλλοι Πατέρες), ὅτι ἡ ἀλλαγὴ τοῦ Ἡμερολογίου ἔχει σχέση μὲ τὸ Δόγμα, καὶ ἄρα δὲν δικαιολογεῖται ἐξ αὐτοῦ μόνο ἡ ἀποτείχιση, πόσο μᾶλλον ἡ δημιουργία νέας Συνόδου-Ἐκκλησίας.
Ἔτσι: συμφωνοῦμε μαζί τους στὸ ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι παναίρεση· συμφωνοῦμε ὅτι πρέπει κατὰ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας νὰ ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς· συμφωνοῦμε ὅτι πρέπει νὰ γίνεται ἀγῶνας ἐναντίον τῆς αἱρέσεως.
Ἀλλά, δὲν συμφωνοῦμε ὅτι χρειάζεται νὰ ἐνταχθοῦμε στὶς παρατάξεις τῶν Παλαιοημερολογιτῶν γιὰ νὰ κάνουμε αὐτὸν τὸν ἀγῶνα. Δὲν συμφωνοῦμε ὅτι ἀποτειχιζόμενοι ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμό, πρέπει νὰ ἐντειχισθοῦμε σὲ κάποια παράταξη. Δὲν συμφωνοῦμε, δηλαδή, ὅτι κάποια ἀπὸ τὶς παρατάξεις ἀποτελεῖ «τὴν μοναδικὴ» Ἐκκλησία! (Καὶ ὅλες θεωροῦν –καθεμιὰ γιὰ τὸν ἑαυτό της– ὅτι εἶναι Ἐκκλησία!!!).
Δεδομένου ὅτι οἱ ἡγέτες τῶν παρατάξεων εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ ταπεινωθοῦν, καὶ νὰ ἀφήσουν τὴν ἐξουσία καὶ τοὺς θρόνους τους, εἶναι σίγουρο ὅτι μὲ «ἀκρωτηριασμὸ» τῶν ἱερῶν κειμένων (σὰν αὐτὸ ποὺ κάνει στὸ κρινόμενο κείμενο ὁ π. Ἰωσήφ), δὲν θὰ ἀκούσουν τὴν φωνὴ τοῦ π. Εὐθύμιου γιὰ ἕνα κοινὸ ἀγῶνα ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων χωρὶς παραταξιακὲς ταμπέλες. Ὁπότε, ὁ λόγος τοῦ π. Εὐθυμίου ἀπευθύνεται σ’ ἐκείνους, ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ ἀπεγκλωβιστοῦν ἀπὸ τὶς παρατάξεις καὶ νὰ συνεχίσουν τὸν ἀγῶνα (μαζὶ μὲ ὅσους ἄγνωστους στοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ γνωστοὺς στὸ Θεό), ἀγωνίζονται ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, χωρὶς τὴ φιλοδοξία νὰ «χριστοῦν» Ἐπίσκοποι καὶ Ἀρχιεπίσκοποι.
Αμέσως μετά παρατίθεται (σε συνέχειες, εμείς τη διαβάσαμε ολόκληρη, αφού μας εστάλη από ευγενέστατο αδελφό) η απάντηση σας προς τον π. Ιωσήφ, της οποίας το κυρίως νόημα συνοψίζεται στο παραπάνω εισαγωγικό σημείωμα.
Πατέρα Ευθύμιε, στις επιστολές, -τουλάχιστον στις λεγόμενες «Ανοικτές» που κυκλοφορούν - είθισται ο αποστολέας να «περιποιείται» τον παραλήπτη, είτε υποδεικνύοντας του κάποιο παράπτωμα, είτε ανασκευάζοντας κάποιο επιχείρημα του, είτε απαντώντας σε κάποιο δημοσίευμα του, είτε γενικώς ασχολούμενος με περισσό ζήλο για την διόρθωση του κατ’ αυτόν λάθους του παραλήπτου.
Η παρούσα επιστολή δεν είναι τέτοιου είδους. Τα δικά μου αμαρτήματα που χρήζουν διορθώσεως, δεν μου επιτρέπουν να κάνω τον σοφό διδάσκαλο σε άλλους, και κυρίως προς την υμετέρα αγωνιστική προσωπικότητα της Ορθοδοξίας. Έτσι ο χαρακτήρας αυτής της επιστολής, ή καλύτερα εκκλήσεως θα έλεγα, είναι η παρουσίαση κάποιων προβληματισμών, τους οποίους θέλω να καταθέσω, για να σας κάνω κοινωνούς αυτών και να ακούσω τη δική σας θέση και άποψη επί αυτών.
Έτσι δεν θα αναλύσω την απάντησή σας προς τον π. Ιωσήφ, γραμμή προς γραμμή, ούτε θα αναλωθώ σε αναιρέσεις επί αναιρέσεων αφού συμφωνώ απολύτως προς τα εξής, τα οποία γράφετε σχετικώς με την λύπη σας για το γεγονός ότι:
"ὅταν εἴμεθα ἀναγκασμένοι νά πολεμοῦμε ὄχι τήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁποία μᾶς κατατρώγει, ἀλλά τίς μεταξύ μας διαφορές καί ἀντιπαραθέσεις, ὁ ἀγῶνας αὐτός ὁ ὁποῖος ὑποθάλπεται κατά τό πλεῖστον ἀπό τόν διάβολο, δίδει χαρά στούς Οἰκουμενιστές καί ἐπιχειρήματα, ἐμᾶς δέ μᾶς ἀποδυναμώνει εἰς τρόπον ὥστε νά θεωροῦμε νίκη τήν ἐπικράτησι τῆς ἰδικῆς μας ἀπόψεως καί ὄχι τήν καταστολή τῆς αἱρέσεως".
Ακριβώς εκεί στοχεύουν οι σκέψεις που θα παραθέσω, στην ενίσχυση δηλαδή του αγώνος κατά της αιρέσεως του Οικουμενισμού και όχι στην επικράτηση της προσωπικής μου απόψεως.
Συγκεκριμένα, και εισερχόμενος ευθύς αμέσως στο κυρίως θέμα της παρούσης, καταθέτω τους προβληματισμούς και τις σκέψεις μου για το "αγκάθι" το οποίο αποτελεί σημείο αντιλεγόμενο μεταξύ υμών και ημών. Και όταν λέω "ημών" οφείλω να ξεκαθαρίσω ποιους εκπροσωπώ ως συγγραφέας της επιστολής και του παρόντος ιστολογίου.
Αν και συγγράφω μόνος μου το κείμενο αυτό, εκφράζω παράλληλα και άλλους πατέρες και αδελφούς, οι οποίοι είτε ανήκουν στο Παλαιό Ημερολόγιο χωρίς να είναι ενταγμένοι σε καμμία "παράταξη", είτε κοινωνούν οικονομικώς και για πολύ σοβαρούς λόγους με κάποιες από αυτές, οι οποίες όμως έχουν Αποστολική Διαδοχή (διότι δυστυχώς υπάρχουν και απατεώνες καθηρημένοι ή αχειροτόνητοι που παριστάνουν τους "παλαιοημερολογίτες").
Σε αυτό το σημείο επιτρέψτε μου όμως να κάνω μια σημαντικότατη παρένθεση για να σας αναλύσω τους πολύ σοβαρούς λόγους που κάποιοι από εμάς είναι κοινωνικοί με ορισμένες από τις Συνόδους του Παλαιού και συνάμα να σας θέσω τον πρώτο μου προβληματισμό. Σκεφτείτε έναν οικογενειάρχη με μικρά παιδιά, ο οποίος ζει φερειπείν στην Λάρισα. Γνώστης των εκκλησιαστικών πραγμάτων είναι Αποτειχισμένος από τους Οικουμενιστές και τους κοινωνούντες με αυτούς. Θέλει όμως να πηγαίνει στην εκκλησία για να βαπτίσει τα παιδιά του, για να ακούνε τα λόγια της εκκλησίας, να μάθουνε την τάξη, ίσως και τη βυζαντινή μουσική, να κατηχηθούν, να κάνουν μια αγρυπνία και κυρίως να κοινωνήσουν. Που θα πάνε αγαπητέ μου π. Ευθύμιε; Στις εκκλησίες του νέου έχουν κοινωνία με τους Οικουμενιστές. Εσείς δεν μπορείτε να τους εξυπηρετήσετε διότι δεν λειτουργείτε, αποδεχόμενος (;) την αντικανονική καθαίρεση σας. Που θα πάει αυτός ο χριστιανός με τα παιδάκια του; Ιδού γιατί πολλοί αναγκάζονται να εξυπηρετούνται σε εκκλησίες του Παλαιού Ημερολογίου, διότι εκεί έστω και με τους Επισκόπους τους διεσπασμένους σε "παρατάξεις", έστω και με την εκκλησιολογική παρεκτροπή τους, έστω και με τα λάθη τους, δεν έχουν όμως κοινωνία με την αίρεση.
Ας έρθουμε όμως στο "αγκάθι", που αναφέρουν οι εν Χριστώ αδελφοί της "Πατερικής Παραδόσεως". Γράφουν πως το αγκάθι στην μεταξύ των αντιοικουμενιστών συνεργασία, είναι η απαίτηση των Παλαιοημερολογιτών να θέτουν ως θέμα σωτηρίας το Ημερολόγιο. Και όμως αυτό δεν είναι αληθές, τουλάχιστον όσον αφορά εμάς και σίγουρα ως προς τον τρόπο που διατυπώνεται. Εμείς, σεβαστέ μου πάτερ, δεν μπορούμε να αποφανθούμε ποιος από αυτούς που ακολουθούν είτε το νέο, είτε το παλαιό, θα σωθεί και ποιος όχι, διότι το έργο της σωτηρίας είναι έργο του Κυρίου μας. Εμείς το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι πως μπορεί να υπάρχει - και υπάρχει έστω και σε μικρό βαθμό- κοινή αντιοικουμενιστική δράση, αλλά δεν θα μπορέσουμε να έχουμε μυστηριακή κοινωνία, αν δεν ακολουθούμε το ίδιο ημερολόγιο.
Εμείς, δηλαδή, π. Ευθύμιε, σχετικώς με τα γραφόμενά σας πως:
"κατά τήν θεολογία τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, προκειμένου νά ἀνήκη κάποιος εἰς τήν Ἐκκλησία δέν εἶναι ἀρκετή ἡ ἀποτείχισις ἀπό τούς Οἰκουμενιστές, οὔτε ἀκόμη καί τό νά ἀκολουθῆς τό Παλαιό Ἡμερολόγιο, ἀλλά χρειάζεται ἐπιπροσθέτως καί νά ἐνταχθῆς στήν παράταξι τήν ὁποία ὁ καθένας θεωρεῖ μοναδική Ἐκκλησία", έχουμε να παρατηρήσουμε πως τα παραπάνω δεν είναι θεολογία των Παλαιοημερολογιτών, αλλά των "παραταξιακών" Παλαιοημερολογιτών. Για εμάς είναι αρκετό το να αποτειχισθεί κανείς από τους Οικουμενιστές, αλλά και το να ακολουθήσει το Παλαιό Ημερολόγιο, χωρίς απαραίτητα να ενταχθεί σε κάποια Σύνοδο του Παλαιού (όπως δηλαδή έχουν κάνει για παράδειγμα ο π. Χρυσόστομος Σπετσών, ο π. Σταύρος, ο π. Γεώργιος).
Γιατί όμως είναι σημαντικό το ζήτημα (το "αγκάθι" κατ' άλλους) του Παλαιού Ημερολογίου; Αγαπητέ μου πάτερ, φυσικά και δεν είναι οι 13 ημέρες το πρόβλημα. Και φυσικά ούτε είναι θέμα παρατηρήσεως χρόνων και καιρών.
Αν δούμε το ζήτημα μόνο ημερολογιακώς, σίγουρα θα καταλήξουμε στα συμπεράσματα, που γράφετε. Αν το έβλεπαν και οι καινοτόμοι μεταρρυθμιστές μόνο ημερολογιακώς το ζήτημα αυτό, δεν θα αντικαθιστούσαν ένα επιστημονικώς εσφαλμένο ημερολόγιο (Ιουλιανό) με ένα επίσης επιστημονικώς λανθασμένο (το διορθωμένο Ιουλιανό το οποίο συμπίπτει με το Γρηγοριανό). Θα έβρισκαν κάποιο άλλο ακριβέστερο, από τα πολλά της εποχής που κυκλοφορούσαν και είχαν κατατεθεί στην "Κοινωνία των Εθνών", και θα το εφάρμοζαν.
Όμως ο σκοπός της αλλαγής του ημερολογίου υπήρξε ο ταυτόχρονος εορτασμός των μεγάλων χριστιανικών εορτών υπό πασών των Εκκλησιών κατά την αιρετική Εγκύκλιο του 1920 και το ψευδορθόδοξο Συνέδριο του 1923. Τότε, οι ορθόδοξοι πιστοί, οι οποίοι δεν είχαν ακόμη κατεγνώση την νεοφανή αίρεση του Οικουμενισμού, είδαν στην ημερολογιακή αλλαγή μια άλλη παλαιά αίρεση, αυτήν που από τον ΙΣΤ΄ αιώνα, προσπαθούσε να επιβάλλει την ημερολογιακή μεταρρύθμιση στους Ορθοδόξους. Την αίρεση του παπισμού και γι' αυτό καλώς αποτειχίστηκαν! Είχαν άδικο; Ή ήταν μόνο το ημερολόγιο; Υπήρξε την εποχή εκείνη η αρχή των νεωτεριστικών ανέμων, που έφεραν την αλλαγή ημερολογίου, και μελετούσαν και την αλλαγή του πασχαλίου, την κατάργηση της νηστείας, την αποβολή του ράσου, τον γάμο των επισκόπων και άλλα. Τον παπισμό με τους νεωτερισμούς τους είδαν αυτοί οι άνθρωποι. Και γι' αυτό έκραζαν "φραγγέψαμεν"!
Σήμερα ξέρουμε πως δεν ήταν απλά ο παπισμός πίσω από αυτήν την επίθεση στην Εκκλησία του Χριστού, αλλά ο Οικουμενισμός, το νέο αυτό θηρίο, που περιλαμβάνει όλες τις αιρέσεις. Και είναι βέβαιο πως στη νέα αυτή παγκόσμια θρησκεία, με το κοινό ημερολόγιο, και σύντομα και κοινό Πασχάλιο (το οποίο ήδη θα είχε γίνει αν δεν υπήρχε το "παλαιοημερολογιτικόν ζήτημα"), ο Πάπας θα βρίσκεται εις "τύπον Αντιχρίστου".
Για εμάς λοιπόν Αγώνας ενάντια στην αίρεση του Οικουμενισμού και επιστροφή στο Παλαιό Ημερολόγιο, είναι αλληλένδετα. Χωρίς το πρώτο έχουμε ημερολατρεία (θα τους σώσει άραγε τους Σέρβους ή τους Ρώσους Οικουμενιστές το παλαιό ημερολόγιο;), χωρίς το δεύτερο, δεν αντιμετωπίζουμε ολοκληρωμένα την Παναίρεση. Υπό αυτό το πρίσμα (και όχι ημερολατρικά) το έβλεπε και ο Ιερός Νικόδημος, όταν πολεμώντας την λατινική αίρεση, έγραφε πως "ευαρεστείτε ο Θεός εις την τάξιν του ιδικού μας πασχαλίου, και απλώς ειπείν, του καλανταρίου του δικού μας" και όταν ανέφερε το θαύμα με την ζύμη που έκανε εκείνη η Λατίνα, για τη μνήμη του Προφήτου Ηλιού με το νέο ημερολόγιο, και η οποία ζύμη έγινε πέτρα.
Ποτέ λοιπόν ημερολατρικά και τυπικά δεν βλέπουμε το Παλαιό Ημερολόγιο, αλλά μέσα στα πλαίσια της Ορθοδόξου Παρακαταθήκης, της απέχθειας κάθε καινοτομίας, και του αντιαιρετικού Αγώνος, απαραίτητου στις ημέρες μας, πολύ περισσότερο από κάθε άλλη εποχή.
Στο χέρι που απλώνετε πάτερ Ευθύμιε και υπόλοιποι εν Χριστώ αδελφοί, εμείς υψώνουμε προς συνάντηση το δικό μας, κάνοντας θερμή έκκληση να παραβλέψετε τις τυχόν ακραίες θέσεις που εκφράζονται από ορισμένους παλαιοημερολογίτες, και να ξαναδείτε το ημερολογιακό όχι ως δεκατριμεριτισμό, αλλά όπως πραγματικά είναι, συνδεδεμένο με την παναίρεση των εσχάτων χρόνων, η οποία χτυπά την Ορθόδοξο Εκκλησιολογία, όπως διατυπώνεται μέσα από το Θ΄ άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως: (Πιστεύω) "Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν".
Είθε στο στάδιο της ομολογίας, του συνειδησιακού αγώνος και του επερχόμενου μαρτυρίου, να δώσει ο Θεός να είμεθα συναθλητές και συνοδοιπόροι, να μας φωτίσει, να δει το αίμα που στάζει η καρδιά μας, τον πόθο έστω και για ένα ορθόδοξο θυσιαστήριο, που επιθυμούμε να αφήσουμε στα παιδιά μας και να μας ελεήσει.
Πρεσβείαις της Παναχράντου Μητρός Του, των Αγίων Πατέρων Μαξίμου του Ομολογητού, Θεοδώρου του Στουδίτου, Μεγάλου Φωτίου, Μάρκου του Ευγενικού και πάντων των Αγίων. Αμήν
Ασπάζομαι το χέρι σας π. Ευθύμιε και ελπίζω να με συγχωρέσετε για την αδολεσχία μου.
Νικόλαος
(τα πλήρη στοιχεία μου στη διάθεσή σας)
 

Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2012

Εἶχον συμφωνήσει εἰς τὸ Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν ἢ Αἱρέσεων νὰ ἑορτάζεται ἀπὸ τὸ 2001

Εἶχον συμφωνήσει εἰς τὸ Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν ἢ Αἱρέσεων νὰ ἑορτάζεται ἀπὸ τὸ 2001





Ἐγκύκλιος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου κατὰ τὸ 1995 ἀνεφέρετο «εἰς τὸν καθορισμὸν κοινῆς ἡμερομηνίας ἑορτασμοῦ ὑφ᾽ ἁπάντων τῶν χριστιανῶν τῆς μεγάλης ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Πάσχα». Τί προέβλεπεν ἡ συμφωνία εἰς τὸ Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν εἰς τὸ Βουκουρέστι, τὴν Συρίαν καὶ τὴν Λεμεσόν, διὰ τὴν ἔναρξιν τοῦ κοινοῦ ἑορτασμοῦ ἀπὸ τὸ 2001.


Τὸ Βατικανὸν ἐσχεδίασε τὸν κοινὸν ἑορτασμόν, ἄνευ παραιτήσεως ἀπὸ τὰς αἱρέσεις, τὰς κακοδοξίας καὶ τάς ἄλλας πλάνας του. Τὸ Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν ἢ Αἱρέσεων εἰς τὸ πλαίσιον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καθώρισε τὴν ἡμερομηνίαν τοῦ κοινοῦ ἑορτασμοῦ, ἀνεξαρτήτως ἐὰν ὁ στόχος αὐτὸς δὲν ἐπετεύχθη. Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον προωθεῖ τὰ σχέδια Βατικανοῦ καὶ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν ἢ Αἱρέσεων. Ἀψευδὴς μαρτυρία ἡ συμφωνία τοῦ Σεβ. Γερμανίας μετὰ τοῦ τοπικοῦ Παπικοῦ «Ἐπισκόπου». Ὁ κοινὸς ἑορτασμὸς ὅμως προϋποθέτει καὶ Συλλείτουργον μεταξὺ Πάπα καὶ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καὶ ὡς ἐκ τούτου «Κοινὸν Ποτήριον». Πῶς θὰ γίνη αὐτό, ὅταν οἱ Παπικοὶ δὲν ἔχουν ἀποκηρύξει τὰς αἱρέσεις των καὶ ὁΠάπας διατηρεῖ τὸ ἀλάθητον (ἡμίθεος), τὸ πρωτεῖον, τὴν ἰδιότητα τοῦ ἀποκλειστικοῦ ἀντιπροσώπου τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τῆς γῆς ἀλλὰ καὶ τοῦ Ἀρχηγοῦ Κράτους;



Αἴσθησιν προεκάλεσεν εἰς τὸν Ὀρθόδοξον πιστὸν λαὸν καὶ τὸν ἔντιμον κλῆρον ἡ ἀποκάλυψις ὑπὸ τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου» τῆς συμφωνίας τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γερμανίας μετὰ τοῦ Παπικοῦ «Ἐπισκόπου» τῆς Γερμανίας διὰ τὴν ἔναρξιν συζητήσεων μὲ σκοπὸν τὸν κοινὸν ἑορτασμὸν τοῦ Πάσχα τῶν Ὀρθοδόξων μετὰ τῶν Παπικῶν. Τὸν κοινὸν ἑορτασμὸν προωθεῖ τὸ Βατικανὸν ἀπὸ τὸ 1960. Τὸν στόχον του ὅμως αὐτὸν τὸν ἐπισημοποίησε κατὰ τὴν Β´ Βατικανὴν Σύνοδον καὶ τὸν ἀπεδέχθη ὁ ἀείμνηστος Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κυρὸς Ἀθηναγόρας, ὁ ὁποῖος ἔγινεν ἔνθερμος ὑποστηρικτὴς τῆς ἰδέας αὐτῆς. Διὰ πολλὰ ἔτη ὑπῆρχεν ἄκρα τοῦ «τάφου σιωπὴ» ὡς λέγει ὁ λαός, διότι ὅλοι ἐφοβοῦντο τὰς ἀντιδράσεις κυρίως, τῶν Ὀρθοδόξων. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἔτη ὅμως συνεζήτουν μυστικῶς αἱ κεφαλαὶ τοῦ Παπισμοῦ μετὰ τῶν Ὀρθοδόξων μὲ σκοπὸν τὸν κοινὸν ἑορτασμὸν τοῦ Πάσχα. Ὡς ἀποκαλύπτεται ἔχει συγκροτηθῆ διὰ τὸ θέμα «ἄξων» μεταξὺ Παπισμοῦ, Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν (ἢ Αἱρέσεων – ΠΣΕ) καὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. Ὁ «ἄξων» αὐτὸς εἶχε συμφωνήσει, μετὰ τὸ 2001 νὰ ἑορτάζεται ἀπὸ κοινοῦ τὸ Πάσχα μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ ἄλλων πλανεμένων Χριστιανῶν. Τὸν στόχον τὸν ἔθεσε τὸ Βατικανὸν καὶ τὸν προώθησε δυναμικῶς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον. Τὸ τελευταῖον μὲ τὴν ὑπ᾽ ἀριθ. 150 πρωτ. 420/26.5.1995 ἐγκύκλιόν του, ἡ ὁποία ἀνεφέρετο «εἰς τὸν καθορισμὸν κοινῆς ἡμερομηνίας ἑορτασμοῦ ὑφ᾽ ἁπάντων τῶν χριστιανῶν τῆς Μεγάλης ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Πάσχα» ἔθεσεν ἐπὶ τάπητος μίαν σειρὰν προβλημάτων ἱστορικοῦ, κανονικοῦ καὶ δογματικοῦ χαρακτῆρος. Ὡς δὲ ἀναγράφει τὸ Περιοδικὸν «Ὀρθόδοξος Ἐνημέρωσις», ἀριθμὸς 23 (Ἰανουαρίου – Μαρτίου 1977) σελίδες 83 –84: «Ἡ ἀνακίνησις τοῦ ὅλου ζητήματος ἔδωσε τὴν εὐκαιρία νὰ κατανοηθῆ πλήρως, ὅτι ὁ ἀπὸ κοινοῦ παγχριστιανικὸς ἑορτασμὸς τοῦ ῾Αγίου Πάσχα δὲν ἀπετέλεσε ποτὲ ἐσωτερικὸ ποιμαντικὸ πρόβλημα τῆς ῾Αγιωτάτης ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, ἀλλὰ προέκυψε σαφῶς ἀπὸ τὴν Οἰκουμενικὴ Κίνησι ἐντεῦθεν τοῦ 1920· αὐτὴ βλέπει, ὅτι —μέσῳ σταθερῶν πρακτικῶν βημάτων— ἐπιτυγχάνεται ἡ ἐξωτερικὴ (ὁμοσπονδιακὴ) ἑνότης τῶν διϊσταμένων Χριστιανῶν καὶ τοιουτοτρόπως προκαλεῖται στὸν κόσμο ἡ ψευδαίσθησις μιᾶς κοινῆς χριστιανικῆς μαρτυρίας, παρὰ τὶς ὑφιστάμενες ἀκόμη ἀγεφύρωτες δογματικὲς διαφορές.

Δύο ἔτη μετὰ τὴν ἀνωτέρω ᾿Εγκύκλιο, ἕνα Δελτίο Τύπου τοῦ “Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν ᾿Εκκλησιῶν” (“Π.Σ.Ε.”) (24.3.1997), μὲ τίτλο “῾Η ἡμερομηνία τοῦ Πάσχα: ἡ ἐπιστήμη προσφέρει λύσι σὲ ἕνα ἀρχαῖο θρησκευτικὸ πρόβλημα”, ὑπογραμμίζει τὴν ἡγετικὴ συμβολὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ αὐτοῦ ᾿Οργανισμοῦ τῆς Γενεύης, ἀλλὰ καὶ εὐρύτερα τῶν Οἰκουμενιστικῶν ᾿Οργανισμῶν, στὴν προώθησι τοῦ ζητήματος.

• ῾Η ὀργάνωσι μιᾶς παγχριστιανικῆς συσκέψεως, ὅπως ἀναφέρει τὸ Δελτίο Τύπου, στὸ Χαλέπιο τῆς Συρίας (5–10.3.1997) ἀπὸ τὸ “Π.Σ.Ε.” καὶ τὸ “Συμβούλιο ᾿Εκκλησιῶν Μέσης ᾿Ανατολῆς” (“Σ.Ε.Μ.Α.”) μὲ ἀντικείμενο τὸν κοινὸ ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα ἀπὸ τοῦ 2001 καὶ ἑξῆς, μᾶς δίδει τὴν εὐκαιρία νὰ προβοῦμε σὲ μίαν σύντομο ἱστορικὴ ἀναφορὰ σὲ μερικὲς πρόσφατες πτυχὲς τοῦ ζητήματος.




1. Εἶναι γνωστό, ὅτι μὲ τὸν πλέον ἐπίσημο τρόπο τὸ θέμα τοῦ κοινοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα ἀπὸ ὅλους τοὺς Χριστιανοὺς ἐτέθη μὲ πρωτοβουλία τοῦ “Π.Σ.Ε.” καὶ τῆς Γραμματείας ἐπὶ τῆς ῾Ενότητος τῶν Χριστιανῶν τοῦ Βατικανοῦ, κατὰ τὸ ἔτος 1975 στὴν Ε´ Γενικὴ Συνέλευσι τοῦ “Π.Σ.Ε.” στὴν Ναϊρόμπι τῆς Κένυας (23.11 – 10.12.1975). (βλ. Βασιλείου Θ. Σταυρίδου, ῾Ιστορία τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, ἔκδοσις β´, σελ. 213-14, 223-24, 365-66, Θεσσαλονίκη 1984).





2. Τὸν ᾿Απρίλιο τοῦ 1994, ἐκπρόσωποι τῆς “Συνελεύσεως Εὐρωπαϊκῶν ᾿Εκκλησιῶν” (“Σ.Ε.Ε.”/ “Κ.Ε.Κ.”) (συμμετέχουν ὀρθόδοξοι καὶ προτεστάνται τῆς Εὐρώπης) καὶ τοῦ “Συμβουλίου Καθολικῶν ᾿Επισκοπικῶν Συνόδων Εὐρώπης” (“Σ.Κ.Ε.Σ.Ε.”/“C.C.E.E.”) συνῆλθαν στὸ Λεανυφάλου τῆς Οὑγγαρίας, γιὰ τὴν προετοιμασία καὶ ὀργάνωσι τῆς “Β´ Οἰκουμενικῆς Συναντήσεως ᾿Εκκλησιῶν Εὐρώπης” στὸ Γκρὰτς τῆς Αὐστρίας τὸν ᾿Ιούνιο τοῦ 1997.


῾Η προπαρασκευαστικὴ Μικτὴ ᾿Επιτροπὴ ἀσχολήθηκε ἐκτὸς τῶν ἄλλων καὶ μὲ τὸ ζήτημα τοῦ κοινοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα μετὰ τὸ ἔτος 2001 καὶ ἔθεσε τοῦτο ὡς θέμα συζητήσεως στὴν “Οἰκουμενικὴ Συνάντησι” τοῦ Γκράτς. (βλ. ἐφημερ. “Καθολική”, ἀριθ. 2744/ 21.6. 1994, σελ. 1).




3. Μετὰ ἀπὸ πέντε μῆνες (14.9.1994), πραγματοποιήθηκε στὸ Φανάρι ἡ “Β´ Σύναξις τῆς ἐν ἐνεργείᾳ ῾Ιεραρχίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου”.


῾Ο Ἀρχιεπίσκοπος Αὐστραλίας κ. Στυλιανὸς κατέκλεισε τὴν Εἰσήγησί του “Λειτουργικὰ προβλήματα ἐν τῇ Διασπορᾷ”, μὲ τὴν ἑξῆς χαρακτηριστικὴ ἀποστροφή: “Κατακλείοντες, θὰ ἔπρεπεν ἴσως ἐκ τοῦ ὅλου κύκλου τῶν ἐν τῇ Διασπορᾷ λειτουργικῶν προβλημάτων, νὰ ὑπενθυμίσωμεν ἐνταῦθα ἰδιαιτέρως τὸ συνεχῶς μετὰ ηὐξημένου ἐνδιαφέροντος ἐπανατιθέμενον αἴτημα τῶν ἀποδήμων διὰ κοινὸν ἑορτασμὸν τοῦ Πάσχα μετὰ τῶν λοιπῶν Χριστιανῶν, ὅπερ διὰ τοῦτο καὶ ἀποβαίνει ἰδιαιτέρας ποιμαντικῆς ἀνάγκης ζήτημα. Τὸ κατ᾿ ἀρχὴν δικαιώτατον καὶ ἱερὸν τοῦτο αἴτημα, ἀπασχολεῖ ζωηρῶς τὸ πλῆθος καὶ τῶν ᾿Ορθοδόξων ἐν τῇ Διασπορᾷ πιστῶν, ὡς ἐκ τοῦ λόγου ὅτι, ζῶντες οὗτοι ὡς μειονότης ἐν μέσῳ πολυανθρώπων καὶ συμπαγῶν κοινωνιῶν ἑτεροδόξων χριστιανῶν, ἀπὸ κοινοῦ ἑορταζόντων τὸ Πάσχα, ὄχι μόνον αἰσθάνονται περιθωριοποιούμενοι ἤ καὶ πλήρως ἀποκεκομμένοι, ἀλλὰ καὶ ὑφίστανται ὀδυνηρὰς πολλάκις πρακτικὰς συνεπείας εἰς τὰς ἐπαγγελματικάς, κοινωνικὰς καὶ ἄλλας σχέσεις των ἐν γένει. Καὶ πρέπει νὰ λεχθῇ ἐνταῦθα ἀπεριφράστως ὅτι εἶναι αὐτόχρημα τραγελαφικὸν τὸ γεγονὸς ὅτι, τὴν μὲν Κυριακὴν ἡμέραν τῆς ἑβδομάδος —ἥτις εἶναι τὸ ἐπαναλαμβανόμενον ἀντίγραφον τῆς μοναδικῆς ἡμέρας τῆς ᾿Αναστάσεως— δεχόμεθα νὰ ἑορτάζωμεν ἀπὸ κοινοῦ μετὰ πάντων τῶν ἑτεροδόξων, τῶν ἀλλοθρήσκων, ἀκόμη δὲ καὶ τῶν ἀθέων, αὐτὴν δὲ ταύτην τὴν ἡμέραν τῆς ᾿Αναστάσεως, ἥτις ἀποτελεῖ καὶ τὸ "πρωτότυπον", οὕτως εἰπεῖν, νὰ ἀρνούμεθα νὰ ἑορτάσωμεν ἀπὸ κοινοῦ”. (Περιοδ. “᾿Εκκλησία”, ἀριθ. 2/1.2. 1995, σελ. 76· βλ. καὶ περιοδ. “᾿Επίσκεψις”, ἀριθ. 509/30.9.1994, σελ. 3–12).




4. Τὸν ἴδιο μῆνα (14–19.9.1994), συνῆλθε στὸ Βουκουρέστι τῆς Ρουμανίας ἡ ᾿Εκτελεστικὴ ᾿Επιτροπὴ τοῦ “Π.Σ.Ε.”, ἡ ὁποία ἀπεφάσισε, μεταξὺ ἄλλων, ὅπως τὸ Τμῆμα “Πίστις καὶ Τάξις” καὶ ἡ Γραμματεία ἐπὶ τῆς Λατρείας καὶ τῆς Πνευματικότητος “μελετήσουν ἐκ νέου τὸ θέμα τοῦ κοινοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα”, μάλιστα δὲ ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς τοῦ “Π.Σ.Ε.” Δρ Κ. Ρέϊζερ πρότεινε ὅτι πρέπει νὰ σχεδιασθῆ μία σειρὰ “εὐκαιριῶν γιὰ κοινὴ μαρτυρία καὶ ἑορτασμό, ἐκκινώντας ἀπὸ τὴν ῾Εβδομάδα Προσευχῆς τὸν ᾿Ιανουάριο τοῦ 2000 καὶ διὰ τῆς Πεντηκοστῆς καὶ τῶν Χριστουγέννων νὰ φθάσωμε στὸν κοινὸ ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα τὸ ἔτος 2001”. (περιοδ. “᾿Ενημέρωσις”, Ι-1994/9, σελ. 6 καὶ περιοδ. “MECC News – Report”, Νο 11-12/November – December 1994, p. 4).





5. Μετὰ ἀπὸ δύο μῆνες (15– 20.11.1994) συνῆλθε στὴν Λεμεσὸ τῆς Κύπρου ἡ ΣΤ´ Γενικὴ Συνέλευσις τοῦ “Συμβουλίου ᾿Εκκλησιῶν Μέσης ᾿Ανατολῆς” (“Σ.Ε.Μ.Α.”) καὶ στὰ πλαίσια τῶν δραστηριοτήτων τοῦ Τμήματος “Πίστις καὶ ῾Ενότης” συζητήθηκε τὸ θέμα τοῦ κοινοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα, τελικῶς δὲ ἐγκρίθηκε σχετικὸ μήνυμα τοῦ Πάπα ᾿Ιωάννου Παύλου Β´. ᾿Εκ μέρους τοῦ Βατικανοῦ, ὁ Καρδινάλιος ᾿Εδουάρδος Κάσσιντυ, Πρόεδρος τοῦ Ποντιφικίου Συμβουλίου γιὰ τὴν προώθησι τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος, “πρότεινε συνάντηση τῶν Προκαθημένων τῶν ᾿Εκκλησιῶν κατὰ τὸ ἔτος 2000 μὲ σκοπὸ τὴ λήψη ἀποφάσεως γιὰ κοινὴ ἡμερομηνία ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα καὶ γιὰ ἐργασία γιὰ τὴ χριστιανικὴ ἑνότητα”.


᾿Επίσης ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς τοῦ “Π.Σ.Ε.” Δρ Κ. Ρέϊζερ ὡμίλησε σχετικῶς καὶ “ἐξέφρασε τὴν εὐχὴ τὸ ἔτος 2001” “νὰ γίνει αἰτία ἐξευρέσεως κοινῆς ἡμερομηνίας ἑορτασμοῦ τῆς ᾿Αναστάσεως τοῦ Κυρίου”. (βλ. περιοδ. “᾿Απόστολος Βαρνάβας” Κύπρου, Μάρτιος 1995, σσ. 120 –130· περιοδ. “᾿Ενημέρωσις”, Ι– 1994/11–12, σσ. 3–4· ἐφημερ. “Κα- θολική”, ἀριθ. 2765/17.1.1995, σελ. 1· περιοδ. “Πάνταινος” ᾿Αλεξανδρείας, ᾿Οκτώβριος – Δεκέμβριος 1994, σελ. 29· περιοδ. “MECC News - Report”, Νο 11–12/November – December 1994, p. 9· περιοδ. “Ecumenical News International” – Bulletin, Νο 6/21.11.1994, p. 15–17).




6. Εἶναι προφανές, ὅτι ἡ σχετικὴ ᾿Εγκύκλιος τῶν Οἰκουμενιστῶν τοῦ Φαναρίου (150/420/26.5.1995) μετὰ παρέλευσι ἕξι μηνῶν ἀπὸ τὶς ἀνωτέρω διεργασίες δὲν ἔπεσε ὡς κεραυνὸς ἐν αἰθρίᾳ, οὔτε ἔφερε στὸ φῶς ἕνα ἐνδο-ορθόδοξο ζήτημα, ἀλλὰ ἀποτελεῖ “ὁδηγία” τῶν διπλωματῶν Οἰκουμενιστῶν τῆς Γενεύης, τοῦ Βατικανοῦ καὶ τοῦ Φαναρίου, οἱ ὁποῖοι σύρουν τὴν ᾿Ορθοδοξία σὲ νέα σχίσματα καὶ τραγωδίες.


• ῾Επομένως, καὶ ἐν κατακλεῖδι, προκαλεῖ τοὐλάχιστον ἔκπληξι, ἡ ἑξῆς δήλωσις μαχητικοῦ ἀρθρογράφου, ἡ ὁποία ἀφορᾶ τοὺς ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστάς, τοὺς σπεύδοντας στὴν ἐφαρμογὴ τοῦ κοινοῦ Πάσχα:

“῾Ωστόσο καὶ συγκρατούμεθα νὰ χρησιμοποιήσουμε, τό γε νῦν ἔχον, τοὺς ἁρμόζοντας ἁγιογραφικούς, ἱεροκανονικοὺς καὶ ἁγιοπατερικοὺς χαρακτηρισμοὺς περὶ τῶν αἱρετικῶν καὶ τῶν “κοινωνούντων ἐκείνοις” Οἰκουμενιστῶν... ῞Οταν χρειασθῆ, θὰ τὸ κάνουμε καὶ αὐτό, πιστεύοντας ὅτι θὰ βοηθήσουμε καὶ προλάβουμε κάποιους ἀνυπόπτους ᾿Ορθοδόξους νὰ εὑρεθοῦν ἀπαγόμενοι ἀπὸ τοὺς θεωρουμένους ποιμένες τους στὴν ἑτεροδοξία καὶ αἵρεση... ἀνίδεοι”. (῾Αγιορείτου Μοναχοῦ Νικοδήμου [Μπιλάλη], “Καὶ ἀλλαγὴ Πασχαλίου;”, ἐφημερ. “᾿Ορθόδοξος Τύπος”, ἀριθ. 1163/1.3.1996, σελ. 4)».



Πρὸς Συλλείτουργον

Πάπα – Οἰκ. Πατριάρχου




Ἀπὸ τὰ ἀνωτέρω προκύπτει ὅτι:





1ον) αἱ πρωτοβουλίαι τοῦ Βατικανοῦ ὡς εἶναι αἱ ἡμέραι οἰκουμενιστικῆς προσευχῆς ὑπὲρ διαφόρων ζητημάτων ἀποβλέπουν μακροπροθέσμως εἰς τὴν ἄμβλυνσιν τοῦ Ὀρθοδόξου φρονήματος μὲ τὴν συμμετοχὴν Ἀρχιερέων καὶ Θεολόγων εἰς τὰς οἰκουμενιστικὰς αὐτὰς προσευχὰς μὲ τελικὸν σκοπὸν τὴν ὑλοποίησιν τῶν στόχων τῆς Β´ Βατικανῆς Συνόδου. Καὶ ἕνας ἐξ αὐτῶν (τῶν στόχων) εἶναι ὁ κοινὸς ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα.





2ον) Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἐνεργεῖ ὡς «παράρτημα» – «προτεκτορᾶτον» τοῦ Βατικανοῦ ὑλοποιῶντας τὰς ἀποφάσεις τῆς Β´ Βατικανῆς Συνόδου ἀλλὰ καὶ τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν ἢ Αἱρέσεων. Σήμερον διαπιστώνοντες τὴν παρακμὴν τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τὴν μὴ ἐνασχόλησίν του μὲ ἐκκλησιαστικὰ καὶ πνευματικὰ θέματα ἐξ αἰτίας τῆς μεγάλης οἰκονομικῆς κρίσεως καὶ τῶν προβλημάτων τῶν προερχομένων ἐξ αὐτῆς, αἱ κεφαλαὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου πιστεύουν ὅτι εἶναι ἡ κατάλληλος εὐκαιρία, διὰ νὰ προωθοῦν τὰ σχέδια Βατικανοῦ ΠΣΕ– Φαναρίου διὰ τὸν κοινὸν ἑορτασμὸν τοῦ Πάσχα μετὰ τῶν πλανεμένων Χριστιανῶν. Ἡ συμφωνία ἢ καλλίτερον τὸ προσύμφωνον τοῦ Σεβ. Γερμανίας μετὰ τοῦ τοπικοῦ Παπικοῦ «Ἐπισκόπου», τὸ ὁποῖον ὁ «Ο.Τ.» ἔφερεν εἰς τὴν δημοσιότητα ἀποκαλύπτει τὰ «κρυφὰ σχέδια» τοῦ


Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἐν μέσῳ βαθυτάτης οἰκονομικῆς, πολιτικῆς, κοινωνικῆς καὶ πολιτιστικῆς κρίσεως εἰς τὴν Ἑλλάδα.

Ὅταν ὁ Ἁγιορείτης Μοναχὸς Νικόδημος Μπιλάλης εἶχε γράψει τὸ ἐπικριτικὸν ἄρθρον εἰς τὸν «Ὀρθόδοξον Τύπον» διὰ τὸν κοινὸν ἑορτασμὸν τοῦ Πάσχα μετὰ τῶν αἱρετικῶν χριστιανῶν εἶχεν ἐπικριθῆ ἀπὸ τὸ περιοδικὸν «Ὀρθόδοξος Ἐνημέρωσις».

Ἔγραψε τὸ περιοδικόν:

«῏Αραγε ἔχει ἐπίγνωσι ὁ συμπαθὴς ἀρθρογράφος τοῦ τί λέγει;

• Πότε “θὰ χρειασθῆ” τελικῶς ἡ βοήθειά του, γιὰ τὴν ἀποτροπὴ τῆς ἀπαγωγῆς τῶν “ἀνίδεων” “στὴν ἑτεροδοξία καὶ αἵρεση”, ὅταν ληφθῆ ὑπ᾿ ὄψιν —καὶ τὸ γνωρίζει λίαν καλῶς— ὅτι οἱ “θεωρούμενοι ποιμένες” τῶν “ἀνυπόπτων ᾿Ορθοδόξων” ἔχουν πρὸ πολλοῦ παύσει νὰ εἶναι ᾿Ορθόδοξοι μὲ τὴν ἀποδοχὴ ἐκ μέρους των καὶ τὴν συνεχῆ διακήρυξι πληθύος αἱρετικῶν δοξασιῶν, ἔναντι τῶν ὁποίων τὸ ζήτημα τοῦ κοινοῦ Πάσχα κυριολεκτικῶς ὠχριᾶ;».

Ὁ «Ο.Τ.» πιστεύει ὅτι ἦλθε ἡ ὥρα τοῦ κάθε Ἁγιορείτου καὶ μὴ μοναχοῦ νὰ ὑψώσουν «λάβαρα ἀντιστάσεως», πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, διὰ νὰ «ἀποτραπῆ ἡ ἀπαγωγὴ κάποιων ἀνυπόπτων καὶ ἀνίδεων Ὀρθοδόξων νὰ εὑρεθοῦν στὴν ἑτεροδοξία καὶ στὴν αἵρεση». Διότι τὸ οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον διακηρύσσει ὅτι:

1ον) Ὅλαι αἱ «Ἐκκλησίαι» σώζουν καὶ ἐκφράζουν τὴν Ἀλήθειαν τῆς Πίστεως ὡς ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία.

2ον) Ὁ Πάπας εἶναι Ἁγιώτατος Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης, ἐνῶ εἶναι Ἀρχηγὸς κράτους μὴ ἔχων σχέσιν μὲ τὴν Ἐκκλησίαν.

3ον) Ἀναγνωρίζονται τὰ μυστήρια τῶν αἱρετικῶν ὡς τὸ Βάπτισμα τῶν Παπικῶν.

4ον) Εἴμεθα τέκνα ἑνὸς Θεοῦ κατὰ τὰ πρότυπα τοῦ Μεγάλου Ἀρχιτέκτονος τοῦ Σύμπαντος, τῶν Μασόνων κ.λπ.

Πιστεύομεν ὅτι τώρα ἀπαιτεῖται δυναμικὴ ἀντίδρασις (μὲ ἐπιχειρήματα, ἀρθρογραφίαν, διαφωτιστικὰς ὁμιλίας κ.λπ.), διὰ νὰ ματαιωθοῦν τὰ σχέδια τοῦ Βατικανοῦ, τοῦ ΠΣΕ καὶ τοῦ Φαναρίου. Κοινὸς ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρξη, ἐὰν τὸ Βατικανὸν δὲν ἀποκηρύξει τὰς πλάνας του καὶ τὰς αἱρέσεις του καὶ ἐὰν ὁ Πάπας δὲν ἀποκηρύξει τὰς θέσις του ὅτι εἶναι τοποτηρητὴς τοῦ Χριστοῦ εἰς τὴν γῆν, ἀλάθητος καὶ ἄρα ἡμίθεος κ.λπ. Ἐὰν τὸ Βατικανὸν καὶ ὁ Παπισμός του δὲν ἀποκηρύξει ὅλας τὰς αἱρέσεις του, θὰ εἶναι ὡς οἱ Ὀρθόδοξοι νὰ τὰς νομιμοποιοῦν καὶ νὰ ἀποδέχωνται τὴν αἵρεσιν εἰς τοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ κοινὸς ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα προϋποθέτει καὶ Συλλείτουργον μεταξὺ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καὶ τοῦ Πάπα. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι εἰς μίαν τοιαύτην περίπτωσιν θὰ ἔχωμεν καὶ κοινὸν ποτήριον, ἄνευ τῆς ἀποκηρύξεως ὑπὸ τοῦ παπισμοῦ τῶν αἱρέσεων, τῶν κακοδοξιῶν του καὶ τῆς διαστρεβλώσεως τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῶν διδαχῶν τῶν Ἀποστόλων. Θὰ παρακολουθήσουν τὰς ἐξελίξεις οἱ Καθηγούμενοι Ἱερῶν Μονῶν, οἱ ἀντιοικουμενισταὶ Μητροπολῖται, οἱ Ὀρθόδοξοι Θεολόγοι, ὁ ἔντιμος κλῆρος καὶ ὁ πιστὸς λαὸς ἄνευ ἀντιδράσεως; Θέτομεν τὸ ἐρώτημα, διότι εἰς ἄλλας ἐποχὰς (πρὶν μερικὰς δεκαετίας) θεολόγοι, καθηγηταὶ Πανεπιστημίων, τὸ Ἅγιον Ὄρος κ.λπ. ἀντέδρων δυναμικῶς ὑπερασπιζόμενοι τὰ δόγματα τῆς Πίστεως καὶ τὴν Ἀλήθειαν τῆς Ἐκκλησίας.





Γ. ΖΕΡΒΟΣ





ΠΗΓΗ ''ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ'' ΑΡ. ΦΥΛ. 1949


 

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

11/11/2012 - ΛΑΡΙΣΑ 12 μ.μ συλλαλητήριο κατά της κάρτας του πολίτη

11/11/2012 - ΛΑΡΙΣΑ Την Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2012 και ώρα 12 μ.μ. στην κεντρική πλατεία της Λάρισας ο Πατριωτικός Ελληνικός Σύνδεσμος διοργανώνει μεγάλο συλλαλητήριο και πορεία κατά της κάρτας του πολίτη και της παγκόσμιας διακυβέρνησης του αντιχρίστου που ετοιμάζουν οι θιασώτες της Νέας Τάξης.

Κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης θα είναι ο φλογερός ζηλωτής της Ελληνορθοδόξου Πίστεως, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου, κ.κ. Μεθόδιος.

Επίσης θα μιλήσουν , ο μαχητικός Πρόεδρος του Ορθοδόξου συλλόγου Μέγας Άγιος Βασίλειος Θεσσαλονίκης, Αναστάσης Θεοδωρίδης, ο φέρελπις Πρόεδρος του κινήματος ,κ. Μιχάκης Δημήτριος ,καθώς και ο Πρόεδρος του Πατριωτικού Ελληνικού Συνδέσμου, Χάμος Αστέριος. Καλούνται όλοι οι πιστοί ενωμένοι, τόσο του Πατρώου Εορτολογίου, όσο και του Νέου να δώσουν ένα βροντερό παρόν στην εκδήλωση.

Πολωνία- Οικουμενιστική συμπροσευχή για τους νεκρούς

 







Πολωνία – Γκντάνσκ 1/11/2012. Η Οικουμενιστική συμπροσευχή για τους νεκρούς πραγματοποιήθηκε για ενδέκατη φορά. Έλαβαν μέρος Ορθόδοξοι, Ρωμαιοκαθολικοί, Ουνίτες, Βαπτιστές, Ευαγγελικοί, Εβραίοι και Μουσουλμάνοι.


Duchowni dziewięciu wyznań uczcili w czwartek wspólną modlitwą na Cmentarzu Nieistniejących Cmentarzy w Gdańsku pamięć bezimiennych zmarłych gdańszczan. Ekumeniczne spotkanie w Dniu Wszystkich Świętych odbyło się już po raz jedenasty.
W spotkaniu modlitewnym na Cmentarzu Nieistniejących Cmentarzy przy ul. 3 Maja w Gdańsku wzięli udział reprezentanci wyznań obecnych w mieście: rzymskokatolickiego, polskokatolickiego, prawosławnego, greckokatolickiego, ewangelicko-augsburskiego i ewangelicko-metodystycznego oraz kościoła baptystów. Obecni byli też przedstawiciele gmin wyznania żydowskiego i muzułmańskiego.



ΠΗΓΗ ''ΑΚΤΙΝΕΣ''